დედაჩემის დუმილი და მამაჩემის ყვირილი ბავშვობიდანვე მახრჩობდა. ძველი ჯაგრისი, რომელიც ბაბუას ეკუთვნოდა, ჩემი ერთადერთი მეგობარი და თავშესაფარი გახდა. ეს არის ჩემი ამბავი, თუ როგორ ვცდილობდი საკუთარი ხმა მეპოვნა ოჯახში, სადაც ჩემი არსებობა თითქოს არავის აინტერესებდა.
მე ვარ ნინო, 69 წლის. ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა, როცა ჩემმა შვილმა, ლაშამ, მთხოვა, სახლი მისთვის დამეთმო. ახლა ვცდილობ, დედობრივი სიყვარული და საკუთარი თავის დაცვა ერთმანეთს შევუსაბამო.
ყოველთვის ვგრძნობდი თავს უხილავად, დედაჩემის დუმილსა და მამის რისხვას შორის მოქცეულად, ჩვენს პატარა ბინაში ვარნის ქუჩაზე, თბილისში. ერთ დღეს, ბაბუაჩემის ძველი ფუნჯი ვიპოვე კარადაში, რომელიც ჩემთვის იმედისა და ამბოხის სიმბოლოდ იქცა. ეს არის ჩემი ისტორია, როგორ ვიბრძოლე საკუთარი ხმისა და თავისუფლებისთვის, მიუხედავად ოჯახის წნეხისა და გაუგებრობისა.
ეს დღე არასდროს დამავიწყდება. დედის თვალებში დანახული ტკივილი და ჩუმი საყვედურები დღემდე მაწუხებს. ყოველ საღამოს ვეკითხები საკუთარ თავს, სწორად მოვიქეცი თუ არა და ოდესმე მაპატიებს თუ არა.
ერთ ღამეს დედამთილთან მარტო დავრჩი და ყველაფერი თავდაყირა დადგა. მას შემდეგ მეშინია, ისევ მარტო დავრჩე მასთან და ვერ ვხვდები, როგორ გამოვასწორო ეს ყველაფერი. ვწერ ჩემს ისტორიას, რომ გავიგო, მარტო ვარ თუ სხვაც ასე გრძნობს და თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას.
რამდენიმე დღის წინ, ძველი კლასელი, ბრიტანი შემხვდა ქუჩაში, ეტლით ხელში და ჩაფიქრებული. საუბარში აღმოვაჩინე, რომ მისი ოჯახური ცხოვრება სულაც არ იყო ისეთი, როგორიც გარედან ჩანდა. მისი ქმარი, ანდრია, ყველაფერს აკეთებდა, რომ მამობისგან გაქცეულიყო და ეს ტრაგიკულ დასასრულამდე მივიდა.
დილით, როცა ტელეფონი დარეკა, არც კი ვიფიქრებდი, რომ ჩემი ცხოვრების ყველაზე უცნაური და ემოციური დღე იწყებოდა. უცნობი ხმამ მითხრა, რომ ჩემი შვილიშვილი ავარიაში მოყვა და დახმარება სჭირდებოდა. მაგრამ მე, ბებია ნანა, ასე ადვილად არ ვნებდები – ჩემი პასუხი თაღლითებსაც კი დააბნევს.
ყველაფერი იმ დღეს დაიწყო, როცა ჩემი ძმა, ლევანი, განქორწინების პროცესში იყო და მთხოვა, მისი მანქანა ჩემს სახელზე დამეფორმებინა. მაშინ მეგონა, უბრალოდ ვეხმარებოდი, მაგრამ ეს გადაწყვეტილება მალე ფინანსურ და ემოციურ კატასტროფად გადაიქცა. ახლა კი ვეკითხები საკუთარ თავს – ღირს თუ არა ოჯახის გამო საკუთარი სიმშვიდის დათმობა?
მე ვარ ნინო, ქალი, რომელსაც დედის ვალები მემკვიდრეობად შეხვდა. მთელი ცხოვრება დედაჩემი სხვისი ხარჯით ცხოვრობდა, მე კი მისი შეცდომების გამოსწორება დამევალა. ეს არის ჩემი ამბავი, ტკივილით, სირცხვილითა და იმედით სავსე.
თვრამეტი წელი ვემსახურებოდი უხასიათო მოხუცს ჩემს პატარა კაფეში. მისი მოულოდნელი გაუჩინარება ყველაფერს შეცვლიდა — სიმართლე, რომელიც მის ყოველდღიურ ვიზიტებს მიღმა იმალებოდა, ჩემთვისაც და სოფლისთვისაც შოკისმომგვრელი აღმოჩნდა. ეს ამბავი ჩემი ცხოვრების ყველაზე რთული გაკვეთილი გახდა.
მე ვარ ნინო, დედა, რომელსაც შიშმა და სიყვარულმა ერთდროულად დამაკარგვინა საკუთარი თავი. ჩემი შვილის დიაგნოზი გულში ჩავმალე, რადგან მეშინოდა, რომ სიმართლე ოჯახს დამინგრევდა. ახლა კი ვხვდები, რომ დუმილმა ყველაზე ძვირფასი წამართვა – ჩემი შვილის ნდობა და ბავშვობის ბედნიერება.
ეს ჩემი ისტორიაა, სადაც დედაჩემის არჩევანმა ჩემი ცხოვრება სამუდამოდ შეცვალა. ყველაფერი მაშინ დაიწყო, როცა დედამ დეიდაჩემის გამო ჩემი ოცნებები და მსხვერპლი უგულებელყო. დღემდე ვცდილობ გავიგო, რატომ ამჯობინა მან თავისი და საკუთარ შვილს.