ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც ოჯახის წევრების მოლოდინები და საკუთრების საკითხი ერთმანეთს შეეჯახა. როცა დედამ ცრემლებით მთხოვა, ბინა ძმას და მის ცოლს დავუთმო, მივხვდი, რომ ზოგჯერ ყველაზე ახლობელი ადამიანები ყველაზე მეტად გვტკენენ. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ერთი ბინა მთელი ოჯახის ბედნიერებასა და ურთიერთობებს გადაეწყვიტოს.
ეს იყო ჩემი ცხოვრების ყველაზე ბედნიერი დღე, მაგრამ ერთი დაუფიქრებელი სადღეგრძელო ყველაფერს შეცვლიდა. იმ ღამეს მომხდარი დღემდე მახსენდება და საკუთარ თავს ვეკითხები: შეიძლებოდა კი ამ ყველაფრის თავიდან აცილება? ოჯახმა შეიძლება ყველაზე დიდ სიყვარულსაც კი დაასვას წერტილი?
ერთ საშობაო საღამოს, ერთი პატარა საჩუქარი ყველაფერს ცვლის. ჩემი ოჯახის ძველი ჭრილობები ხელახლა გაიხსნა და ერთი წლის სიჩუმემ დაგვაშორა. ეს არის ჩემი ისტორია იმაზე, თუ როგორ შეუძლია უმნიშვნელო დეტალს მთელი ცხოვრება თავდაყირა დააყენოს.
ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა, როცა ჩემი ქმრის მამა, ბაბუა სტეფანე, ჩვენს პატარა ლილოს ბინაში გადმოვიდა. ოჯახური კონფლიქტები, პირადი სივრცის ნაკლებობა და მოულოდნელი სიახლოვის მომენტები — ამ ყველაფერმა ახალი მხარეები აღმომაჩენინა საკუთარ თავში და ჩვენს ოჯახში. ეს არის ამბავი კომპრომისებზე, ტკივილებსა და პატარა გამარჯვებებზე, რომლებიც საბოლოოდ გვაერთიანებს.
ბაბუაჩემი, ნოდარი, ყოველთვის ჩვენი ოჯახის საყრდენი იყო. ბებიას გარდაცვალების შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა: ბაბუამ მეზობელი ცოლად შეირთო და ჩვენთან კავშირი გაწყვიტა. ეს ამბავი ჩემი ოჯახის დაშლისა და საკუთარი თავის ძიების ისტორიაა.
ყველაფერი დაიწყო იმ ღამით, როცა მიხეილმა მითხრა, რომ აღარ ვუყვარდი. წლების განმავლობაში ვცდილობდი, ოჯახი შემენარჩუნებინა, მაგრამ ჩემი ხმა აღარ ისმოდა. ახლა კი, როცა წასვლის ზღვარზე ვარ, ვხვდები, რომ საკუთარი თავი უნდა ვიპოვო.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც ოჯახური კონფლიქტი, დედამთილის ჩარევა და ქმრის ულტიმატუმი ჩემს ყოველდღიურობას განსაზღვრავს. მე ვცდილობ, საკუთარი თავი არ დავკარგო, მაგრამ უკვე აღარ ვიცი, სად მთავრდება ჩემი მოთმინება. იქნებ თქვენ მითხრათ, რა უნდა გავაკეთო?
ჩემი ცხოვრება ყოველთვის მეგონა, რომ ვიცოდი ვინ ვიყავი, მაგრამ 65 წლის ასაკში ერთი შემთხვევითობის გამო აღმოვაჩინე, რომ ჩემი ფესვები სრულიად სხვაგან იყო. ეს ამბავი ჩემი ოჯახის საიდუმლოს, ტკივილისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებაა. ახლა ვცდილობ გავიგო, ვინ ვარ სინამდვილეში და როგორ ვიცხოვრო ამ ახალი სიმართლით.
დედაჩემმა მითხრა, რომ ჩემი და ბრუსის სახლი უნდა გაგვეყიდა, რათა უფროს ძმას დავხმარებოდით. ეს სიტყვები ჩემთვის უსამართლობის მწვერვალი იყო, რადგან არც დედას და არც ძმას არასდროს დავუნახივარ როგორც თანასწორი. ეს ამბავი ჩემი ოჯახის ტკივილზე, არჩევანზე და საკუთარ თავთან ბრძოლაზეა.
ერთ ზაფხულს აღმოვაჩინე, რომ დედაჩემი, რომელიც საქართველოში დარჩა და ჩემს შვილებს უვლიდა, სინამდვილეში მათ საკმარისად არ აჭმევდა, მიუხედავად იმისა, რომ ყოველთვიურად ფულს ვუგზავნიდი. ეს ამბავი დამნაშავეობის, უნდობლობისა და ოჯახის ხელახლა შეკვრის მტკივნეული მცდელობის შესახებაა. მე ვცდილობდი გამეგო, მეპატიებინა თუ დამესაჯა დედა – და ამ პროცესში საკუთარი თავის შეცნობაც მომიწია.
მამაჩემი მთელი ცხოვრება ავტობუსის მძღოლი იყო თბილისში, მე კი არასდროს დავფიქრებულვარ, როგორ უჭირდა მას პენსიაზე გასვლის შემდეგ. მხოლოდ მაშინ, როცა მეგობრებმა მკითხეს, ვეხმარებოდი თუ არა მამას, პირველად ვიგრძენი სირცხვილი და დანაშაულის გრძნობა. ეს ამბავი ჩემი გვიანი სინანულისა და ოჯახური დუმილის შესახებაა.
ეს ჩემი ისტორიაა, სადაც ერთი ჩვეულებრივი დაბადების დღე ჩემი ოჯახის ცხოვრებაში ყველაზე გადამწყვეტ დღედ იქცა. ღალატი, ეჭვები და მოულოდნელი სიურპრიზი ერთმანეთს შეერწყა და ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. ახლა ვცდილობ გავიგო, რა უფრო მტკივნეულია — სიმართლის აღმოჩენა თუ საკუთარი შეცდომების აღიარება.