ჩემი შვილი, ნიკოლოზი, ჩემი სიამაყე იყო. როცა მან ოჯახი შექმნა და გერმანიაში წავიდა, მეგონა, რომ ჩვენი კავშირი არ გაწყდებოდა. ახლა კი, მის ზარს ველოდები და საკუთარ თავთან მარტო ვრჩები.
ჩემი ვაჟი, ნიკოლოზი, ყოველთვის იყო ჩემი ცხოვრების ცენტრი, მაგრამ მისი შვილის დაბადების შემდეგ ჩვენს შორის გაუცხოება გაჩნდა. დიდხანს ვერ ვხვდებოდი, რატომ დამშორდა ასე მოულოდნელად, სანამ სიმართლე არ გავიგე. ეს ამბავი არის დედის ტკივილის, შეცდომების და იმედის ისტორია.
როცა გავიგე, რომ ჩემი შვილი მონიკა თხოვდებოდა, მეგონა, რომ ეს ჩვენი ოჯახის ყველაზე ბედნიერი დღე იქნებოდა. მაგრამ მისი სიტყვები – „დედა, არ მინდა, რომ ჩემს ქორწილში იყო“ – ჩემთვის ყველაზე მტკივნეული აღმოჩნდა. ამ ამბავმა გამახსენა, რამდენად რთულია დედობის გზა და რამდენი გაუგებრობა შეიძლება დაგროვდეს გულში წლების განმავლობაში.
ეს ჩემი ამბავია – დედის, რომელიც წლების განმავლობაში დანაშაულის გრძნობაში ცხოვრობდა და ბოლოს საკუთარ თავსაც და შვილსაც სიმართლე უთხრა. ოჯახური კონფლიქტები, ემიგრაცია, ყოველდღიური ბრძოლა და საბოლოოდ – რთული, მაგრამ განმათავისუფლებელი გადაწყვეტილება. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს: ნუთუ სიყვარული მხოლოდ მსხვერპლზე დგას?
ჩემი ცხოვრება შეიცვალა განქორწინების შემდეგ. მეგონა, რომ ქალიშვილთან ურთიერთობა ყველაზე მტკიცე იყო, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ წლების განმავლობაში მასში ტკივილი და გაუცხოება იზრდებოდა. ახლა ვცდილობ, დავიბრუნო ის, ვინც ჩემთვის ყველაზე ძვირფასია.
ქმრის გარდაცვალების შემდეგ ჩემი შვილი შემომთავაზა, მასთან და მის ოჯახთან ერთად მეცხოვრა. მაგრამ არ იცოდა, რომ ყველაზე მეტად სწორედ ამ სიახლოვის მეშინოდა. ეს ამბავი ჩემი მარტოობის, შიშის, ოჯახური დაძაბულობისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებაა.
მთელი ცხოვრება ვოცნებობდი საკუთარ ბაღზე, მაგრამ ვერასდროს წარმოვიდგენდი, რომ სწორედ ბაღი დამიბრუნებდა ჩემს ქალიშვილს, რომელიც წლებია ჩემგან შორს იყო. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ტკივილიდან იწყება და იმედით მთავრდება. ახლა, როცა ფანჯრიდან ჩემს ბაღს ვუყურებ, ვხვდები, რომ ცხოვრება ყოველთვის გვაძლევს მეორე შანსს.
როცა ჩემმა ზრდასრულმა შვილმა გადაწყვიტა, ბანკში სტაბილური სამსახური მიეტოვებინა და ფოტოგრაფიით დაკავებულიყო, ვერაფრით შევეგუე მის გადაწყვეტილებას. მეგონა, რომ ყველაფერს კარგავდა, რისთვისაც მთელი ცხოვრება ვიბრძოლეთ. მაგრამ როცა თავად აღმოვჩნდი არჩევანის წინაშე, მივხვდი, რამდენად რთულია გაბედვა და საკუთარი ბედნიერების ძიება.
ჩემი შვილი განქორწინების პროცესში იყო და მე მის გვერდით ვიდექი, მაგრამ ნახევარი წლის შემდეგ ის ჩემი ყველაზე დიდი მოწინააღმდეგე გახდა. არასდროს მეგონა, რომ ოდესმე საკუთარი შვილის წინააღმდეგ აღმოვჩნდებოდი. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ შეიძლება ყველაზე ახლობელი ადამიანი უცებ უცხოდ და მტრულად მოგეჩვენოს.
მე ვარ ნინო, ქართველი ემიგრანტი საბერძნეთში. ჩემი ერთადერთი ქალიშვილი, მარიამი, ბავშვობიდანვე ჯიუტი და დამოუკიდებელი იყო. ჩემი მცდელობა მისი დაცვაზე, საბოლოოდ, ჩვენს შორის უფსკრულად იქცა – და ახლა, წლების შემდეგ, როცა დაბრუნდა, თვალებში მხოლოდ ტკივილი და გაუცხოება დავინახე.
ჩემი შვილი მითხრა, რომ აღარ სურს, მის შვილს მივხედო, რადგან ჩემი შეხედულებები მოძველებულია. ეს სიტყვები ჩემთვის ნამდვილი დარტყმა იყო და მაიძულა, თავიდან გადამეხედა საკუთარი თავისთვის, ოჯახისთვის და იმ როლისთვის, რომელსაც წლებია ვასრულებ. ახლა ვცდილობ გავიგო, მართლა ასე ცუდად მოვიქეცი თუ დრო შეიცვალა და მე ვერ მოვასწარი მასთან ერთად შეცვლა.
მამაკაცის გარდაცვალების შემდეგ ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა. ყველაზე მეტად კი ის მტკიოდა, რომ ჩემი ერთადერთი შვილი, ნინო, მოულოდნელად დამიწყო მოპყრობა როგორც პატარა ბავშვს. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახის ტკივილისა და ღირსების შენარჩუნების შესახებაა.