სამოცის ვიყავი, როცა პირველად შემიყვარდა. მთელი ცხოვრება მხოლოდ მოვალეობებს ვასრულებდი, სიყვარულისთვის დრო არ მქონდა. ახლა კი, როცა მეგონა, რომ ყველაფერი დასრულდა, ცხოვრება თავიდან დაიწყო და მეც ვსვამ კითხვას: ნუთუ სიყვარული ასაკს ეკითხება?
ჩემი ქმარი წავიდა ჩემგან ახალგაზრდა ქალთან, მაგრამ როცა მიხვდა, რომ ცხოვრება მარტივი არ არის, დაბრუნდა. ორმოცდაათი წლის ვარ — არც მოხუცი, არც ახალგაზრდა, მაგრამ სავსე ტკივილითა და იმედით. ეს ჩემი ამბავია, სადაც ოჯახი, ღალატი და საკუთარი თავის პოვნა ერთმანეთს ეჯახება.
დასთან ყოველთვის განსხვავებულები ვიყავით, მაგრამ ერთმანეთის გვერდით ვიდექით. როცა მშობლები გარდაიცვალნენ, მე ნაკვეთი დავუთმე, რადგან მეგონა, მას უფრო სჭირდებოდა. ახლა კი, როცა ყველაზე მეტად მჭირდება მისი სითბო, მხოლოდ სიცარიელეს ვგრძნობ.
ბაბუას გარდაცვალების შემდეგ, ოჯახმა მე დამიტოვა მისი ძველი სახლი. სარდაფში შემთხვევით ვიპოვე წერილები, რომლებმაც ყველაფერი შეცვალა, რასაც ჩემს ოჯახზე ვფიქროდი. ეს ერთი უქმე დღე საკმარისი აღმოჩნდა, რომ ჩემი ცხოვრება სამუდამოდ შეცვლილიყო.
ყოველთვის ვეხმარებოდი ჩემს ერთადერთ ქალიშვილს, ნინიკოს, შვილიშვილების გაზრდაში. მაგრამ როცა თავად დავადექი სიძნელეს, მისგან მხოლოდ სიცივე და უარყოფა მივიღე. ეს ამბავი ჩემი ტკივილისა და იმედგაცრუების შესახებაა, რომელიც ბევრ ქართველ დედას შეიძლება ეცნოს.
ჩემი ძმა პეტრე ჩემი ცხოვრების მთავარი საყრდენი იყო. მისი გარდაცვალების შემდეგ, ყველაფერი მის ცოლს დარჩა, მე კი მხოლოდ მოგონებებითა და ძველი ფოტოებით დავრჩი. ახლა ვცდილობ გავიგო, რა არის ჩემი ადგილი ამ სამყაროში, სადაც თითქოს აღარ ვარსებობ.
ჩემი ცხოვრების ყველაზე რთულ მომენტში აღმოვაჩინე, რომ ადამიანი, რომელსაც ყველაზე მეტად ვენდობოდი, წლებია მატყუებდა და მტოვებდა მარტო. ეს ამბავი ჩემი მეგობრობის, ნდობისა და ოჯახის შესახებაა. ახლა ვცდილობ გავიგო, როგორ უნდა ვიცხოვრო ამ ჭრილობებით.
60 წლის ასაკში, როცა მეგონა, რომ ცხოვრება უკვე დავალაგე, უცნაური სიცარიელე ვიგრძენი. წლების წინანდელი სიყვარული, რომელიც თითქოს დავივიწყე, ისევ ამოტივტივდა და გამბედაობა მომეცა, მის კართან მივსულიყავი. მაგრამ იქ სხვა ქალი დამხვდა — ქალი, რომელიც ჩემს თავს ჰგავდა და ამ შეხვედრამ მთელი ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა.
სამოცდამეათე ზარი იყო, რაც ზოსიას ნომერზე ვრეკავდი, მაგრამ პასუხი არ იყო. ჩემი შვილი, ჩემი მეგობარი, ახლა მეუბნება, რომ მის ქორწილში არ უნდა მივიდე. როგორ შეიძლება ასე დაგავიწყდეს დედის სიყვარული?
ჩემი ქალიშვილი უკვე დიდი ხანია ზრდასრულია, მაგრამ მისი ერთი მშვიდი კითხვა – რატომ არასდროს ჩამიხუტე – ისე ჩამრჩა გულში, როგორც ბასრი დანა. ამ კითხვამ გამახსენა ჩემი ბავშვობა, ემიგრაციაში გატარებული წლები და ყველა ის ტკივილი, რაც ოჯახში დაგროვდა. ახლა, როცა ორივე დიდები ვართ, ვცდილობ გავიგო, როგორ შეიძლება ერთი ჩახუტება ყველაფერს შეცვლიდეს.
მე ვარ ნინო, 35 წლის, ათწლიანი ქორწინების შემდეგ მეგონა, რომ ერთ რამეში მაინც შემეძლო დარწმუნებული ვყოფილიყავი – მიშოს ერთგულებაში. მაგრამ ყველაფერი შეიცვალა იმ ღამით, როცა შემთხვევით მისი კომპიუტერი ღია დავინახე. ახლა კი ვცდილობ, გავიგო, როგორ შეიძლება ადამიანი, რომელიც ყოველთვის ამბობდა, რომ ღალატი ყველაფერს ასრულებს, თავად ითხოვდეს პატიებას.
ჩემი ცხოვრების ყველაზე მტკივნეული გაკვეთილი მივიღე მაშინ, როცა საუკეთესო მეგობარი ჩემს სახლში შევიფარე. მეგონა, რომ მასზე მეტად არავინ მიყვარდა, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ ჩემი ოჯახი და სიყვარული საფრთხეში იყო. ახლა ვხვდები, რომ ნამდვილი ღალატი მხოლოდ საყვარელი ადამიანისგან კი არა, მეგობრისგანაც შეიძლება დაგატყდეს თავს.