ეს ჩემი ისტორიაა, ნინო ვარ, ქართველი ემიგრანტი მადრიდში. ბებიის მემკვიდრეობამ ჩვენი ოჯახი ორ ნაწილად გაყო და სიყვარულიც გამოცდას ჩაუტარდა. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ შეიძლება უსამართლობამ და ოჯახის წევრების არჩევანმა ყველაზე ახლობლებს შორისაც კი გაუცხოება და ტკივილი გამოიწვიოს.
ჩემი ოჯახის ტრადიციები ყოველთვის იყო ჩემი ცხოვრების საყრდენი, მაგრამ როცა შვილმა და რძალმა შვილს ბაბუის სახელი არ დაარქვეს, თითქოს ყველაფერი დაინგრა. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ტკივილისა და სიყვარულის შესახებაა. ვცდილობ გავიგო, სად მთავრდება ტრადიცია და იწყება პირადი არჩევანის უფლება.
დღესასწაულის შემდეგ დედამთილმა ორივე რძალს მადლობა გადაუხადა, მაგრამ მათი გულგრილობა გულს მტკენდა. მე, ნინო, ამ ოჯახის შუაგულში აღმოვჩნდი, სადაც სილამაზის სალონები და მანიკური უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე ოჯახური სითბო. ჩემი ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ერთი ჩვეულებრივი მადლობა გახდეს ოჯახის განხეთქილების მიზეზი.
ეს არის ჩემი ისტორია, ნანა გიორგაძის, ქართველი მასწავლებლის, რომელიც ემიგრაციაში, ამერიკაში, სკოლაში მუშაობდა. ჩემი ცხოვრების ყველაზე მტკივნეული დღე მაშინ დადგა, როცა მოსწავლეებმა დამცინეს და დამამცირეს ისე, რომ თავი სრულიად მარტო და უძლური ვიგრძენი. ეს ამბავი არა მხოლოდ ჩემს ტკივილზეა, არამედ იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ერთი სიტყვა ან ქცევა ადამიანის ცხოვრებას სამუდამოდ დაასვამს დაღს.
მე ვარ ნორა, თბილისელი მეჯვარე, რომელმაც გულის შეტევა გადაიტანა და ახლა, უზარმაზარ სახლში მარტოობისგან ვიხრჩობი. ჩემი შვილები და შვილიშვილები თითქმის აღარ მოდიან, თითქოს ჩვენი დიდი სახლი მათთვის ბარიერია. ეს ამბავი ჩემი ტკივილის, იმედგაცრუების და იმ კითხვების შესახებაა, რომლებიც ყველა მშობელს აწუხებს, როცა ოჯახი ნელ-ნელა შორდება.
მამაჩემის გარდაცვალების შემდეგ ჩვენი ოჯახი ერთიანობის ნაცვლად განხეთქილებაში აღმოჩნდა. მემკვიდრეობამ და უთქმელმა წყენებმა ძმებსა და დებს შორის ნდობა და სიყვარული გაანადგურა. ახლა, როცა სიჩუმეში ვზივარ, საკუთარ თავს ვეკითხები: ღირს კი რამე იმაზე მეტად, ვიდრე ოჯახია?
მე მქვია მელანო და უკვე ექვსი თვეა, ნათანის ოჯახთან კონფლიქტის შემდეგ, მათთან ურთიერთობას ვარიდებ თავს. ნათანი კი მაინც მთხოვს, რომ ოჯახურ სუფრებზე ჩავერთო, თუნდაც მხოლოდ საჭმლის მომზადებით და სუფრის გაშლით. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლაა, სადაც სიყვარულსა და ღირსებას შორის ვიხლიჩები.
საღამოს დაღლილი სახლში დაბრუნებისას მივხვდი, რომ ასე ცხოვრება აღარ შემეძლო. ჩემი ოჯახი, ჩემი ოცნებები და ჩემი თავი დავკარგე რუტინაში. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ გადავწყვიტე, რომ აღარ დავკმაყოფილდები მხოლოდ გადარჩენით და ვიბრძოლებ ბედნიერებისთვის.
ჩემი ყოფილი დედამთილი, ვიოლეტა, მოულოდნელად დამიკავშირდა და სახლში დამპატიჟა. წლების წინ ჩვენი ურთიერთობა მტკივნეულად დასრულდა, მაგრამ ახლა თითქოს რაღაც შეიცვალა მასში. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახური კონფლიქტებისა და პატიების ძიების შესახებაა.
ჩემი ქმრის მშობლები შეძლებულები არიან, ჩვენ კი ყოველდღიურ ფინანსურ ბრძოლაში ვართ. მათ შვილიშვილს ძვირადღირებულ სათამაშოებს ყიდულობენ, მაგრამ სახლში წაღების უფლებას არ აძლევენ — ეს ყველაფერი ჩვენს ოჯახში დაძაბულობას და გაუგებრობას იწვევს. ეს ჩემი ემოციური ამბავია, სადაც სიყვარულსა და პატივისცემას მატერიალური შესაძლებლობები და ოჯახური კონფლიქტები ეჯახება.
ჩემი სახელი ნინოია. ერთ ჩვეულებრივ საღამოს ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა, როცა გავიგე, რომ ჩემი ქმარი მღალატობდა. ეს არის ამბავი იმის შესახებ, როგორ ვიპოვე ძალა რწმენაში, ოჯახში და საკუთარ თავში, რათა თავიდან ავაშენე ჩემი ცხოვრება.
ეს ჩემი ისტორიაა იმ დღიდან, როცა ჩემი მამამთილი სამზარეულოში შემოვიდა და წარმოუდგენელი კითხვა დასვა: მართლა ჩემი შვილი იყო თუ არა ჩემი პატარა გიორგი. ამ დღემ ყველაფერი შეცვალა — ოჯახი, სიყვარული, ნდობა. ახლა კი ვცდილობ, გავიგო, რამდენს გაუძლებს ოჯახი, როცა ჩრდილი მის გულში იჭრება.