მე ვარ ვიქტორია, ქალი, რომელმაც მთელი ცხოვრება ოჯახს მიუძღვნა, მაგრამ დღეს საკუთარ სახლში უცხოდ ვგრძნობ თავს. შვილიშვილს ვეღარ ვცნობ, შვილი კი თითქოს კედელს აშენებს ჩემსა და მის ოჯახს შორის. ეს არის ჩემი ბრძოლა მარტოობის, გაუგებრობისა და სიყვარულისთვის, რომელსაც სიტყვებით ვერ გადმოსცემ.
როცა ჩემი შვილი, ნიკო, ექვსი წლის იყო, მამამისმა დაგვტოვა. მას შემდეგ მარტო ვზრდიდი, ყველაფერს ვაკეთებდი მისთვის, მაგრამ წლების განმავლობაში ჩვენს შორის გაუცხოება გაიზარდა. ახლა კი, როცა მისი ქორწილი ახლოვდება, აღმოვაჩინე, რომ იქ არ ვარ მოწვეული – და ეს ამბავი ჩემი ცხოვრების ყველაზე მტკივნეული გამოცდა გახდა.
ჩემი ვაჟი, ნიკოლოზი, ყოველთვის იყო ჩემი ცხოვრების ცენტრი, მაგრამ მისი შვილის დაბადების შემდეგ ჩვენს შორის გაუცხოება გაჩნდა. დიდხანს ვერ ვხვდებოდი, რატომ დამშორდა ასე მოულოდნელად, სანამ სიმართლე არ გავიგე. ეს ამბავი არის დედის ტკივილის, შეცდომების და იმედის ისტორია.
მე ვარ მეგი, ქალი, რომელმაც სიყვარულის ნაცვლად სიცარიელე მიიღო. ჩემი ქმარი, ლევანი, თითქოს გვერდით მყავდა, მაგრამ სინამდვილეში სულ უფრო შორს იყო ჩემგან. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ შეიძლება ოჯახი და გრძნობები უხმაუროდ დაინგრეს, როცა ყურადღება და სითბო ჩრდილებად იქცევა.
სამოცწლიანი იუბილე უნდა ყოფილიყო ბედნიერების დღე, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდი ტყუილის დღე იყო. თითქმის სამი ათეული წელი მეგონა, რომ ჯასტინი ჩემი ცხოვრების მთავარი საყრდენი იყო, მაგრამ იუბილეზე ყველაფერი შეიცვალა. ამ ამბავმა ჩემი ოჯახი, რწმენა და საკუთარი თავი თავიდან ამახვილა.