ყველაფერი ერთ წამში დაინგრა, როცა გავიგე, რომ ჩემი ქმარი სხვასთან მიდიოდა. მარტო დავრჩი შვილთან ერთად, ყოველდღიურ ბრძოლაში საკუთარ თავთან და სამყაროსთან. ახლა ვიცი, რომ ყველაზე დიდი ტკივილიც კი გვასწავლის რაღაცას საკუთარ თავზე და სიყვარულზე.
ოცდაათი წელი მარტო მე და ჩემი მიხო ვიყავით. ემიგრაციაში წასვლის შემდეგ, მეგონა, რომ დაბრუნებისას ოჯახში სითბო და მადლიერება დამხვდებოდა, მაგრამ რეალობა სრულიად სხვანაირი აღმოჩნდა. ახლა ვცდილობ, საკუთარ თავში ვიპოვო ძალა, რომ გავიგო – სად დავუშვი შეცდომა?
სამი შვილის დედა ვარ. ქმარი გარდამეცვალა, როცა უმცროსი მხოლოდ ექვსი თვის იყო. დედაჩემი უარს ამბობს შვილების მოვლაზე, მაგრამ მე მაინც უნდა ვიპოვო გზა, რომ ოჯახი არ დავანგრიო.
მამაკაცი წავიდა ახალგაზრდა ქალთან, მე კი პირველად ამოვისუნთქე. ეს იყო 33-წლიანი ქორწინების დასასრული, მაგრამ ჩემი ახალი ცხოვრების დასაწყისი. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს: ნუთუ ბედნიერება მხოლოდ სხვებისთვის უნდა დავთმო?
სარა, ჩემი რძალი, ტელეფონზე მეჩხუბება და მადანაშაულებს, რომ მისა და მიხეილს შორის ვდგავარ. ჩემი შვილი დუმს, თითქოს მისი ხმა აღარ არსებობს. სამოც წელს მიღწეულმა, ემიგრაციაში, მარტოობაში ვეკითხები საკუთარ თავს: მართლა შეცდომა იყო თუ არა, რომ მხოლოდ ერთი შვილი გავზარდე.
ერთი ზარი საკმარისი აღმოჩნდა, რომ წარსულის ყველა ჭრილობა გამეხსნა. ჩემი ძმა, რომელიც წლებია არ მინახავს, მოულოდნელად დაბრუნდა ჩემს ცხოვრებაში და ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. ახლა არჩევანის წინაშე ვდგავარ: შევძლებ თუ არა მისთვის მიტევებას, როცა ყველაზე მეტად მიღალატა.
ეს არის ჩემი ისტორია, ემიგრანტი ქართველი ქალის, რომელმაც ოჯახი და სამშობლო დაკარგა უკეთესი მომავლის ძიებაში. ემოციებით სავსე ამბავი იწყება მამაჩემის უკანასკნელი წერილით და გრძელდება რთული არჩევანებით, ოჯახური კონფლიქტებითა და უცხო ქვეყანაში გადარჩენის ბრძოლით. ეს ამბავი დაგაფიქრებთ, რამდენად ძნელია არჩევანი ოჯახის, სიყვარულისა და საკუთარი ბედნიერების შორის.
ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა ქმარმა მითხრა, რომ ჩემი ადგილი სამზარეულოშია. წლები გავიდა, მაგრამ შინაგანი სიცარიელე და მონოტონურობა სულ უფრო მძაფრად ვიგრძენი. ბოლოს მივხვდი, რომ საკუთარი თავის პოვნა და განვითარება ჩემი უფლებაა, თუნდაც ამის გამო ოჯახში ქარიშხალი ამოვარდეს.
ეს არის ჩემი ამბავი — სამი შვილის მამა ვარ, რომელმაც ყველაზე რთულ პერიოდში რწმენასა და ლოცვაში იპოვა ძალა. ოჯახური კრიზისი, ემიგრაცია და ყოველდღიური ბრძოლა გადარჩენისთვის ჩემი ცხოვრების ნაწილი გახდა. ამ ისტორიაში გაგიზიარებთ, როგორ შევძელი სირთულეების გადალახვა და როგორ მჯერა, რომ რწმენა ადამიანს ყველაფერს აძლევს.
ეს არის ჩემი ამბავი, ნინოსი, რომელიც მეუღლესთან ერთად ემიგრაციაში დედამთილის სახლში ვცხოვრობდი. დაძაბულობამ და უთანხმოებამ ოჯახში საბოლოოდ გადაგვაწყვეტინა, რომ ახალი ცხოვრება დაგვეწყო. მოგიყვებით, როგორ შევძელით ურთიერთობის გადარჩენა და ბედნიერების პოვნა, როცა ყველაზე რთული არჩევანი გავაკეთეთ.
ეს არის ჩემი ამბავი, თუ როგორ მომიწია დედაჩემის მოვლა მძიმე სიბერეში. რწმენა და ლოცვა ერთადერთი იყო, რაც ძალას მაძლევდა ყოველდღიურ ბრძოლაში. ამ ისტორიაში ვყვები, როგორ შევძელი საკუთარი თავის პოვნა და დედის სიყვარულის ხელახლა აღმოჩენა.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც ერთი გადაწყვეტილება — მშობლების მიერ სახლის მხოლოდ ჩემზე გადაფორმება — ყველაფერს ცვლის. ძმასთან ურთიერთობა ინგრევა, ოჯახი იშლება და ბავშვობის მოგონებები მტკივნეულად მახსენებს, რა დავკარგე. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ შეიძლება მატერიალურმა საკითხებმა ყველაზე ძვირფასი წაგვართვას.