დედაჩემის ზარის ხმამ მაშინვე გამაცნობიერა, რომ მძიმე დღე მელოდა. დედა და დედამთილი, ორივე მარტო და ჯიუტი, მუდმივად ითხოვდნენ ჩემს ყურადღებას, მე კი ვგრძნობდი, როგორ ვიხრჩობოდი მათ მოთხოვნებს შორის. ამ ამბავში ვყვები, რას ნიშნავს იყო ქალი, რომელიც ორ ოჯახს შორისაა გაჭედილი და ცდილობს საკუთარი თავი იპოვოს, როცა ყველა თავისკენ გექაჩება.
მე ვარ ნინო, ქართველი ემიგრანტი დედა ბუდაპეშტში. ჩემი შვილი, გერგო, სკოლიდან ატირებული დაბრუნდა, რადგან მასწავლებელმა და თანაკლასელმა მისი ნებართვის გარეშე თმა შეაჭრეს. ეს ამბავი ჩემი შვილის ღირსების დასაცავად ბრძოლად იქცა, რომელმაც ჩემი შინაგანი შიშები და საზოგადოებრივი გულგრილობა გამომაცდევინა.
მე ვარ ნინო, დედა, რომელმაც შვილი ოცნების ფასად გააჩინა ემიგრაციაში, იტალიაში. წლების განმავლობაში ვცდილობდი, მისთვის ყველაფერი მიმეცა, მაგრამ ახლა, როცა ის უკვე ზრდასრულია, საკუთარ თავს ვეკითხები: ხომ არ დავკარგე მთავარი? ეს არის ჩემი გულწრფელი აღსარება, სადაც სიხარული, დანაკარგი და იმედი ერთმანეთს ებმის.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც ვცდილობ დავუმტკიცო ჩემს ქმარს, რომ მხოლოდ დიასახლისი კი არა, ადამიანი ვარ ოცნებებითა და სურვილებით. ოჯახური კონფლიქტები, შრომა და საკუთარი თავის ძიება — ყველაფერი ერთად. იქნებ თქვენც გქონიათ მსგავსი განცდები და რჩევა გაქვთ ჩემთვის?
ბავშვობიდან ვგრძნობდი, რომ სახლში უცხო ვიყავი. დედაჩემი არასდროს მალავდა, რომ ბიჭი უნდოდა, მამა კი მუდამ შორს იყო. წლების განმავლობაში ვიბრძოდი ჩემი ადგილისთვის, სანამ ერთ დღეს არჩევანის წინაშე არ დავდექი: დავრჩენილიყავი და გამქრალიყავი, თუ წავსულიყავი და ცხოვრება თავიდან დამეწყო.
ეს არის ჩემი ისტორია — დედის, რომელმაც რწმენითა და ლოცვით შეძლო გაუძლო იმ ტკივილს, როცა ქალიშვილი უცხო ქვეყანაში ქმრის გავლენით შეიცვალა და ოჯახს ჩამოშორდა. ეს ამბავი სავსეა შინაგანი ბრძოლებით, ოჯახური კონფლიქტებითა და იმედის ძიებით. მინდა გაგიზიაროთ, როგორ ვიპოვე ძალა რწმენაში მაშინ, როცა ყველაფერი დაკარგულად მეჩვენებოდა.
ჩემი ცხოვრება სამ კითხვაზეა აგებული, როგორც აპალაჩის ბილიკზე. ამ კითხვებმა ჩემი ოჯახი, სიყვარული და საკუთარი თავი დამაკარგვინა და ისევ დამიბრუნა. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ერთი პასუხი ყველაფერს შეცვლიდეს.
ყველაფერი მაშინ დაიწყო, როცა ოჯახისთვის მეტი ფული მჭირდებოდა და ტეხასში სამუშაოდ წავედი. იქ ყოფნისას მივხვდი, რომ ჩემი ცოლი სულ სხვანაირად ხარჯავდა ჩვენს ფულს, ვიდრე წარმომედგინა. ახლა ვცდილობ გავიგო, რა უფრო მნიშვნელოვანია – ოჯახური სიმშვიდე თუ ფინანსური სტაბილურობა.
ერთ დილას, როცა ჩემი შვილი, ნიკოლოზი, ბრაზით მომიჯახუნა კარი, მეგონა, ეს კიდევ ერთი ჩვეულებრივი კამათი იყო. იმ დღეს რაღაც სამუდამოდ შეიცვალა. ეს ჩემი ამბავია, როგორ დაიშალა ჩემი ოჯახი, როგორ დავრჩი მარტო და როგორ ვისწავლე თავიდან ნდობა – საკუთარი თავის, სხვების და სიყვარულის, რომელიც ზოგჯერ სრულიად მოულოდნელად მოდის.
დედაჩემი ჩემთან გადმოვიდა საცხოვრებლად, მაგრამ ახლა ისე გრძნობს თავს, თითქოს სტუმარია. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლების, ოჯახური კონფლიქტებისა და სიყვარულის შესახებაა. ვცდილობ გავიგო, როგორ ვაქციო ჩვენი სახლი მის სახლადაც.
ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა, როცა ემიგრაციაში გავთხოვდი და დედამთილი მეყოლა. მისი ირონიული სიტყვები და ჩემი უსუსურობა ყოველდღიურად მტანჯავდა, სანამ ერთ დღეს ყველაფერი არ აფეთქდა. ამ ამბავში ვიპოვე საკუთარი სიმართლე და დავინახე, როგორ შეიძლება ერთი ოჯახის ბზარი ყველას გულზე აისახოს.
მე ვარ ნანა, დედა, რომელიც წლებია ოცნებობს შვილებთან ერთად მოგზაურობაზე, მაგრამ ყოველი ზაფხული ჩემთვის მარტოობის ახალი გაკვეთილია. ჩემი მცდელობები, ოჯახთან ახლოს ვიყო, თითქოს უხილავი კედლის წინ იშლება. ეს ამბავი იმედგაცრუებაზეა, მაგრამ იმედიც ხომ ბოლოს კვდება?