სამი თვეა, რაც ჩემი ქალიშვილი გაუჩინარდა და მე მარტო ვზრდი ჩემს პატარა შვილიშვილს. ყოველდღე შიშით ვიღვიძებ, რომ სოციალური სამსახური კარს მომიკაკუნებს და ბავშვს წამართმევენ. ეს არის ჩემი ბრძოლა, ჩემი სინანული და ჩემი იმედი, რომ ყველაფერი უკეთ იქნება.
მაშინ მივხვდი, რომ ყველაზე მეტად მტკენდა არა ჩემი არყოფნა, არამედ ის, რომ ეს იყო ‘ყველასთვის უკეთესი’. ჩემი შვილის ქორწილში არ უნდა ვყოფილიყავი – ასე მითხრა. ეს ამბავი ჩემი და ჩემი შვილის ურთიერთობის ნგრევაზეა, იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ერთი სიტყვა ან გადაწყვეტილება ყველაფერს შეცვლიდეს.
ოთახში გავიღვიძე და წამით ვერც კი მივხვდი, სად ვიყავი. ჩემი სახლის სუნი აღარ იყო, ჩემი წიგნები აღარ მელაგა თაროზე. შვილს ყველაფერი დავუტოვე, ახლა კი მარტო ვცხოვრობ და ვფიქრობ, ისევ ვუყვარვარ თუ არა.
ჩვენი ქორწინების წლისთავზე მარკმა მხოლოდ ყვავილები კი არა, ჩვენი ურთიერთობაც დაავიწყდა. იმ დღეს სახლში დაბრუნებულმა, ხელში ღვინითა და მისი საყვარელი ნამცხვრით, ჩემი თავი ბედნიერად წარმოვიდგინე, მაგრამ ყველაფერი სხვაგვარად აღმოჩნდა. ეს იყო დღე, რომელმაც ჩემი ცხოვრება სამუდამოდ შეცვალა.
ჩემი ცამეტი წლის გოგონა ოთახიდან გამოვიდა და ისე ჩვეულებრივად მითხრა, რომ მამამისმა სთხოვა, ცოტა ხნით ჩვენთან არ ეცხოვრა, თითქოს ეს ჩვეულებრივი ამბავი იყო. იმ წამს ყველაფერი შეიცვალა – ოჯახი, რწმენა, მომავალი. ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც სიყვარულის, იმედგაცრუების და გადარჩენის გზაზე ვდგავარ.
საფულე დავკარგე და ორი დღე სასოწარკვეთილი ვეძებდი. უცნობმა კაცმა დამიბრუნა, რომლის სახეც ბავშვობის ფოტოებიდან მეცნო, მაგრამ ოჯახში მასზე არასდროს უსაუბრიათ. ამ შეხვედრამ ჩემი ცხოვრება სამუდამოდ შეცვალა და ოჯახური საიდუმლო გამიმჟღავნა.
ერთ დღეს უცნობი ქალისგან მივიღე შეტყობინება: „თუ გინდა იცოდე სიმართლე შენს ძმაზე, შემხვდი. მშობლებს არაფერი უთხრა.“ ეს სიტყვები ჩემს ცხოვრებაში ქარიშხალივით შემოიჭრა და ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. ახლა კი, როცა სიმართლეს ვუყურებ თვალებში, ვცდილობ გავიგო, ღირს თუ არა ზოგჯერ სიმართლის გაგება.
საშობაო ღამეს ჩემი რძალი მითხრა, რომ უნდა გავგზავრებულიყავი ჩვენი სახლიდან. ეს იყო ყველაზე მტკივნეული მომენტი ჩემს ცხოვრებაში. მაგრამ მისი მოულოდნელი საქციელი ყველაფერს ცვლის და დღეს ვხვდები, რომ ოჯახი ყველაზე რთულ გამოცდებსაც კი შეიძლება გაუმკლავდეს.
ჩემი ქმარი, ლევანი, წავიდა 25 წლის ქორწინების შემდეგ. მეგონა, რომ ყველაფერი დასრულდა და ცხოვრებას აზრი აღარ ჰქონდა. მაგრამ მოულოდნელად სიყვარული იქ ვიპოვე, სადაც ყველაზე ნაკლებად ველოდი.
მე ვარ ნინო, 63 წლის. ჩემი შვილი, თაკო, იყო ჩემი მთელი სამყარო, მაგრამ როცა მან ახალი სიყვარული იპოვა, თითქოს მე ცხოვრებიდან ამომშალა. ეს ამბავი არის დედის ტკივილზე, მარტოობაზე და იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ყველაზე დიდი სიყვარული ყველაზე მტკივნეული გახდეს.
მე ვარ ნინო, 58 წლის. მთელი ცხოვრება სხვისი სურვილებით ვცხოვრობდი – დედის, ქმრის, შვილების, ნათესავების. ახლა პირველად ვსწავლობ, რას ნიშნავს დრო მხოლოდ ჩემთვის და ვეკითხები საკუთარ თავს: ნუთუ ასე გვიან უნდა ვისწავლოთ საკუთარი თავის სიყვარული?
ოთხმოცდაათი წლის ასაკში მეგონა, რომ თავისუფლება და სიმშვიდე დამხვდებოდა. მაგრამ ჩემი ქალიშვილი, ნინო, განქორწინდა და შვილთან ერთად ჩემთან დაბრუნდა. ახლა ყოველდღე ვცდილობ, საკუთარ სურვილებსა და ოჯახურ ვალდებულებებს შორის ბალანსი ვიპოვო.