ჩემი ქმრის გარდაცვალების შემდეგ მეგონა, რომ მარტოობას შევეგუე, მაგრამ შვილიშვილის კეთილგანწყობილმა სიურპრიზმა ოჯახში ძველი ჭრილობები გააღვიძა. ერთი პატარა ლეკვი თითქოს ყველაფერს შეცვლიდა, მაგრამ სინამდვილეში, მან ჩვენი ურთიერთობები სულ სხვა კუთხით დაგვანახა. ახლა ვცდილობ გავიგო, რა უფრო მნიშვნელოვანია — მარტოობასთან ბრძოლა თუ ოჯახური სიმშვიდე.
ეს არის ჩემი ისტორია – ემილიას ისტორია, ქალისა, რომელმაც ოთხი მძიმე ოპერაცია გადაიტანა და ახლა ბოლო ქიმიოთერაპიისთვის ემზადება. ჩემი ქმარი, ივანე, მთელი ამ წლების განმავლობაში ჩემი ყველაზე დიდი საყრდენი იყო, მაგრამ სწორედ ბოლო დღეს მან შეძლო ჩემი გაოცება და იმედის დაბრუნება. ეს ამბავი სიყვარულზე, ბრძოლაზე და იმაზეა, თუ როგორ შეუძლია ერთ ადამიანს შეცვალოს სხვისი ცხოვრება.
ეს არის ჩემი ამბავი, სადაც ოჯახური სიყვარული და ერთგულება ყოველდღიურ ბრძოლად იქცა. დედამთილი მხოლოდ მაშინ მირეკავს, როცა ქმარს პრემია აქვს, და ჩვენი სიხარული ყოველთვის ვიღაცის მოთხოვნებში იკარგება. ვცდილობ გავიგო, სად მთავრდება ოჯახი და იწყება სარგებლობა.
ეს არის ჩემი ამბავი — სამი შვილის მამა ვარ, რომელმაც ყველაზე რთულ პერიოდში რწმენასა და ლოცვაში იპოვა ძალა. ოჯახური კრიზისი, ემიგრაცია და ყოველდღიური ბრძოლა გადარჩენისთვის ჩემი ცხოვრების ნაწილი გახდა. ამ ისტორიაში გაგიზიარებთ, როგორ შევძელი სირთულეების გადალახვა და როგორ მჯერა, რომ რწმენა ადამიანს ყველაფერს აძლევს.
ეს ჩემი ისტორიაა, თუ როგორ დამემართა ყველაფერი ერთდროულად – ფინანსური კრიზისი, ოჯახური დაძაბულობა და რწმენის გამოცდა. ვყვები, როგორ ვიპოვე ძალა ლოცვაში და როგორ დამეხმარა ღმერთი ყველაზე რთულ პერიოდში. ეს ამბავი იმაზეა, რომ იმედის დაკარგვა არ შეიძლება, თუნდაც ყველაფერი წინააღმდეგ წავიდეს.
ეს ჩემი ისტორიაა, როგორ ვცდილობდი ოჯახის მოლოდინებსა და პირად პასუხისმგებლობებს შორის ბალანსის პოვნას. ყოველდღიური დაძაბულობისა და შინაგანი ბრძოლების ფონზე რწმენამ და ლოცვამ მომცა ძალა, რომ საკუთარი თავი არ დამეკარგა. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ყველაზე რთულ დროსაც კი იპოვო შინაგანი სიმშვიდე.
ყველაფერი დაიწყო იმ ღამით, როცა ბინიდან 3B გამუდმებული კვნესა და ტირილი ისმოდა. ვერავინ ბედავდა კარზე დაკაკუნებას, მაგრამ ბოლოს სიმამაცე მოვიკრიბე და გადავწყვიტე გავრკვეულიყავი, რა ხდებოდა იქ. რაც დავინახე, სამუდამოდ შემეცვალა წარმოდგენა ადამიანებზე, მარტოობაზე და იმაზე, თუ რამდენად მნიშვნელოვანია ერთმანეთისთვის თვალის შევლება.
ეს არის ჩემი ამბავი, ნინოსი, რომელიც მეუღლესთან ერთად ემიგრაციაში დედამთილის სახლში ვცხოვრობდი. დაძაბულობამ და უთანხმოებამ ოჯახში საბოლოოდ გადაგვაწყვეტინა, რომ ახალი ცხოვრება დაგვეწყო. მოგიყვებით, როგორ შევძელით ურთიერთობის გადარჩენა და ბედნიერების პოვნა, როცა ყველაზე რთული არჩევანი გავაკეთეთ.
მე ვარ ელა, 58 წლის. იმ ღამით, მე და ფრენკმა ისეთი გადაწყვეტილება მივიღეთ, რომელმაც ჩვენი ოჯახი სამუდამოდ შეცვალა. ახლა კი ვცდილობ გავიგო, სწორად მოვიქეცი თუ არა, როცა შვილებს მხოლოდ მცირე ნაწილი დავუტოვეთ და დანარჩენი ქველმოქმედებას გადავეცით.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც ერთი გადაწყვეტილება — მშობლების მიერ სახლის მხოლოდ ჩემზე გადაფორმება — ყველაფერს ცვლის. ძმასთან ურთიერთობა ინგრევა, ოჯახი იშლება და ბავშვობის მოგონებები მტკივნეულად მახსენებს, რა დავკარგე. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ შეიძლება მატერიალურმა საკითხებმა ყველაზე ძვირფასი წაგვართვას.
ჩემი ცხოვრება ერთ დღეში თავდაყირა დადგა, როცა უცნობმა კურიერმა დაბადების დღეზე უზარმაზარი ვარდების თაიგული მომიტანა. ბარათში მხოლოდ ერთი წინადადება ეწერა: „შენი ქმარი არ არის ის, ვინც გგონია.“ იმ დღიდან ყველაფერი შეიცვალა – ოჯახი, ნდობა, სიყვარული და ჩემი თავი.
ეს ამბავი იწყება ერთი ჩვეულებრივი შაბათით, როცა სარდაფში ჩასულმა, ჩემი ქმრის ძველი დღიური აღმოვაჩინე. დღიურმა ჩვენი ოჯახის საიდუმლოებები გამომიტანა და ჩემი ცხოვრება სამუდამოდ შეცვალა. ახლა ვეღარ ვუყურებ ჩემს ქმარს თვალებში და ვცდილობ გავიგო, როგორ ვიცხოვრო ამ სიმართლით.