უკვე რამდენიმე თვეა, საკუთარ სახლში უცხოდ ვგრძნობ თავს. ჩემი შვილი და რძალი აქ ცხოვრობენ, მაგრამ მე თითქოს აღარ ვარსებობ. არ ვიცი, ღირს თუ არა ბრძოლა ჩემი ადგილისთვის, თუ უბრალოდ უნდა წავიდე.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც ვცდილობდი მეყო კარგი ცოლი, მაგრამ ჩემი ქმარი მუდამ მადარებდა თავის ყოფილ ცოლს, განსაკუთრებით დედამისის თანდასწრებით. ამ ბრძოლაში საკუთარი თავის დაკარგვის ზღვარზე აღმოვჩნდი. ახლა ვცდილობ გავიგო, ღირს თუ არა საკუთარი თავი სხვებისთვის მსხვერპლად შევწირო.
ეს ამბავი იმ დღეს დაიწყო, როცა დედაჩემმა ჩემი შვილებისთვის ნაყიდი საჩუქრები ჩემს დას მისცა. მაშინ მივხვდი, რომ ოჯახში ყოველთვის მეორეხარისხოვანი ვიყავი. ახლა კი ვცდილობ, საკუთარ შვილებს ის ტკივილი არ ვაგრძნობინო, რაც მე გამოვიარე.
ეს არის ჩემი ისტორია, როგორ დავკარგე დედა და როგორ ვცდილობ, საკუთარ თავს ვაპატიო. დღემდე მაწუხებს დანაშაულის გრძნობა და ვცდილობ, ვიპოვო გზა, რომ ტკივილი შევამსუბუქო. მინდა თქვენი რჩევა, როგორ გავუმკლავდე ამ მძიმე განცდებს.
ხუთი წლის წინ ჩემი ქმრის ღალატმა ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. დღემდე ვერ ვპოულობ შვებას და მეშინია, რომ ეს ტკივილი არასდროს გამივლის. მინდა გავიგო, როგორ უნდა ვიცხოვრო ამ ტვირთით და შევძლო ნდობის დაბრუნება.
ჩემი უფროსი შვილი, ნინო, ერთ დღეს მოულოდნელად მითხრა, რომ ყოველთვის გრძნობდა თავს ნაკლებად საყვარელად, ვიდრე მისი და-ძმა. ეს სიტყვები ჩემთვის ნამდვილი შოკი იყო – თითქოს მთელი ცხოვრება რაღაცას ვუშვებდი. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და როგორ შევძლო მისი ტკივილის განკურნება.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც ძმასთან ურთიერთობა და ბავშვობის სახლი გადაიქცა ცხოვრების ყველაზე დიდ ტკივილად. ვყვები, როგორ დამეკარგა ადგილი, სადაც მეგონა, რომ ყოველთვის შემეძლო დაბრუნება. ახლა კი ვცდილობ გავიგო, რა უფრო მტკივნეულია — ძმისგან გაუცხოება თუ საკუთარი ფესვების დაკარგვა.
თითქმის ოცი წელი ანკასთან მეგობრობა ჩემი ცხოვრების საყრდენი იყო. ყოველთვის მის გვერდით ვიდექი, როცა დახმარება სჭირდებოდა, მაგრამ როცა თავად დავეცი, მისი გულგრილობა ყველაზე მტკივნეული აღმოჩნდა. ახლა ვცდილობ გავიგო, რა არის ნამდვილი მეგობრობა და ღირს თუ არა ბრძოლა იმ ადამიანისთვის, ვინც შენს ტკივილს ვერ ხედავს.
წლებია, ვცდილობდი ყველასთვის ბედნიერი ქალის სახე შემენარჩუნებინა, მაგრამ შინაგანად მარტოობასა და ტკივილში ვიხრჩობოდი. ჩემი ნამდვილი გრძნობები მხოლოდ მაშინ გამოვამჟღავნე, როცა ემიგრაციაში, იტალიაში, ოჯახის წევრების წინაშე დავიშალე. სწორედ ამ მომენტში გავაცნობიერე, რომ დახმარების თხოვნა სისუსტე კი არა, ნამდვილი ძალაა.