მე ვარ დათო და მეგონა, რომ ბედნიერება ვიპოვე, როცა ნინო შევირთე ცოლად. მაგრამ მისი დედა, ქალბატონი მარინე, თავიდანვე არ მალავდა ჩემს მიმართ უნდობლობას. მისი ინტრიგები ნელ-ნელა ანგრევდა ჩვენს ოჯახს, სანამ საბოლოოდ ყველაფერი არ დავკარგე.
მე ვარ ირინა ჯურიćი. ეს არის ჩემი ამბავი მარტოობის, ჭორების, ოჯახის დაკარგვისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებ. ვცდილობ გავიგო: ნამდვილად არსებობს თუ არა ცვლილებები, თუ ყველაფერი მხოლოდ ილუზიაა.
ეს ჩემი ისტორიაა, სადაც ოჯახის წევრების სიხარბემ და გაუტანლობამ ჩვენი ურთიერთობები გაანადგურა. დედის გარდაცვალების შემდეგ, ძმამ სახლების გაყიდვა და ერთად ცხოვრება შემომთავაზა, მაგრამ ვერ დავთანხმდი. ყველაფერი შეიცვალა, როცა მამა მოხუცთა სახლში მოხვდა და აღმოვაჩინე, რომ ანდერძიდან ამომშალეს.
ფილიპის კითხვამ – „რატომ აღარ არის სარმა, დედა?“ – ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. ბავშვების წასვლის შემდეგ მე და დარიო მარტო დავრჩით ჩვენს ბინაში ახალ ზაგრებში, სადაც სიჩუმე და სიცარიელე ყოველდღიურობად იქცა. ეს არის ამბავი დაკარგული სიხარულის, გაუგებრობების და იმედის ძიების შესახებ, როცა ოჯახი იცვლება.
არასოდეს მეგონა, რომ ერთი ზარი დედისგან ასე თავდაყირა დააყენებდა ჩემს ცხოვრებას. მისი თხოვნა, ბინა ძმისთვის დამეთმო, ჩემთვის მოულოდნელი დარტყმა იყო. ახლა არჩევანის წინაშე ვდგავარ: ოჯახი თუ საკუთარი ბედნიერება?
ეს არის ჩემი ამბავი, ნინოსი, რომელმაც მთელი ცხოვრება ლელას მეგობრობაში ჩადო და ბოლოს ყველაზე მტკივნეული ღალატი მიიღო. ემიგრაციაში, უცხო ქვეყანაში, როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდა გვერდში დგომა, აღმოვაჩინე, რომ ჩემი საუკეთესო მეგობარი წლებია მატყუებდა და ჩემს ზურგს უკან მახეს მიწყობდა. ეს ამბავი ჩემი მცდელობაა გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და როგორ გადავურჩე ყველაზე ახლობელი ადამიანის ღალატს.
დედამ უარი თქვა მემკვიდრეობაზე ჩემი დეიდის სასარგებლოდ და ამან ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. ვცხოვრობ დედასთან, ვზრუნავ მასზე, მაგრამ ახლა თავს სრულიად უძიროდ და უფასოდ ვგრძნობ. ეს ჩემი გულწრფელი წერილია იმედით, რომ ვიპოვი პასუხებს და გაგებას.
ყველაფერი იმ საღამოს დაიწყო, როცა დედამთილმა მითხრა, რომ არასოდეს ვიქნები მისი ოჯახის ნაწილი. ჩემი ქმარი, ლევანი, შუაში აღმოჩნდა – მე და მისი დედა, ქალბატონი ნინო, ერთმანეთს ვებრძოდით სიყვარულისთვის. ეს არის ჩემი ემოციური ისტორია, თუ როგორ ვცდილობდი ოჯახი შემენარჩუნებინა, როცა ყველაფერი ინგრეოდა.
თორმეტი წელი ვაშენებდით სახლს, რომელიც ჩვენი თავშესაფარი იყო. ახლა კი, ჩვენი ქალიშვილი არიანა და მისი საქმრო გვთხოვენ, ეს სახლი მათ დავუთმოთ. ეს გადაწყვეტილება გულს მტკენს და ოჯახში დაძაბულობას იწვევს.
ჩემი ცხოვრება სულ სხვანაირად წარმომედგინა, ვიდრე გამოვიდა. შვილის ოჯახში ჩარევა არ მინდოდა, მაგრამ როცა შენი რძალი სახლში არაფერს აკეთებს და შვილიშვილი მშიერი გხვდება, როგორ უნდა გაჩერდე? ახლა კი ჩემი შვილი მეუბნება, რომ მის ოჯახს ვანგრევ და საკუთარ თავში ეჭვი მეპარება – მართლა ასეა?
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც ერთი ჩვეულებრივი სადღესასწაულო საღამო ჩემს ცხოვრებაში ნამდვილ დრამად გადაიქცა. დედამთილის მკაცრი სიტყვები და ოჯახის დაძაბული ატმოსფერო მაიძულებს საკუთარ არჩევანზე დავფიქრდე. იქნებ, ზოგჯერ ყველაზე ახლობლებიც კი ვერ გვიგებენ ისე, როგორც გვინდა.
ერთი წამით დაინგრა ჩემი ცხოვრება, როცა ჩემი შვილის, გეგას შეცდომის გამო სახლი დავკარგე. სირცხვილში და ბრაზში ვცხოვრობდი უცხო ხალხში, მაგრამ ბოლოს მივხვდი, რას ნიშნავს ნამდვილი პატიება. ეს არის ჩემი ამბავი ტკივილის, გარდაქმნისა და თავიდან დაწყების შესახებ.