ეს ჩემი ისტორიაა, სადაც დედობრივი სიყვარული და ოჯახური კონფლიქტები ერთმანეთს ეჯახება. ჩემი სიძე არ მაძლევს უფლებას, ჩემს შვილიშვილთან ვიყო, როცა სახლში ბრუნდება. ვცდილობ გავიგო, რატომ ხდება ასე და როგორ შევინარჩუნო ოჯახი, რომელიც ასე ძალიან მიყვარს.
ყოველთვის ვეხმარებოდი ჩემს ერთადერთ ქალიშვილს, ნინიკოს, შვილიშვილების გაზრდაში. მაგრამ როცა თავად დავადექი სიძნელეს, მისგან მხოლოდ სიცივე და უარყოფა მივიღე. ეს ამბავი ჩემი ტკივილისა და იმედგაცრუების შესახებაა, რომელიც ბევრ ქართველ დედას შეიძლება ეცნოს.
სამი წლის წინ, როცა ჩემი შვილი დახმარებას მთხოვდა, არც კი დავფიქრებულვარ. მეგონა, დროებითია, მაგრამ დღემდე ვზივარ შვილიშვილებთან, ვამზადებ საჭმელს, ვასწავლი გაკვეთილებს და საკუთარ ცხოვრებას ვკარგავ. ახლა კი ვეკითხები საკუთარ თავს: სად მთავრდება დედობრივი სიყვარული და იწყება საკუთარი თავის დავიწყება?