ყოველთვის მეგონა, რომ ნამდვილი მეგობრობა რაღაც მეტია, ვიდრე უბრალოდ ერთად სმა და საუბრები არაფერზე. მეგონა, რომ ეს იყო ადგილი, სადაც შეგიძლია იყო ისეთი, როგორიც ხარ — ყოველგვარი ნიღბების გარეშე. მაგრამ ერთმა შემთხვევამ ჩემი წარმოდგენები თავდაყირა დააყენა.
ყველაფერი დაიწყო იმ საღამოს, როცა ჩემი ქმარი, ლევანი, მშვიდად მითხრა, რომ უნდა დავშორებულიყავით. მაშინ მეგონა, რომ მიწა გამომეცალა ფეხქვეშ. ეს ამბავი იყო ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახური კონფლიქტებისა და საკუთარი თავის ხელახლა აღმოჩენის დასაწყისი.
მე ვარ მარინე, ქალი, რომელმაც ქმრის დაკარგვის შემდეგ წლები მარტოობაში და დანაშაულის გრძნობაში გაატარა. ოჯახის კრიტიკული მზერების ფონზე, თომასთან შეხვედრამ გამიბედნიერა გული და გამიჩინა იმედი, რომ ბედნიერება კვლავ შესაძლებელია. ეს არის ჩემი ამბავი იმის შესახებ, როგორ ვიპოვე ძალა, რომ ისევ შემყვარებოდა, მაშინაც კი, როცა მთელი სამყარო წინააღმდეგი იყო.
ჩვეულებრივი დღე იყო, როცა მარიამმა დამირეკა და მკითხა, შეიძლებოდა თუ არა, შვილთან ერთად მოსულიყო. ვერც კი წარმოვიდგენდი, რომ ეს უბრალო სტუმრობა ჩემს სახლში ქაოსს გამოიწვევდა და საბოლოოდ ყველაფრისთვის მე გამამტყუნებდნენ. ეს არის ჩემი ემოციური ისტორია, სადაც მეგობრობა, ოჯახური კონფლიქტები და ყოველდღიური პრობლემები ერთმანეთს ეჯახება.
ყველაფერი მაშინ დაიწყო, როცა ექიმის კაბინეტში დადუმებულმა ტესტმა ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. ილია ჯერ კიდევ რვა თვისაა, მე კი უკვე მეოთხე ბავშვს ველოდები, როცა ჩემი ქმარი, ლევანი, ამ ამბავს ვერ ეგუება. ახლა, როცა ოჯახი კიდევ უფრო იზრდება, ვგრძნობ, როგორ მემატება შიში, ბრაზი და იმედგაცრუება – მაგრამ მაინც ვცდილობ, არ დავნებდე.