ეს ჩემი ისტორიაა, ნინო ვარ, ქართველი ემიგრანტი მადრიდში. ბებიის მემკვიდრეობამ ჩვენი ოჯახი ორ ნაწილად გაყო და სიყვარულიც გამოცდას ჩაუტარდა. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ შეიძლება უსამართლობამ და ოჯახის წევრების არჩევანმა ყველაზე ახლობლებს შორისაც კი გაუცხოება და ტკივილი გამოიწვიოს.
ეს არის ჩემი ისტორია, ნანა გიორგაძის, ქართველი მასწავლებლის, რომელიც ემიგრაციაში, ამერიკაში, სკოლაში მუშაობდა. ჩემი ცხოვრების ყველაზე მტკივნეული დღე მაშინ დადგა, როცა მოსწავლეებმა დამცინეს და დამამცირეს ისე, რომ თავი სრულიად მარტო და უძლური ვიგრძენი. ეს ამბავი არა მხოლოდ ჩემს ტკივილზეა, არამედ იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ერთი სიტყვა ან ქცევა ადამიანის ცხოვრებას სამუდამოდ დაასვამს დაღს.
ჩემი ქმრის გარდაცვალების შემდეგ, მისი ხმის მოსმენა მატარებლის სადგურზე ჩემი ერთადერთი ნუგეში იყო. როცა ეს ხმა შეცვალეს, მთელი ჩემი სამყარო კიდევ ერთხელ დაინგრა და მე ყველაფერს ვეცადე, რომ მისი ხმა უკან დამებრუნებინა. ეს არის ჩემი ემოციური ბრძოლა, ოჯახური კონფლიქტები და იმედის ძიება უცხო ქვეყანაში.
საღამოს დაღლილი სახლში დაბრუნებისას მივხვდი, რომ ასე ცხოვრება აღარ შემეძლო. ჩემი ოჯახი, ჩემი ოცნებები და ჩემი თავი დავკარგე რუტინაში. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ გადავწყვიტე, რომ აღარ დავკმაყოფილდები მხოლოდ გადარჩენით და ვიბრძოლებ ბედნიერებისთვის.
ეს არის ჩემი ისტორია, თუ როგორ აღმოვჩნდი სრულიად მარტო უცხო ქვეყანაში, როგორ დამტოვა ოჯახმა და როგორ ვიპოვე ძალა რწმენაში, ლოცვაში და მეგობრების მხარდაჭერაში. ჩემი ცხოვრება დაინგრა ერთი ღამის განმავლობაში, მაგრამ ღმერთმა მაპოვნინა გზა. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება სიბნელეშიც კი იპოვო სინათლე.
პარკის სკამზე ვიჯექი, როცა დედამ მითხრა, რომ დღესაც ვერ ვიპოვით ღამეს გასათევად ადგილს. მაშინაც კი, როცა ყველაფერი დაკარგული მეგონა, ჭადრაკმა მომცა იმედი და ძალა. ეს ამბავი ჩემი ბრძოლის, ოჯახის სიყვარულისა და საკუთარი თავის პოვნის გზაზეა.
ყველაფერი დაიწყო იმ ღამით, როცა მიხეილმა მითხრა, რომ აღარ ვუყვარდი. წლების განმავლობაში ვცდილობდი, ოჯახი შემენარჩუნებინა, მაგრამ ჩემი ხმა აღარ ისმოდა. ახლა კი, როცა წასვლის ზღვარზე ვარ, ვხვდები, რომ საკუთარი თავი უნდა ვიპოვო.
ჩემი ცხოვრება ყოველთვის მეგონა, რომ ვიცოდი ვინ ვიყავი, მაგრამ 65 წლის ასაკში ერთი შემთხვევითობის გამო აღმოვაჩინე, რომ ჩემი ფესვები სრულიად სხვაგან იყო. ეს ამბავი ჩემი ოჯახის საიდუმლოს, ტკივილისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებაა. ახლა ვცდილობ გავიგო, ვინ ვარ სინამდვილეში და როგორ ვიცხოვრო ამ ახალი სიმართლით.
დედაჩემმა მითხრა, რომ ჩემი და ბრუსის სახლი უნდა გაგვეყიდა, რათა უფროს ძმას დავხმარებოდით. ეს სიტყვები ჩემთვის უსამართლობის მწვერვალი იყო, რადგან არც დედას და არც ძმას არასდროს დავუნახივარ როგორც თანასწორი. ეს ამბავი ჩემი ოჯახის ტკივილზე, არჩევანზე და საკუთარ თავთან ბრძოლაზეა.
ერთ ზაფხულს აღმოვაჩინე, რომ დედაჩემი, რომელიც საქართველოში დარჩა და ჩემს შვილებს უვლიდა, სინამდვილეში მათ საკმარისად არ აჭმევდა, მიუხედავად იმისა, რომ ყოველთვიურად ფულს ვუგზავნიდი. ეს ამბავი დამნაშავეობის, უნდობლობისა და ოჯახის ხელახლა შეკვრის მტკივნეული მცდელობის შესახებაა. მე ვცდილობდი გამეგო, მეპატიებინა თუ დამესაჯა დედა – და ამ პროცესში საკუთარი თავის შეცნობაც მომიწია.
მე ვარ ნინო, ემიგრანტი იტალიაში, და ეს არის ჩემი ოჯახის ამბავი: როგორ გადავეცით ჩვენი ბინა თბილისში ჩვენს ერთადერთ შვილს, ლევანს, იმ იმედით, რომ მას უკეთესი ცხოვრება ექნებოდა. მაგრამ მისი გადაწყვეტილება — სახლის გაქირავება და ფულის საკუთარი სურვილებისთვის ხარჯვა — ჩვენი ოჯახის ნდობასა და სიყვარულში დიდ ბზარს ჩააგდებს. ეს ამბავი ტკივილზე, გაუგებრობაზე და იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ყველაზე ახლობელი ადამიანებისგანაც კი მოულოდნელი ზურგში დანის ჩარტყმა იგრძნო.
ჩვიდმეტი წლის ვიყავი, როცა გავიგე, რომ დედა გავხდებოდი. ამ ამბავმა ჩემი ცხოვრება პატარა გურჯაანის სოფელში თავდაყირა დააყენა. ეს არის ჩემი გულწრფელი აღსარება დანაკარგზე, სიყვარულისთვის ბრძოლაზე და იმაზე, თუ რა რთულია გაიზარდო, როცა ყველა გარშემო გინდა, რომ ისევ ბავშვი იყო.