მე ვარ ელა, 58 წლის. იმ ღამით, მე და ფრენკმა ისეთი გადაწყვეტილება მივიღეთ, რომელმაც ჩვენი ოჯახი სამუდამოდ შეცვალა. ახლა კი ვცდილობ გავიგო, სწორად მოვიქეცი თუ არა, როცა შვილებს მხოლოდ მცირე ნაწილი დავუტოვეთ და დანარჩენი ქველმოქმედებას გადავეცით.
ოთახში გავიღვიძე და წამით ვერც კი მივხვდი, სად ვიყავი. ჩემი სახლის სუნი აღარ იყო, ჩემი წიგნები აღარ მელაგა თაროზე. შვილს ყველაფერი დავუტოვე, ახლა კი მარტო ვცხოვრობ და ვფიქრობ, ისევ ვუყვარვარ თუ არა.
ყველაფერი იმ დღეს დაიწყო, როცა კარი გავაღე და უცნობი ქალი ბავშვთან ერთად შემომხვდა. ჩემი შვილის შეცდომამ მთელი ჩვენი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. ახლა კი, ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და როგორ უნდა ვიცხოვრო ამ ტვირთით.
დედაჩემი განქორწინების შემდეგ ჩვენთან გადმოვიდა. ჩემი ცოლი ამბობს, რომ ეს სახლი უკვე აღარ არის ჩვენი. ვცდილობდი ყოველთვის მშვიდობას, მაგრამ ახლა აღარ ვიცი, სად არის ჩემი ადგილი.
მე ვარ ნინო, 58 წლის. მთელი ცხოვრება სხვისი სურვილებით ვცხოვრობდი – დედის, ქმრის, შვილების, ნათესავების. ახლა პირველად ვსწავლობ, რას ნიშნავს დრო მხოლოდ ჩემთვის და ვეკითხები საკუთარ თავს: ნუთუ ასე გვიან უნდა ვისწავლოთ საკუთარი თავის სიყვარული?
სამოცდაათი წლის შემდეგ, ქმარმა მიმატოვა ახალგაზრდა ქალისთვის. ყველაზე მტკივნეული კი ის აღმოჩნდა, რაც ჩემმა ზრდასრულმა ვაჟებმა მითხრეს. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ტკივილისა და იმედგაცრუების შესახებაა.
მამაჩემის გარდაცვალების შემდეგ, ოჯახური სახლი ჩემს ხელში აღმოჩნდა. წლების შემდეგ, შვილს გადავეცი, რომ დამოუკიდებლად ეცხოვრა, მაგრამ ახლა სულ უფრო ხშირად ვფიქრობ, სწორად მოვიქეცი თუ არა. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლების, ოჯახური კონფლიქტების და სიყვარულის შესახებაა.
ჩემი ცხოვრება ყოველთვის მეგონა, რომ შვილები გვერდში დამიდგებოდნენ, მაგრამ როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდნენ, მარტო დავრჩი. ვიესლავთან ერთად ორმოცი წელი ვიცხოვრე, თუმცა იდეალური ქორწინება არ გვქონია, ერთმანეთის გულისცემა მაინც ვიცოდით. ახლა კი, როცა ყველაფერი თავზე დამენგრა, ვეღარ ვხვდები, სად დავუშვი შეცდომა.
ეს არის ჩემი ამბავი – უბრალო ქალის, რომელიც მთელი ცხოვრება შრომობდა, რომ შვილს უკეთესი მომავალი ჰქონოდა. ყველაფერი მივეცი, რაც შემეძლო, მაგრამ როცა წარმატებას მიაღწია, თითქოს დედა აღარ არსებობდა მისთვის. ახლა კი ცხოვრება მოულოდნელად შემოტრიალდა და ვცდილობ გავიგო, ღირს თუ არა სიყვარული მსხვერპლად.
ეს არის ჩემი ისტორია, დედის, რომელმაც ყველაფერი დაკარგა შვილის გადასარჩენად. ვალში ჩავვარდი, რადგან მჯეროდა, რომ ჩემი დახმარება მის ცხოვრებას შეცვლიდა, მაგრამ სინამდვილეში ყველაფერი სხვაგვარად აღმოჩნდა. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და როგორ უნდა ვიცხოვრო ამ ტკივილთან ერთად.
მთელი ბავშვობა საკუთარ სახლში უცხოდ ვგრძნობდი თავს. ყოველთვის მეგონა, რომ ნაშვილები ვიყავი და ეს ფიქრი სულ უფრო მღრღნიდა. მხოლოდ მაშინ, როცა დედამ სიმართლე მითხრა, ყველაფერი თავდაყირა დადგა.
საღამოს, როცა ჩემი შვილი საბუთებს მაწვდიდა, მეგონა, რომ ჩემი მომავალი უზრუნველყოფილი იყო. რამდენიმე ხელმოწერის შემდეგ კი აღმოვაჩინე, რომ ყველაფერი დავკარგე – სახლი, ნდობა და იმედი. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და როგორ უნდა ვიცხოვრო ამ ტკივილთან ერთად.