პენსიაზე გასვლის შემდეგ მეგონა, რომ ცხოვრება დამთავრდა. მაგრამ ინგლისურის კურსზე ჩაწერამ ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. იქ შევხვდი ადამიანს, რომელმაც ჩემი ცხოვრება სამუდამოდ შეცვალა.
სადილისთვის ვემზადებოდი, იმედით, რომ მშვიდი ოჯახური დღე გვექნებოდა. მაგრამ ერთი ფრაზა ყველაფერს თავდაყირა აყენებს და მე ვრჩები შუაში — დედა, რომელსაც არჩევანის გაკეთება სთხოვეს. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს: შეიძლება კი დედა ოდესმე იყოს საკმარისად სამართლიანი?
ყველა ფიქრობს, რომ ჩემი დედამთილი ყველაზე კეთილი ადამიანია, მაგრამ მისმა „დახმარებამ“ ჩვენი ოჯახი თითქმის დაანგრია. ვცდილობდი გამეგო, რატომ ვერ ვპოულობდი ჩემს ადგილს საკუთარ სახლში, სანამ არ მივხვდი, რომ მისი ჩარევა ყველაფერს ანგრევდა. ეს არის ჩემი ემოციური ბრძოლა, სადაც სიყვარული, ტკივილი და ოჯახური კონფლიქტები ერთმანეთს ებრძვის.
60 წლის ვარ და პირველად ვგრძნობ, რომ მზად ვარ სიყვარულისთვის. მთელი ცხოვრება მარტო გავატარე, მაგრამ ექვსი თვის წინ პატრიცია გავიცანი და ყველაფერი შეიცვალა. ახლა ვხვდები, რომ ბედნიერება ასაკს არ ეკითხება, მაგრამ ოჯახური ბედნიერებისკენ მიმავალი გზა არც ისე მარტივია.
ეს არის ჩემი ისტორია, ნინო გიორგაძის, რომელმაც წლების განმავლობაში შიშის გამო ხმა ვერ ამოვიღე ჩემი ზეთის, დათოს, წინაშე. ოჯახში დაძაბულობა, ტკივილი და საიდუმლოებები მახრჩობდა, მაგრამ რწმენამ და ლოცვამ მომცა ძალა, რომ საკუთარი შვილი დამეცვა. ეს ამბავი არის დედის გულისთვის, სიმამაცისთვის და პატიებისთვის.
მე ვარ ნინო, ქალი, რომელმაც განქორწინების შემდეგ ყველაფერი დაკარგა – სახლიც, მანქანაც, საკუთარი თავი. ეს არის ჩემი ისტორია ღალატზე, ღირსების შენარჩუნებაზე და იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ერთმა ადამიანმა მთელი შენი სამყარო დაანგრიოს. მინდა გაგიზიაროთ ჩემი ტკივილი და იმედი, რომ იქნებ ვიღაცამ ამ ამბავში საკუთარი თავი ამოიცნოს.
საფულე დავკარგე, მაგრამ მისი დაბრუნება სრულიად უცნობმა კაცმა მოახდინა, რომლის სახეც მხოლოდ ძველი საოჯახო ფოტოებიდან მახსოვდა. ამ მოულოდნელმა შეხვედრამ ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა და წარსულის საიდუმლოებები გამიხსნა. ახლა ვცდილობ გავიგო, ვინ ვარ სინამდვილეში და რა იმალება ჩემი ოჯახის ისტორიაში.
ეს არის ჩემი, ნინოს, ისტორია — იმედგაცრუების, ტკივილისა და სასწაულის ამბავი. როცა ჩემი შვილი, მიხო, და მისი ცოლი, ანა, განქორწინების ზღვარზე აღმოჩნდნენ, მხოლოდ რწმენა და ლოცვა დამრჩა. ამ ამბავში გაგიზიარებთ, როგორ ვიბრძოლე ჩემი ოჯახის გადასარჩენად და როგორ მოხდა სასწაული.
მე ვარ ნინო, ჩვეულებრივი ქართველი ქალი, რომელიც წლებია ცდილობს ოჯახი შეინარჩუნოს, მაშინ როცა ჩემი ქმარი მხოლოდ სხეულით არის სახლში. ყოველდღიურობის სიმძიმემ ნელ-ნელა დამკარგა საკუთარი თავი და სიჩუმე სულ უფრო ხმამაღალი გახდა. ეს ამბავი ჩემი გულწრფელი ძახილია, მაგრამ ასევე მოწვევაა საუბრისკენ იმ მარტოობაზე, რომელიც შეიძლება ქორწინებაში დაიბუდოს.
ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა იმ დღეს, როცა დედამთილი ჩვენს სახლში გადმოვიდა. მეგონა, რომ სწორად ვიქცეოდი, მაგრამ მალე ჩვენი ოჯახური სიმშვიდე დაძაბულობამ და გაურკვევლობამ შეცვალა. ახლა ვცდილობ, საკუთარ თავს და ოჯახს ისევ ვიპოვო ამ ქაოსში.
ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა სიცხისგან გონება დავკარგე და შვილებმა საავადმყოფოში წამიყვანეს. მათი მზრუნველობა თითქოს გულწრფელი იყო, მაგრამ მალევე მივხვდი, რომ ფარულ მოტივებს მალავდნენ. ერთი კვირის შემდეგ, მარტო წავედი ადვოკატთან, რომ ანდერძი შემეცვალა და საკუთარ თავს ვკითხე: რა არის ნამდვილი ოჯახის სიყვარული?
დაბრუნების იმედით დავბრუნდი საქართველოში, მაგრამ ჩემი ყოფნა ჩემი დის ოჯახის დანგრევის მიზეზი გახდა. ახლა ჩემი და ყველაფერში მე მადანაშაულებს, მე კი საკუთარ თავში ვიკარგები და პასუხებს ვეძებ. ეს არის ამბავი სიყვარულზე, ღალატზე და იმ კითხვებზე, რომლებზეც პასუხი შეიძლება ვერასდროს ვიპოვო.