ერთ საღამოს, როცა მეგონა, რომ უბრალოდ რთული პერიოდი გვქონდა, ჩემი ქმარი მითხრა, რომ სხვა ცხოვრება სურდა. დავრჩი მარტო ორ შვილთან, სესხით და გაურკვევლობით, მაგრამ ამ სიჩუმეში თავიდან ვისწავლე სუნთქვა. ეს არის ჩემი ისტორია ტკივილის, ბრძოლისა და საკუთარი თავის ხელახლა აღმოჩენის შესახებ.
მთელი ცხოვრება დედა ვიყავი — არა მხოლოდ ბიოლოგიურად, არამედ სულითაც. ყველაფერი შვილებს შევწირე, მაგრამ ახლა, როცა მათ გვერდით ყოფნა ყველაზე მეტად მჭირდება, მესმის: „არ ჩაერიო ჩვენს ცხოვრებაში!“. ეს ამბავი ჩემი ტკივილია, ჩემი დუმილი და ჩემი ყველაზე დიდი კითხვა საკუთარი თავისადმი.
მე მქვია თამარი. ვცხოვრობ პატარა ბინაში ათენში, ჩემს მეუღლესთან, ლევანთან და ჩვენს ოთხი წლის შვილთან, ნიკასთან ერთად. ყოველდღე ვგრძნობ, როგორ ვკარგავ საკუთარ თავს ამ ოთხ კედელში და ვოცნებობ ნამდვილ სახლზე, სადაც სიყვარული და გაგება იქნება.
ყველაფერი მაშინ დაიწყო, როცა ექიმის კაბინეტში დადუმებულმა ტესტმა ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. ილია ჯერ კიდევ რვა თვისაა, მე კი უკვე მეოთხე ბავშვს ველოდები, როცა ჩემი ქმარი, ლევანი, ამ ამბავს ვერ ეგუება. ახლა, როცა ოჯახი კიდევ უფრო იზრდება, ვგრძნობ, როგორ მემატება შიში, ბრაზი და იმედგაცრუება – მაგრამ მაინც ვცდილობ, არ დავნებდე.