სამი წლის წინ, როცა შვილმა მთხოვა, რომ დროებით ჩემთან ეცხოვრათ, დაუფიქრებლად დავთანხმდი. მეგონა, რომ ოჯახური სითბო და მხარდაჭერა ყველაფერს მოაგვარებდა, მაგრამ სინამდვილეში ჩემი სახლი ნელ-ნელა გადაიქცა დაძაბულობისა და წყენის კერად. დღეს კი, როცა გასაღები ხელიდან გამოვართვი და კარი დავუკეტე, საკუთარ თავთან ყველაზე რთული ბრძოლა მომიწია.
ეს ჩემი ისტორიაა – ქალისა, რომელმაც მთელი ცხოვრება ოჯახისთვის იცხოვრა და ბოლოს საკუთარი შვილისგან ყველაზე დიდი ტკივილი მიიღო. ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და რატომ დამთავრდა ასე ყველაფერი. იქნებ, ეს ამბავი სხვებსაც დააფიქრებს, სანამ საკუთარ სახლს ან გულს უპირობოდ გადასცემენ.
ოთხი კედლის ჩრდილში ვცხოვრობ უკვე ორმოცი წელია. აქ გავზარდე ჩემი შვილი, დავემშვიდობე ჩემს ქმარს და მარტო ყოფნა ვისწავლე. ახლა კი, როცა ჩემი შვილი მთხოვს, ყველაფერი გავყიდო და მასთან გადავიდე სხვა ქალაქში, ვგრძნობ, რომ წარსულის დატოვება ყველაზე რთული გადაწყვეტილებაა.
ოთხი ათეული წელია, ამ ბინაში ვცხოვრობ თბილისში, სადაც ჩემი შვილი გავზარდე და ქმარი დავკარგე. ახლა ჩემი ქალიშვილი მაია მთხოვს, ყველაფერი გავყიდო და მასთან ერთად გერმანიაში გადავბარგდე, მაგრამ თითოეული კუთხე მოგონებებითაა სავსე, რომლებსაც ვერ ველევი. ეს ჩემი ამბავია წარსულსა და აწმყოს შორის, სიყვარულსა და დანაკარგს შორის, და იმ შიშის შესახებ, რომელიც ახალ ცხოვრებასთან ერთად მოდის.
მე ვარ ნინო, 69 წლის. ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა, როცა ჩემმა შვილმა, ლაშამ, მთხოვა, სახლი მისთვის დამეთმო. ახლა ვცდილობ, დედობრივი სიყვარული და საკუთარი თავის დაცვა ერთმანეთს შევუსაბამო.
ყველაფერი შეიცვალა იმ დღეს, როცა დედაჩემი ინსულტის შემდეგ ჩემთან და ჩემს ქალიშვილ კამილასთან დასახლდა. ყოველდღიურ დაძაბულობასა და ძველ ტკივილებს შორის, საკუთარ თავთან და ოჯახთან შერიგება მომიწია. ეს არის ამბავი სიყვარულზე, რომელიც ერთდროულად გვტკენს და გვკურნავს.
ყველაფერი დაიწყო იმ ღამით, როცა ჩემი შვილი, ნიკოლოზი, ხმამაღლა დამელაპარაკა. ემიგრაციაში ყოფნისას, ოჯახური კონფლიქტები და წარსულის ტკივილები ყოველდღიურობას მიტანს. ახლა კი, საკუთარ თავს ვეკითხები: მაქვს კი უფლება, კიდევ ერთხელ ავირჩიო ჩემი გზა?
მთელი ცხოვრება ვცდილობდი, იდეალური შვილი ვყოფილიყავი და დედაჩემის ყველა მოლოდინი გამემართლებინა. მაგრამ როცა პეტრო გავაცანი და ვუთხარი, რომ ბავშვს ველოდებოდით, ყველაფერი თავდაყირა დადგა. ახლა არჩევანის წინაშე ვდგავარ: ვიცხოვრო საკუთარი თავისთვის თუ გავაგრძელო სხვისი ოცნებების დევნა.
ეს ჩემი ისტორიაა — დედის, რომელიც შვილს ყველაფერს აძლევდა, მაგრამ ახლა, როცა ის უკვე ზრდასრულია, ისევ ჩემზეა დამოკიდებული. ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და როგორ შევცვალო ჩვენი ურთიერთობა ისე, რომ არც მე დავიშალო და არც ის დავკარგო. ეს ამბავი ბევრ ქართულ ოჯახში შეიძლება მოხდეს, მაგრამ ჩემი ტკივილი და დილემა მხოლოდ ჩემი მგონია.
თორმეტი წლის ვიყავი, როცა მშობლები ერთმანეთს დაშორდნენ და ჩემი ცხოვრება ორ ნაწილად გაიყო. ოცი წლის შემდეგ მამას ვაპატიე, მაგრამ ამან დედაჩემთან ურთულესი კონფლიქტი გამოიწვია. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, დანაკარგისა და პატიების ფასზეა.
მე ვარ ნანა, მარტოხელა დედა, რომელმაც მთელი ცხოვრება შვილის ბედნიერებისთვის იბრძოლა. როცა სეთმა გადაწყვიტა, ცოლად შეერთო მარტოხელა ქალი, ჩემი შიში და წინააღმდეგობა ყველაფერს დაღი დაასვა. ახლა კი სინანულით ვიხსენებ, როგორ დავკარგე ყველაზე ძვირფასი რამ — ჩემი შვილის ნდობა.