ოცდაათი წელი მარტო მე და ჩემი მიხო ვიყავით. ემიგრაციაში წასვლის შემდეგ, მეგონა, რომ დაბრუნებისას ოჯახში სითბო და მადლიერება დამხვდებოდა, მაგრამ რეალობა სრულიად სხვანაირი აღმოჩნდა. ახლა ვცდილობ, საკუთარ თავში ვიპოვო ძალა, რომ გავიგო – სად დავუშვი შეცდომა?
მთელი ცხოვრება მარტო ვშრომობდი, ვზოგავდი, ვოცნებობდი ერთ დიდ დღესასწაულზე. როცა ოცნება ავიხდინე და ჩემი 60 წლის იუბილე საკუთარი ძალებით აღვნიშნე, შვილმა და რძალმა ზურგი მაქციეს. ახლა ვცხოვრობ კითხვით: ნუთუ მართლა ეგოისტი ვარ?
ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა ჩემი შვილმა მტკიცედ მითხრა, რომ ბებოსთან უნდოდა წასვლა, მაგრამ მე სახლში დავრჩენილიყავი. ამ სიტყვებმა მთელი ჩემი შინაგანი სამყარო თავდაყირა დააყენა და ოჯახში დიდი განხეთქილება გამოიწვია. ახლა ვცდილობ გავიგო, რატომ იცვლებიან ბავშვები ბებოსთან სტუმრობის შემდეგ და როგორ უნდა მოვიქცე, რომ ოჯახური ჰარმონია შევინარჩუნო.
მე ვარ ანა, მარტოხელა დედა, რომელმაც ქმრის გარდაცვალების შემდეგ მარტო გაზარდა შვილი. ახლა, როცა ანდრეა გათხოვდა და მისი ქმრის ოჯახი შეძლებულია, ვგრძნობ, რომ მისთვის საკმარისი აღარ ვარ. ეს არის ჩემი ტკივილის, ღირსების და სიყვარულისთვის ბრძოლის ამბავი.
ჩემი სიძე მოულოდნელად შემოვიდა სახლში და პირდაპირ მითხრა, რომ ეშინია ჩემი შვილიშვილების მომავლის. მისი სიტყვები ჩემს გულში ღრმად ჩაიწვნენ და მთელი ოჯახი ქაოსში ჩააგდო. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვით შეცდომა და როგორ გადავარჩინოთ ერთმანეთი.
ერთ დღეს, ძველ უჯრაში ჩემი შვილის ბავშვობის რვეული ვიპოვე. პირველ გვერდზე, კუთხე-კუთხე ასოებით ეწერა: “ვეცდები ჩუმად ვიყო, რომ დედამ ისევ ნაკლებად არ შემიყვაროს”. ამ სიტყვებმა ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა და მაიძულა, თავიდან გადამეფასებინა ყველაფერი, რასაც დედობაზე ვფიქრობდი.
სასოწარკვეთილი დედა ვხდები, როცა მეზობელი მეუბნება, რომ ჩემი ქალიშვილი ღამით მარტო ტოვებს შვილს. ვცდილობ გავიგო, რა ხდება ანასთან, მაგრამ სიმართლე უფრო მძიმეა, ვიდრე წარმომედგინა. ეს ამბავი ოჯახურ დრამაზე, სიჩუმესა და სიყვარულზეა.
65 წლის ვიყავი, როცა შვილმა სახლიდან გამაგდო. სხვენში შემთხვევით ნაპოვნმა წერილებმა ჩემი წარსული და მომავალი თავდაყირა დააყენა. ახლა ვცდილობ გავიგო, რა არის ნამდვილი ოჯახი და ღირს თუ არა პატიება.
ჩემი უფროსი შვილი, ნინო, ერთ დღეს მოულოდნელად მითხრა, რომ ყოველთვის გრძნობდა თავს ნაკლებად საყვარელად, ვიდრე მისი და-ძმა. ეს სიტყვები ჩემთვის ნამდვილი შოკი იყო – თითქოს მთელი ცხოვრება რაღაცას ვუშვებდი. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და როგორ შევძლო მისი ტკივილის განკურნება.
ყოველთვის დამოუკიდებელი ვიყავი – ასე გავიზარდე და ასე ვიცხოვრე. ახლა კი, როცა სიბერე მომადგა, მარტოობისგან სული მეხუთება და ვნატრობ, ვინმე უბრალოდ მომიკაკუნოს კარზე. ჩემი ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება საკუთარი პრინციპები და სიამაყე საბოლოოდ ყველაზე მტკივნეულ მარტოობად გადაიქცეს.
მე ვარ ნინო, 64 წლის. მთელი ცხოვრება ჩემი შვილი იყო ჩემი სამყარო, მაგრამ ახლა ის მეუბნება, რომ ზედმეტად ვიჭრები მის ცხოვრებაში. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება სიყვარული და ზრუნვა გადაიზარდოს ტკივილში და გაუგებრობაში.
ყოველთვის მეგონა, რომ მე და მიხეილს განსაკუთრებული კავშირი გვქონდა. ახლა კი ვგრძნობ, თითქოს მის ცხოვრებაში მხოლოდ დამატება ვარ – დედამთილის ჩრდილში მოქცეული. ეს ამბავი ჩემი ტკივილის, იმედგაცრუებისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებაა.