ჩემი ცხოვრება სულ სხვანაირად წარმომედგინა, ვიდრე გამოვიდა. შვილის ოჯახში ჩარევა არ მინდოდა, მაგრამ როცა შენი რძალი სახლში არაფერს აკეთებს და შვილიშვილი მშიერი გხვდება, როგორ უნდა გაჩერდე? ახლა კი ჩემი შვილი მეუბნება, რომ მის ოჯახს ვანგრევ და საკუთარ თავში ეჭვი მეპარება – მართლა ასეა?
მე ვარ ნინო, ორი შვილის დედა, და დღეს მოგიყვებით ჩემს უფროს შვილზე, ლევანზე. ვუყურებ, როგორ ცვლის მას ქორწინება თამართან, როგორ ბრუნდება სახლში ყოველდღე ჩახრილი თავით, და როგორ მძიმდება ჩვენს შორის სიჩუმე. ეს არის დედის ტკივილის, შვილის ჩუმი სასოწარკვეთისა და კითხვების ისტორია, რომელთა ხმამაღლა დასმასაც ვერავინ ბედავს.
როცა ჩემი შვილი, ნიკო, ექვსი წლის იყო, მამამისმა დაგვტოვა. მას შემდეგ მარტო ვზრდიდი, ყველაფერს ვაკეთებდი მისთვის, მაგრამ წლების განმავლობაში ჩვენს შორის გაუცხოება გაიზარდა. ახლა კი, როცა მისი ქორწილი ახლოვდება, აღმოვაჩინე, რომ იქ არ ვარ მოწვეული – და ეს ამბავი ჩემი ცხოვრების ყველაზე მტკივნეული გამოცდა გახდა.
მე ვარ მილენა, დედა და ბებია, მაგრამ ბოლო ერთი წელია, თითქოს ჩემს შვილს და მის ოჯახს ცხოვრებიდან ამოვშალივარ. ჩემი რძალი, ელენე, მუდამ დისტანციას ინარჩუნებს, ხოლო მარკო, ჩემი შვილი, ჩუმადაა და თავს მარიდებს. ეს არის ჩემი ისტორია ტკივილის, ეჭვების, ოჯახური საზღვრებისა და კითხვების შესახებ, რომლებიც მოსვენებას არ მაძლევს.
მე ვარ ნინო, დედა, რომელმაც შვილი ოცნების ფასად გააჩინა ემიგრაციაში, იტალიაში. წლების განმავლობაში ვცდილობდი, მისთვის ყველაფერი მიმეცა, მაგრამ ახლა, როცა ის უკვე ზრდასრულია, საკუთარ თავს ვეკითხები: ხომ არ დავკარგე მთავარი? ეს არის ჩემი გულწრფელი აღსარება, სადაც სიხარული, დანაკარგი და იმედი ერთმანეთს ებმის.
ერთ ცივ დეკემბრის ღამეს, ჩემი შვილი ატირებულმა დამირეკა და დახმარება მთხოვა – მარტო ვერ უმკლავდებოდა პატარა შვილს. წლები მე გავზარდე ჩემი შვილიშვილი, სანამ ის კარიერას იშენებდა, მაგრამ დაბრუნების შემდეგ დამადანაშაულა, რომ შვილი წავართვი. ახლა, როცა ყველა ტკივილითა და წყენით ვდგავართ ერთმანეთის წინაშე, ვერ ვხვდები, სად დავუშვი შეცდომა.
ბავშვობიდან ვგრძნობდი, რომ სახლში უცხო ვიყავი. დედაჩემი არასდროს მალავდა, რომ ბიჭი უნდოდა, მამა კი მუდამ შორს იყო. წლების განმავლობაში ვიბრძოდი ჩემი ადგილისთვის, სანამ ერთ დღეს არჩევანის წინაშე არ დავდექი: დავრჩენილიყავი და გამქრალიყავი, თუ წავსულიყავი და ცხოვრება თავიდან დამეწყო.
ყველაფერი იმ დღეს დაიწყო, როცა დედაჩემი, ნანა, ხმამაღლა დამიყვირა: „აღარ შემიძლია ამ ქაოსში ცხოვრება! შენ ხომ მითხარი, ეს სახლი შენ გეკუთვნის!“ ბავშვობიდან მეგონა, რომ ყველაფერი მქონდა, მაგრამ სინამდვილეში, თავისუფლება არასდროს მქონია. ახლა კი, როცა დედა წავიდა, ვხვდები, რამდენი რამე დავკარგე და რამდენი კითხვა დამრჩა პასუხგაუცემელი.
ეს არის ჩემი ამბავი, სადაც ვცდილობ ვიყო კარგი დედა და ერთგული შვილი. მამინაცვალი, რომელიც ჩემთვის მამაზე ძვირფასია, უარს ამბობს მოხუცთა სახლში გადასვლაზე, მე კი ყოველდღე ვგრძნობ, როგორ მემსხვრევა გული არჩევანის წინაშე. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ერთი ადამიანის სიყვარული და პასუხისმგებლობა გახდეს მთელი ოჯახის დრამის მიზეზი.
საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ, დედაჩემის ტოქსიკურობისა და ავადმყოფი ძმის მოვლის ტვირთისგან თავის დასაღწევად სახლიდან გავიქეცი. ყოველდღე მტანჯავს დედის სიძულვილითა და მუქარებით სავსე შეტყობინებები, სინდისის ქენჯნა და საკუთარი ცხოვრების სურვილი. ეს არის ჩემი ბრძოლა ოჯახის, პირადი თავისუფლებისა და პატიების ძიებას შორის.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც პენსიაზე გასვლის შემდეგ ფინანსური დახმარება შევწყვიტე და ჩემი ქალიშვილი თითქოს აღარ მჭირდება. მთელი ცხოვრება ვშრომობდი, რომ მისთვის ყველაფერი მიმეცა, მაგრამ ახლა, როცა აღარ შემიძლია, შვილიშვილსაც ვეღარ ვხედავ. ამ ამბავმა დამაფიქრა, რა უფრო მნიშვნელოვანია — ფული თუ სიყვარული.
დედაჩემი ჩემთან გადმოვიდა საცხოვრებლად, მაგრამ ახლა ისე გრძნობს თავს, თითქოს სტუმარია. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლების, ოჯახური კონფლიქტებისა და სიყვარულის შესახებაა. ვცდილობ გავიგო, როგორ ვაქციო ჩვენი სახლი მის სახლადაც.