თექვსმეტი წლის ასაკში, ქარიშხლიან ღამეს, გავიგე რომ ორსულად ვიყავი. ოჯახი დაინგრა, მეგობრებმა ზურგი მაქციეს, მაგრამ საკუთარ თავში და ჩემს შვილში ვიპოვე ძალა. ეს არის ჩემი გზა სირცხვილიდან სიყვარულამდე და ბრძოლა ჩემი ადგილისთვის ამ სამყაროში.
დედამთილის მოულოდნელი სტუმრობა ჩემს ახალშობილთან ერთად სახლში ყოფნისას ჩემი მოთმინების ბოლო წერტილი გახდა. ყოველდღიური დაძაბულობა, ოჯახის წევრებს შორის გაუგებრობა და საკუთარი თავის ძიება — ეს ყველაფერი ერთ დღეს აფეთქდა. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად გადის ზღვარი ოჯახურ ერთგულებასა და პირად სივრცეს შორის.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც მოთმინების ბოლო წვეთი მაშინ გადმოიღვარა, როცა ჩემმა შვილმა დედამთილს „დედა“ დაუძახა. წლების განმავლობაში ვცდილობდი ოჯახური სიმშვიდის შენარჩუნებას, მაგრამ ამ მომენტმა ყველაფერი შეცვალა. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად მთავრდება თავდადება და იწყება საკუთარი თავის დაკარგვა.
მე ვარ ნინო, დედა, რომელმაც შვილი ოცნების ფასად გააჩინა ემიგრაციაში, იტალიაში. წლების განმავლობაში ვცდილობდი, მისთვის ყველაფერი მიმეცა, მაგრამ ახლა, როცა ის უკვე ზრდასრულია, საკუთარ თავს ვეკითხები: ხომ არ დავკარგე მთავარი? ეს არის ჩემი გულწრფელი აღსარება, სადაც სიხარული, დანაკარგი და იმედი ერთმანეთს ებმის.
ეს ჩემი ისტორიაა — იმ ღამით, როცა შვილის სიცოცხლის გადასარჩენად ყველაზე მძიმე გადაწყვეტილება მივიღე. ჩემი პატარა ლუკა უცხო კართან დავტოვე, წერილით ხელში, რადგან სხვა გზა აღარ მქონდა. დღემდე ვცდილობ გავიგო, შემეძლო თუ არა სხვანაირად მოქცევა.
მე ვარ ნინო, თბილისელი დედა, რომელსაც მეზობლის ბავშვთან ურთიერთობამ ცხოვრება თავდაყირა დაუყენა. თავდაპირველად ეს უბრალო დახმარება მეგონა, მაგრამ ახლა ჩემი ყოველდღიურობა სხვისი პასუხისმგებლობითაა სავსე. როგორ უნდა ვუთხრა მეზობელს, რომ აღარ შემიძლია მისი შვილის მოვლა, როცა ჩვენი მეგობრობა და ბავშვების ურთიერთობა სასწორზე დევს?
ჩემი შვიდი წლის შვილმა მითხრა, რომ სათამაშოების ალაგება ქალის საქმეა. ამ სიტყვებმა ჩემი ბავშვობის ტკივილები გააცოცხლა და ოჯახში არსებული მოლოდინების წინააღმდეგ ამომწურავი ბრძოლა დამაწყებინა. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი კონფლიქტის, ოჯახის ტრადიციებისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებაა.
ჩვიდმეტი წლის ვიყავი, როცა გავიგე, რომ დედა გავხდებოდი. ამ ამბავმა ჩემი ცხოვრება პატარა გურჯაანის სოფელში თავდაყირა დააყენა. ეს არის ჩემი გულწრფელი აღსარება დანაკარგზე, სიყვარულისთვის ბრძოლაზე და იმაზე, თუ რა რთულია გაიზარდო, როცა ყველა გარშემო გინდა, რომ ისევ ბავშვი იყო.
ოთხმოცდაათი წლის ასაკში, საკუთარ დაბადების დღეზე, ვიგრძენი, რომ ჩემი ცხოვრება სხვებისთვის იყო გაწირული. ქორწინება სიყვარულის გარეშე, შვილების გაზრდა და საბოლოოდ მარტო დარჩენა — ეს იყო ჩემი რეალობა. ახლა ვცდილობ, საკუთარი თავი თავიდან ვიპოვო და ვკითხო: ღირს თუ არა საკუთარი ბედნიერების მსხვერპლად შეწირვა?
ჩემი ქალიშვილი ყოველთვის ამბობდა, რომ დედობა არ აინტერესებდა. ახლა კი, როცა ყველაზე მეტად სჭირდება დახმარება, მე არ ვიცი, შევძლებ თუ არა მის გვერდით დგომას. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლისა და ოჯახის სიყვარულის შესახებაა.
სამოცდაათი ნაბიჯი გავიარე, სანამ კარი უკანასკნელად დაიხურა. ოცდაათი წელი ვიყავი მხოლოდ ცოლისა და დედის როლში, ახლა კი პირველად ვცდილობ, საკუთარი თავი ვიპოვო. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, დანაკარგისა და ახალი ცხოვრების დასაწყისის შესახებაა.
სამსახურიდან წამოსვლა და კარიერაზე უარის თქმა ყველაზე რთული გადაწყვეტილება იყო ჩემს ცხოვრებაში. წლების განმავლობაში მეგონა, რომ ჩემი მსხვერპლი არავის შეუმჩნევია, სანამ ერთ დღეს ჩემი შვილიშვილი არ მომიახლოვდა და გმირად არ მომიხსენია. ახლა ვხვდები, რომ ზოგჯერ ყველაზე დიდი გამარჯვება სწორედ უხილავ ბრძოლებშია.