ყველაფერი იმ ერთმა შეტყობინებამ შეცვალა. მეგონა, რომ მელოდა ჩვეულებრივი მოწვევა, მაგრამ ჩემი შვილმა მთხოვა, არ მივსულიყავი შვილიშვილის დაბადების დღეზე. ამ დღემ ჩემი როგორც ბებიის ცხოვრება თავდაყირა დააყენა.
მე ვარ ნინო ბერიძე თბილისიდან. ჩემი შვილი, ლევანი, ვერ უმკლავდება ცოლთან პრობლემებს, როცა ჩვენი სახლი ყოველდღიურ ქაოსად იქცა. ვცდილობ გავიგო, უნდა ჩავერიო თუ არა მათ ურთიერთობაში, თუ უბრალოდ ვუყურო, როგორ ინგრევა ყველაფერი.
45 წლის ვარ. ვოცნებობდი თავისუფლებაზე, მაგრამ ცხოვრება სხვანაირად წარიმართა: ჩემი ქალიშვილი და შვილიშვილი ისევ ჩემს სახლში დაბრუნდნენ. ახლა ყოველ ღამეს ვეკითხები საკუთარ თავს, რა არის სიყვარული, მოვალეობა და სად მთავრდება დედობა.
ჩემი 70 წლის იუბილე ახლოვდება, მაგრამ მარტოობისა და ტკივილის მეტი არაფერი მაქვს. შვილმა ჩემთან საუბარი შეწყვიტა, რადგან მისი ცოლი ამას არ ამტკიცებს. ვწერ ამ წერილს, რომ გკითხოთ: როგორ დავიბრუნო ჩემი შვილი და ღირს კი ბრძოლა, როცა გული ასე მტკივა?
ეს არის ჩემი ამბავი, ნინო გიორგაძის, რომელმაც მთელი ცხოვრება მხოლოდ ერთი შვილი გავზარდე და ახლა, როცა მეგონა, რომ ბედნიერება დამიდგა, ჩემი რძალი ანა მაბრალებს, რომ მის ოჯახს ვანგრევ. ვცდილობ, ჩემი ადგილი ვიპოვო ოჯახში, რომელიც თითქოს ჩემგან შორს დგას, და საკუთარ თავთან ვიბრძვი, სწორად მოვიქეცი თუ არა, როცა მთელი სიყვარული მხოლოდ ერთ შვილს მივუძღვენი. ეს ამბავი შეეხება ყველა დედას, ვინც ოდესმე ორ ცეცხლს შორის აღმოჩნდა – სიყვარულსა და მარტოობას შორის.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც ერთი გადაწყვეტილება მთელ ოჯახს თავდაყირა აყენებს. ვცდილობ, სწორად მოვიქცე, მაგრამ ჩემი შვილის წყენა და შვილიშვილების გაუცხოება გულს მტკენს. იქნებ თქვენ მითხრათ, რა უნდა მექნა სხვანაირად?
ერთ ღამეს შემთხვევით გავიგონე, როგორ გეგმავდა ჩემი შვილი ჩემს მოხუცთა სახლში გადაყვანას და ბინის თავის სახელზე გადაფორმებას. მას შემდეგ ძილი დავკარგე, გულში კი უამრავი კითხვა და ტკივილი დამიგროვდა. ახლა თქვენ გიყვებით ჩემს ამბავს, იმედით, რომ თქვენი აზრი და რჩევა დამეხმარება.
ეს ამბავი იმ დღეს დაიწყო, როცა დედაჩემმა ჩემი შვილებისთვის ნაყიდი საჩუქრები ჩემს დას მისცა. მაშინ მივხვდი, რომ ოჯახში ყოველთვის მეორეხარისხოვანი ვიყავი. ახლა კი ვცდილობ, საკუთარ შვილებს ის ტკივილი არ ვაგრძნობინო, რაც მე გამოვიარე.
ერთ დღეს მამა დავკარგე, მეორე დღეს კი დედაჩემის მიმართ ნდობა. ეს არის ჩემი ამბავი ოჯახის ღალატზე, დაკარგულ მემკვიდრეობასა და სიმართლის ძიებაზე. დღემდე ვეკითხები საკუთარ თავს: შეიძლება აპატიო ადამიანს, რომელმაც არა მხოლოდ ფული, არამედ ცხოვრების ნდობაც წაგართვა?
ოთხმოცი წლის ვარ და დღემდე მახსოვს ის ღამე, როცა ჩემი ცხოვრება სამუდამოდ შეიცვალა. მიტოვებული ჩვილი ჩემს კართან დამხვდა, და მე გადავწყვიტე, გამეზარდა როგორც საკუთარი შვილი. დღეს ჩემი ვაჟი წარმატებულია, მაგრამ წარსულის ტკივილი და ბედნიერება დღემდე თან მდევს.
მე ვარ ნინო, ემიგრანტი იტალიაში, და ეს არის ჩემი ოჯახის ამბავი: როგორ გადავეცით ჩვენი ბინა თბილისში ჩვენს ერთადერთ შვილს, ლევანს, იმ იმედით, რომ მას უკეთესი ცხოვრება ექნებოდა. მაგრამ მისი გადაწყვეტილება — სახლის გაქირავება და ფულის საკუთარი სურვილებისთვის ხარჯვა — ჩვენი ოჯახის ნდობასა და სიყვარულში დიდ ბზარს ჩააგდებს. ეს ამბავი ტკივილზე, გაუგებრობაზე და იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ყველაზე ახლობელი ადამიანებისგანაც კი მოულოდნელი ზურგში დანის ჩარტყმა იგრძნო.
ეს არის ჩემი ისტორია, როგორ მომიწია საავადმყოფოს პალატაში ჩემი ორი წლის გოგონას, ნინოს, დამშვიდობება. ყველაზე მძიმე წუთებში გადავწყვიტე, მისი ორგანოები გადამეცა, რომ სხვა ბავშვებს სიცოცხლე ჰქონოდათ. ეს არის ტკივილის, მაგრამ ასევე სიყვარულისა და იმედის ამბავი, რომელმაც გადამარჩინა.