წლების მოლოდინის, ტკივილისა და იმედგაცრუების შემდეგ, მე და ანდრია, ჩემი მეუღლე, საბოლოოდ შევძელით ჩვენი პატარა ბიჭის ოჯახისთვის გაცნობა. ეს იყო წამი, რომელმაც ჩვენი ცხოვრება სამუდამოდ შეცვალა. ეს არის ჩემი ემოციური ამბავი იმაზე, თუ როგორ დაიბადა ჩვენი ოჯახი ხელახლა ერთი ვიდეოზარის წყალობით.
დედაჩემის დუმილის მიუხედავად, ნახევარი საუკუნე ვეძებდი ჩემს ბიოლოგიურ მამას. როცა ბოლოს ვიპოვე მოხუცთა სახლში, ყველაფერი თავდაყირა დადგა. ახლა, როცა მასთან ერთად ვცხოვრობ, საკუთარ თავს ვეკითხები: ღირს თუ არა სიმართლის ძიება ნებისმიერ ფასად?
ეს არის ჩემი ამბავი, მარტოხელა მოხუცის, რომელიც რამდენიმე დღე სარდაფში გამოკეტილი ვიყავი. მხოლოდ მეზობლის ყურადღებამ და გულშემატკივრობამ გადამარჩინა. ახლა ვცდილობ გავიგო, რატომ ვცხოვრობთ ასე განცალკევებულად და რა გვაკლია ადამიანებს ერთმანეთისთვის.
ეს ჩემი ისტორიაა — იმ ღამით, როცა შვილის სიცოცხლის გადასარჩენად ყველაზე მძიმე გადაწყვეტილება მივიღე. ჩემი პატარა ლუკა უცხო კართან დავტოვე, წერილით ხელში, რადგან სხვა გზა აღარ მქონდა. დღემდე ვცდილობ გავიგო, შემეძლო თუ არა სხვანაირად მოქცევა.
ეს არის ჩემი ისტორია, თუ როგორ აღმოვჩნდი სრულიად მარტო უცხო ქვეყანაში, როგორ დამტოვა ოჯახმა და როგორ ვიპოვე ძალა რწმენაში, ლოცვაში და მეგობრების მხარდაჭერაში. ჩემი ცხოვრება დაინგრა ერთი ღამის განმავლობაში, მაგრამ ღმერთმა მაპოვნინა გზა. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება სიბნელეშიც კი იპოვო სინათლე.
ეს ჩემი ისტორიაა, როგორ დამტოვა ოჯახმა, როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდა მხარდაჭერა. რწმენამ და ლოცვამ მომცა ძალა, რომ არ დავნებებულიყავი და საკუთარი გზა მეპოვნა. ახლა ვხვდები, რომ ყველაზე ბნელ მომენტშიც კი ღმერთი გვერდით გვიდგას.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც უმოქმედობამ თითქმის დამღუპა. ემიგრაციაში ყოფნისას, ოჯახისგან შორს, ყველაზე ბნელ მომენტში მხოლოდ მოქმედებამ გადამარჩინა. ახლა ვხვდები, რომ იმედის მოლოდინი ხშირად მხოლოდ დროის დაკარგვაა.