ეს არის ჩემი ისტორია, დედის, რომელმაც დაკარგა შვილი იმ დღეს, როცა ბედნიერებას ველოდით. ნატანი ჩვენი ოჯახისთვის სინათლე იყო, მაგრამ ერთი ღამის შეცდომამ ყველაფერი შეცვალა. ახლა მხოლოდ კითხვები დამრჩა და ტკივილი, რომელსაც სიტყვებით ვერ გადმოვცემ.
სარა, ჩემი რძალი, ტელეფონზე მეჩხუბება და მადანაშაულებს, რომ მისა და მიხეილს შორის ვდგავარ. ჩემი შვილი დუმს, თითქოს მისი ხმა აღარ არსებობს. სამოც წელს მიღწეულმა, ემიგრაციაში, მარტოობაში ვეკითხები საკუთარ თავს: მართლა შეცდომა იყო თუ არა, რომ მხოლოდ ერთი შვილი გავზარდე.
ეს არის ჩემი, ნინოს, ისტორია — დედის, რომელმაც ყველაზე ძვირფასი დაკარგა, მაგრამ შვილის სიკეთით სხვებს სიცოცხლე აჩუქა. ქლოუს უკანასკნელ წუთებში, როცა ექთნები მისთვის მღეროდნენ, ჩემი გული იმედსა და ტკივილს შორის გაიყო. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ერთი პატარა გოგონას სიცოცხლემ სამუდამოდ შეცვალოს უამრავი ადამიანის ბედი.
ყოველთვის მეგონა, რომ მე და მიხეილს განსაკუთრებული კავშირი გვქონდა. ახლა კი ვგრძნობ, თითქოს მის ცხოვრებაში მხოლოდ დამატება ვარ – დედამთილის ჩრდილში მოქცეული. ეს ამბავი ჩემი ტკივილის, იმედგაცრუებისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებაა.
მე ვარ ნინო, ქართველი ემიგრანტი საბერძნეთში. ჩემი ერთადერთი ქალიშვილი, მარიამი, ბავშვობიდანვე ჯიუტი და დამოუკიდებელი იყო. ჩემი მცდელობა მისი დაცვაზე, საბოლოოდ, ჩვენს შორის უფსკრულად იქცა – და ახლა, წლების შემდეგ, როცა დაბრუნდა, თვალებში მხოლოდ ტკივილი და გაუცხოება დავინახე.