მე ვარ ნანა, დედა, რომელიც წლებია ოცნებობს შვილებთან ერთად მოგზაურობაზე, მაგრამ ყოველი ზაფხული ჩემთვის მარტოობის ახალი გაკვეთილია. ჩემი მცდელობები, ოჯახთან ახლოს ვიყო, თითქოს უხილავი კედლის წინ იშლება. ეს ამბავი იმედგაცრუებაზეა, მაგრამ იმედიც ხომ ბოლოს კვდება?
მე ვარ ზოსია, და ეს არის ამბავი იმ დღისა, როცა დედაჩემისა და ჩემი შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე ძმის გამო მეზობლის კარზე დავაკაკუნე. ჩემი თავმოყვარეობა გვერდზე გადავდე, რომ დახმარება მეთხოვა, მაგრამ ის, რაც შემდეგ მოხდა, მთელი ჩვენი ოჯახის ცხოვრებას თავდაყირა დააყენებდა. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ შეიძლება ერთი მოულოდნელი ნაბიჯი ყველაფერს შეცვლიდეს.
ეს არის ჩემი ისტორია, როგორ მივიღე ყველაზე რთული გადაწყვეტილება ჩემს ცხოვრებაში, როცა ერთი შეხედვით უდანაშაულო არჩევანმა ჩემი შვილის ბედნიერება და უსაფრთხოება კითხვის ნიშნის ქვეშ დააყენა. ერთი კვირის განმავლობაში ყველაფერი თავდაყირა დადგა, ოჯახური კონფლიქტები გამწვავდა და მე საკუთარ თავთან ბრძოლაში აღმოვჩნდი. ახლა კი ვცდილობ გავიგო, სწორად მოვიქეცი თუ არა, როცა შვილის მომავლისთვის ყველაფერი გავრისკე.
მე ვარ ანა. ქმრის წასვლის შემდეგ და ავტობუსში შემთხვევით გაგონილი საუბრის შემდეგ, დავიწყე საკუთარი თავისა და ცხოვრების მნიშვნელობის ეჭვქვეშ დაყენება. ეს არის ჩემი ბრძოლა უხილავობასთან, ოჯახურ კონფლიქტებთან და საკუთარი თავის ძიებასთან.
მე ვარ ნორა, თბილისელი მეჯვარე, რომელმაც გულის შეტევა გადაიტანა და ახლა, უზარმაზარ სახლში მარტოობისგან ვიხრჩობი. ჩემი შვილები და შვილიშვილები თითქმის აღარ მოდიან, თითქოს ჩვენი დიდი სახლი მათთვის ბარიერია. ეს ამბავი ჩემი ტკივილის, იმედგაცრუების და იმ კითხვების შესახებაა, რომლებიც ყველა მშობელს აწუხებს, როცა ოჯახი ნელ-ნელა შორდება.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც ოჯახის წევრების მოლოდინები და საკუთრების საკითხი ერთმანეთს შეეჯახა. როცა დედამ ცრემლებით მთხოვა, ბინა ძმას და მის ცოლს დავუთმო, მივხვდი, რომ ზოგჯერ ყველაზე ახლობელი ადამიანები ყველაზე მეტად გვტკენენ. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ერთი ბინა მთელი ოჯახის ბედნიერებასა და ურთიერთობებს გადაეწყვიტოს.
მე ვარ ნინო, ქალი, რომელიც ქმარმა სამწლიანი შვილისთან ერთად მიატოვა. ყოველდღიურ ბრძოლაში ვცდილობ ღირსება შევინარჩუნო, როცა ვუყურებ, როგორ იზრდება ჩემი შვილი იმ ქალის გვერდით, რომელსაც არც მე ვადარდებ და არც ჩემი შვილი. ამ უსამართლობისა და ბრაზის ფონზე ვეძებ ძალას, რომ ცხოვრება გავაგრძელო.
დედაჩემმა მითხრა, რომ ჩემი და ბრუსის სახლი უნდა გაგვეყიდა, რათა უფროს ძმას დავხმარებოდით. ეს სიტყვები ჩემთვის უსამართლობის მწვერვალი იყო, რადგან არც დედას და არც ძმას არასდროს დავუნახივარ როგორც თანასწორი. ეს ამბავი ჩემი ოჯახის ტკივილზე, არჩევანზე და საკუთარ თავთან ბრძოლაზეა.
დედაჩემმა, მიუხედავად ჩვენი სირთულეებისა, მემკვიდრეობა დეიდა ელისთვის დათმო. თავიდან ეს უსამართლობად მომეჩვენა, მაგრამ მოვლენებმა ჩვენი ოჯახი შეცვალა. ახლა ვხვდები, რომ ზოგჯერ ყველაზე დიდი საჩუქარი სწორედ უარის თქმით მოდის.
მეზობლისგან გავიგე, რომ ჩემი ერთადერთი შვილი ქორწინდება. ეს ამბავი გულში მტკივნეულად ჩამრჩა, მაგრამ მაინც გადავწყვიტე, რძალთან პირისპირ მესაუბრა. ეს იყო ყველაზე რთული და ამავე დროს გამბედავი ნაბიჯი ჩემს ცხოვრებაში.
ყველაფერი დაიწყო იმ დილით, როცა ჩემი შვილიშვილი იატაკზე დაყრილ ფაფას აყოლებდა ხელებს და ჩემი შვილი, ლევანი, ისევ თავის ოთახში იყო ჩაკეტილი. მე ვცდილობდი, ოჯახი არ დამეშალა, მაგრამ ყოველდღიური პრობლემები და გაუგებრობები სულ უფრო ღრმად გვყოფდა. ეს ამბავი მხოლოდ დაყრილი ფაფის ამბავი არ არის — ესაა სიყვარულის, პასუხისმგებლობისა და ურთიერთგაგების გამოცდა.
ჩემი ცხოვრება შეიცვალა იმ დღეს, როცა არჩევანი უნდა გამეკეთებინა — დედაჩემს მივცემდი ჩემს სიყვარულს თუ ავადმყოფ დედამთილს. ბავშვობიდან დედამ მხოლოდ მე მყავდა, ახლა კი, როცა მას ჩემი ყველაზე მეტად სჭირდებოდა, მე სხვის ოჯახში ვიყავი ჩაფლული. ამ ბრძოლაში საკუთარი თავისა და ოჯახის საზღვრები სულ უფრო მტკივნეულად დამენგრა.