მე ვარ ნინო, 58 წლის. მთელი ცხოვრება სხვისი სურვილებით ვცხოვრობდი – დედის, ქმრის, შვილების, ნათესავების. ახლა პირველად ვსწავლობ, რას ნიშნავს დრო მხოლოდ ჩემთვის და ვეკითხები საკუთარ თავს: ნუთუ ასე გვიან უნდა ვისწავლოთ საკუთარი თავის სიყვარული?
მამაჩემის გარდაცვალების შემდეგ ჩვენი ოჯახი უცებ დაინგრა. ძმამ, რომელიც ბავშვობაში ჩემი საუკეთესო მეგობარი იყო, უცებ უცხოდ მომექცა და ანდერძის გამო ერთმანეთს ვეღარ ვცნობდით. დღემდე ვერ ვხვდები, როგორ შეიძლება ერთმა ქაღალდმა ასე დაგვაშოროს ისინი, ვინც ოდესღაც ერთმანეთისთვის ყველაფერი იყო.
მთელი ცხოვრება შრომაში გავატარე, რომ ჩემს შვილს უკეთესი მომავალი ჰქონოდა. დღეს კი, როცა ყველაზე მეტად მჭირდება მისი გვერდში დგომა, მის სახლში ჩემთვის ადგილი აღარ დარჩა. ეს ამბავი ჩემი ტკივილია, მაგრამ ვიცი, რომ ბევრ ქართველ დედასაც ასე სტკივა.
ოცი წელი ელენასთან სიტყვაც არ დამცდენია. ჩვენი შვილები ერთად გაიზარდნენ, მაგრამ რაღაცამ დაგვაშორა. ახლა კი, ერთი მოულოდნელი შემთხვევის შემდეგ, ყველაფერს სხვანაირად ვხედავ.
მთელი ცხოვრება მარტო ვიყავი. ბიბლიოთეკაში შემთხვევით შევხვდი ადამიანს, რომელმაც ჩემი სიჩუმე დაარღვია. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახის ტკივილისა და სიყვარულის შიშის შესახებაა.
ოცდაათი წლის წინ დავბრუნდი მშობლებთან, რომ მათზე მეზრუნა. მთელი ცხოვრება მათ მივუძღვენი და საკუთარი სურვილები დავივიწყე. ახლა, როცა მარტო დავრჩი, არ ვიცი, ვინ ვარ და როგორ უნდა ვიცხოვრო.
სამოცდაათი წლის შემდეგ, ქმარმა მიმატოვა ახალგაზრდა ქალისთვის. ყველაზე მტკივნეული კი ის აღმოჩნდა, რაც ჩემმა ზრდასრულმა ვაჟებმა მითხრეს. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ტკივილისა და იმედგაცრუების შესახებაა.
ერთ დროს ჩემი დაბადების დღე დღესასწაული იყო ყველასთვის – ახლა კი ტელეფონიც კი არ რეკავს. ვიხსენებ, როგორ დავკარგე მეგობრები, ოჯახთან ურთიერთობა და საკუთარი თავი ემიგრაციაში. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ადამიანი მარტო დარჩეს მაშინაც კი, როცა ოდესღაც ყველასთვის მნიშვნელოვანი იყო.
ერთ დროს დედამთილი ჩემი ყველაზე დიდი გამოწვევა იყო, მაგრამ მისი ავადმყოფობის შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა. ეს ამბავი არის ტკივილის, სიძულვილის, პატიებისა და საკუთარი თავის პოვნის შესახებ. ახლა ვხვდები, რომ ყველაზე რთული გაკვეთილები სწორედ იმ ადამიანებისგან გვესწავლება, ვისთანაც ყველაზე რთულია ურთიერთობა.
მამაჩემის გარდაცვალების შემდეგ, ოჯახური სახლი ჩემს ხელში აღმოჩნდა. წლების შემდეგ, შვილს გადავეცი, რომ დამოუკიდებლად ეცხოვრა, მაგრამ ახლა სულ უფრო ხშირად ვფიქრობ, სწორად მოვიქეცი თუ არა. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლების, ოჯახური კონფლიქტების და სიყვარულის შესახებაა.
ჩემი და და მე შვიდი ათეული წლის შემდეგ შევხვდით ერთმანეთს. მეგონა, რომ გულში ჩავიკრავდი, მაგრამ ის მხოლოდ თავისი ნივთების წასაღებად მოვიდა. ეს შეხვედრა გამახსენა, რამდენად რთულია ოჯახური წყენა და რამდენად ძნელია ხანდახან პირველი ნაბიჯის გადადგმა.
ჩემი ცხოვრება ყოველთვის მეგონა, რომ შვილები გვერდში დამიდგებოდნენ, მაგრამ როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდნენ, მარტო დავრჩი. ვიესლავთან ერთად ორმოცი წელი ვიცხოვრე, თუმცა იდეალური ქორწინება არ გვქონია, ერთმანეთის გულისცემა მაინც ვიცოდით. ახლა კი, როცა ყველაფერი თავზე დამენგრა, ვეღარ ვხვდები, სად დავუშვი შეცდომა.