მამაჩემის გარდაცვალების შემდეგ ჩვენი ოჯახი უცებ დაინგრა. ძმამ, რომელიც ბავშვობაში ჩემი საუკეთესო მეგობარი იყო, უცებ უცხოდ მომექცა და ანდერძის გამო ერთმანეთს ვეღარ ვცნობდით. დღემდე ვერ ვხვდები, როგორ შეიძლება ერთმა ქაღალდმა ასე დაგვაშოროს ისინი, ვინც ოდესღაც ერთმანეთისთვის ყველაფერი იყო.
მთელი ცხოვრება შრომაში გავატარე, რომ ჩემს შვილს უკეთესი მომავალი ჰქონოდა. დღეს კი, როცა ყველაზე მეტად მჭირდება მისი გვერდში დგომა, მის სახლში ჩემთვის ადგილი აღარ დარჩა. ეს ამბავი ჩემი ტკივილია, მაგრამ ვიცი, რომ ბევრ ქართველ დედასაც ასე სტკივა.
ოცი წელი ელენასთან სიტყვაც არ დამცდენია. ჩვენი შვილები ერთად გაიზარდნენ, მაგრამ რაღაცამ დაგვაშორა. ახლა კი, ერთი მოულოდნელი შემთხვევის შემდეგ, ყველაფერს სხვანაირად ვხედავ.
როცა გავიგე, რომ ბებია ვხდებოდი, სიხარულისგან ცრემლები წამსკდა. მაგრამ მალე აღმოვაჩინე, რომ ჩემი აზრი არავის აინტერესებს და ყველამ უბრალოდ უფასო ძიძად ჩამთვალა. ახლა ვცდილობ, საკუთარი თავი დავიცვა და ოჯახში ჩემი ადგილი ვიპოვო.
ყოველთვის ოჯახი იყო ჩემთვის მთავარი. მე ვიყავი ის, ვინც ყველაფერს აკონტროლებდა, მაგრამ ახლა, როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდა ყურადღება, დავრჩი მარტო. ეს არის ჩემი ამბავი, სადაც სიყვარული, ტკივილი და მიტოვებულობის გრძნობა ერთმანეთს ებრძვის.
ჩემი და და მე შვიდი ათეული წლის შემდეგ შევხვდით ერთმანეთს. მეგონა, რომ გულში ჩავიკრავდი, მაგრამ ის მხოლოდ თავისი ნივთების წასაღებად მოვიდა. ეს შეხვედრა გამახსენა, რამდენად რთულია ოჯახური წყენა და რამდენად ძნელია ხანდახან პირველი ნაბიჯის გადადგმა.
წლების განმავლობაში ვცხოვრობდი უხილავი ტვირთით, რომელიც მხოლოდ მე მეხებოდა. მეგონა, რომ დედობა არ გამომდიოდა, რომ ჩემი შვილი ჩემგან შორს იყო და ეს ჩემი ბრალი იყო. მაგრამ ერთმა გულწრფელმა საუბარმა ჩემსა და ჩემს გოგონას შორის ყველაფერი თავდაყირა დააყენა.
ზაფხული შვილიშვილებთან მეგონა ბედნიერებას მომიტანდა, მაგრამ სინამდვილეში მარტოობისა და დაუფასებლობის გრძნობამ შემიპყრო. ჩემი შვილისა და რძლის თხოვნით დავთანხმდი, მაგრამ მათი მადლიერების ნაცვლად მხოლოდ მოთხოვნები და წყენა მივიღე. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს: ღირს კი საკუთარი თავი ასე მსხვერპლად გაიღო, თუ არავინ აფასებს შენს სიყვარულსა და ზრუნვას?
საკუთარ სახლში თავს უცხოდ ვგრძნობდი, როცა ბავშვობის მეგობარი განქორწინების შემდეგ ჩემთან გადავიდა. ჩვენი ურთიერთობა გამოცდას ვერ გაუძლო, რადგან ყოველდღიურობამ და გაუთქმელმა წყენებმა ყველაფერი შეცვალა. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად მთავრდება მეგობრობა და იწყება საკუთარი თავის დაცვა.
ჩემი შვილი განქორწინების პროცესში იყო და მე მის გვერდით ვიდექი, მაგრამ ნახევარი წლის შემდეგ ის ჩემი ყველაზე დიდი მოწინააღმდეგე გახდა. არასდროს მეგონა, რომ ოდესმე საკუთარი შვილის წინააღმდეგ აღმოვჩნდებოდი. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ შეიძლება ყველაზე ახლობელი ადამიანი უცებ უცხოდ და მტრულად მოგეჩვენოს.
ეს არის ჩემი ამბავი – უბრალო ქალის, რომელიც მთელი ცხოვრება შრომობდა, რომ შვილს უკეთესი მომავალი ჰქონოდა. ყველაფერი მივეცი, რაც შემეძლო, მაგრამ როცა წარმატებას მიაღწია, თითქოს დედა აღარ არსებობდა მისთვის. ახლა კი ცხოვრება მოულოდნელად შემოტრიალდა და ვცდილობ გავიგო, ღირს თუ არა სიყვარული მსხვერპლად.
ყოველთვის მეგონა, რომ ჩემი რძალი, ნინო, ჩემგან თავს შორს იჭერდა და უბრალოდ ვერ მიტანდა. მაგრამ როცა ავად გავხდი და მხოლოდ ის მოვიდა ჩემთან დასახმარებლად, ყველაფერი შეიცვალა. იმ ღამით მან სიმართლე მითხრა – ისეთი სიმართლე, რომელიც წლებია ოჯახში ყველას ეშინოდა ხმამაღლა ეთქვა.