დედამთილი ყოველთვის ენერგიული ქალი იყო, მაგრამ მისი ახალი ბიზნესის წამოწყებამ მთელი ოჯახი თავდაყირა დააყენა. ჩემი ქმარი და მე იძულებულები გავხდით, ჩავრთულიყავით მის წამოწყებაში, რაც უამრავ კონფლიქტსა და ემოციურ დაძაბულობას გამოიწვია. ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც ვცდილობ გავიგო, რა უფრო მნიშვნელოვანია – ოჯახური ჰარმონია თუ საკუთარი სიმართლე.
ეს არის ჩემი ისტორია, თუ როგორ დაგვინგრია დედამთილმა მშვიდი ცხოვრება. ერთი გადაწყვეტილება, მიღებული ოჯახის ზეწოლით, აღმოჩნდა ჩვენი ბედნიერების დასასრული. ახლა ვცდილობ გავიგო, შეიძლება თუ არა ნდობის აღდგენა, როცა ყველაფერი ინგრევა.
დაბრუნების იმედით დავბრუნდი საქართველოში, მაგრამ ჩემი ყოფნა ჩემი დის ოჯახის დანგრევის მიზეზი გახდა. ახლა ჩემი და ყველაფერში მე მადანაშაულებს, მე კი საკუთარ თავში ვიკარგები და პასუხებს ვეძებ. ეს არის ამბავი სიყვარულზე, ღალატზე და იმ კითხვებზე, რომლებზეც პასუხი შეიძლება ვერასდროს ვიპოვო.
ყველაფერი იმ დღეს დაიწყო, როცა დედამთილის ანდერძი წაიკითხეს და ჩემი ქმარი უქონელი დარჩა, ხოლო სიძე – ყველაფრის მფლობელი გახდა. ამ უსამართლობამ ჩვენი ოჯახი გაანადგურა და მე დღემდე ვერ ვპოულობ საკუთარ ადგილს. ახლა ვცდილობ გავიგო: მაქვს თუ არა უფლება, რომ განვიცდიდე და ვბრაზობდე, თუ უბრალოდ ეგოისტი ვარ?
დედამთილის მოულოდნელი სტუმრობა ჩემს ახალშობილთან ერთად სახლში ყოფნისას ჩემი მოთმინების ბოლო წერტილი გახდა. ყოველდღიური დაძაბულობა, ოჯახის წევრებს შორის გაუგებრობა და საკუთარი თავის ძიება — ეს ყველაფერი ერთ დღეს აფეთქდა. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად გადის ზღვარი ოჯახურ ერთგულებასა და პირად სივრცეს შორის.
მე ვარ ანა. ვიფიქრებდი, რომ ოჯახი ყოველთვის შენი თავშესაფარია, მაგრამ მამაჩემის გარდაცვალების შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა. ეს არის ამბავი იმ ტკივილის, გაუგებრობისა და იმედის შესახებ, რომელიც დღემდე არ მასვენებს.
დედაჩემის ზარის ხმამ მაშინვე გამაცნობიერა, რომ მძიმე დღე მელოდა. დედა და დედამთილი, ორივე მარტო და ჯიუტი, მუდმივად ითხოვდნენ ჩემს ყურადღებას, მე კი ვგრძნობდი, როგორ ვიხრჩობოდი მათ მოთხოვნებს შორის. ამ ამბავში ვყვები, რას ნიშნავს იყო ქალი, რომელიც ორ ოჯახს შორისაა გაჭედილი და ცდილობს საკუთარი თავი იპოვოს, როცა ყველა თავისკენ გექაჩება.
მე ვარ ნინო, ახალგაზრდა ქალი თბილისიდან, რომელსაც დედამთილი ყოველდღიურ ცხოვრებას ჯოჯოხეთად უქცევს. სტუმრების წინაშე მისი კრიტიკა და დამცირება ჩემი თავმოყვარეობის ბოლო წერტილამდე მიმიყვანს. ეს არის ჩემი ემოციური ბრძოლა, რომელსაც თქვენთან ვუზიარებ იმ იმედით, რომ მარტო არ ვარ.
მე ვარ ბებია, რომელიც მთელი ცხოვრება ოჯახისთვის საყრდენი ვიყავი. ახლა კი, როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდა სითბო და გულწრფელობა, აღმოვაჩინე, რომ ჩემი შვილიშვილი ნელ-ნელა მშორდება და ამ ყველაფერს უხილავი კედელი აშორებს. ეს არის ჩემი ბრძოლა სიმართლისთვის, ოჯახური საიდუმლოებებისა და იმ ტკივილის შესახებ, რომელსაც ყველაზე ახლობელი ადამიანების სიჩუმე იწვევს.
პირველი დღიდანვე ქმრის ოჯახში თავს უცხოდ ვგრძნობდი. ჩემი ხმა და სურვილები თითქოს არავის ესმოდა, ქმარი კი დედამისის მხარეს იდგა. ეს არის ჩემი ამბავი ტკივილის, მარტოობისა და იმ ძალის შესახებ, რომელიც საკუთარ თავში აღმოვაჩინე.
ოთახში დედამთილის ყვირილმა შემარხია – მაცივრის თაროების გაყოფა შევთავაზე და ყველაფერი თავდაყირა დადგა. ოთხი წელია, ერთ ჭერქვეშ ვცხოვრობთ: მე, ჩემი ქმარი ფრანკი, ჩვენი პატარა ნევეა და დედამთილი, ქალბატონი გიაანა. გასვლის გზა არ გვაქვს, მაგრამ ყოველდღიური ბრძოლა ურთიერთგაგებისთვის სულ უფრო მძიმდება.
ყველაფერი დაიწყო იმ საღამოს, როცა შვილმა მითხრა, რომ სახლის გაყიდვაზე უნდა გველაპარაკა. თავიდან მეგონა, რომ მხოლოდ ჩემთვის ფიქრობდნენ, მაგრამ მალე მივხვდი, რამდენად ღრმა იყო ეს გადაწყვეტილება. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლების, ოჯახის სიყვარულისა და ახალი ცხოვრების დასაწყისის შესახებაა.