სამი წლის წინ, ჩემი შვილმა მთხოვა, დროებით მის შვილებზე მეზრუნა. ეს დროებითი დახმარება გადაიქცა ყველაფრის დამფარავ პასუხისმგებლობად, რომელმაც ჩემი ცხოვრება მთლიანად შეცვალა. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს: სად დავკარგე ჩემი თავი ამ ყველაფერში?
ყველაფერი იმ დღეს დაიწყო, როცა ჩემი ქალიშვილი, ნინო, სახლში ატირებული დაბრუნდა და მითხრა, რომ იოანეზე დაქორწინებას აპირებდა. მე ყოველთვის მდიდარი სიძე მინდოდა, მაგრამ მის არჩევანს ვერ შევეგუე. ახლა კი, წლების შემდეგ, ვხვდები, რომ ბედმა სრულიად სხვა გაკვეთილი მომცა.
ამ ღამით, ჩემი შვილი და რძალი სახლიდან გავაგდე. დედა ვარ, მაგრამ მივხვდი, რომ საკუთარი თავის დაცვა და საზღვრების დაწესება აუცილებელია. ეს არის ჩემი ისტორია ტკივილზე, სიყვარულზე და მსხვერპლის ფასზე.
უკვე რამდენიმე თვეა, საკუთარ სახლში უცხოდ ვგრძნობ თავს. ჩემი შვილი და რძალი აქ ცხოვრობენ, მაგრამ მე თითქოს აღარ ვარსებობ. არ ვიცი, ღირს თუ არა ბრძოლა ჩემი ადგილისთვის, თუ უბრალოდ უნდა წავიდე.
ეს არის ჩემი ისტორია, დედის, რომელმაც საკუთარი შვილი თითქოს ხელიდან გაუშვა. ჩემი გოგონა, ნინო, ქორწინების შემდეგ სრულიად შეიცვალა და თითქოს ვეღარ ვცნობ. ახლა ვცდილობ გავიგო, როგორ დავეხმარო მას და საკუთარ თავს ამ რთულ გზაზე.
ეს არის ჩემი ამბავი, დედის, რომელმაც შვილის ბედნიერებისთვის ყველაფერი გააკეთა, მაგრამ ბოლოს მაინც მარტო დავრჩი. ჩემი შვილი, ნიკო, წლების შემდეგ ისევ იმ ქალთან დაბრუნდა, ვინც ოდესღაც გული ატკინა და ოჯახი დაანგრია. ახლა კი, როცა სიბერე მომადგა, ვცდილობ გავიგო – სად დავუშვი შეცდომა და როგორ უნდა ვიცხოვრო ამ ტკივილთან ერთად.
ჩემი ცხოვრება თითქოს მშვიდად მიდიოდა, სანამ სიყვარულმა ისევ არ დამაკაკუნა კარზე. ჩემი ქალიშვილი ეჭვებით იყო სავსე, მაგრამ მე უნდა დამეცვა ჩემი არჩევანი და მეჩვენებინა, რომ ბედნიერება ასაკს არ ეკითხება. ეს არის ჩემი ბრძოლა, ტკივილი და იმედი, რომ ოჯახი ბოლოს მაინც გამიგებს.
მე ვარ ნინო, 58 წლის თბილისიდან. ოცი წლის წინ, იძულებული გავხდი, ჩემი თორმეტი წლის შვილი, მარიამი, მარტო დამეტოვებინა და გერმანიაში სამუშაოდ წავსულიყავი. დღეს მარიამი ჩემთან თითქმის არ ლაპარაკობს, და მე ისევ ვეკითხები საკუთარ თავს: მართლა მქონდა კი სხვა გზა?
ეს არის ჩემი ისტორია, ნინო გიორგაძის, რომელმაც წლების განმავლობაში შიშის გამო ხმა ვერ ამოვიღე ჩემი ზეთის, დათოს, წინაშე. ოჯახში დაძაბულობა, ტკივილი და საიდუმლოებები მახრჩობდა, მაგრამ რწმენამ და ლოცვამ მომცა ძალა, რომ საკუთარი შვილი დამეცვა. ეს ამბავი არის დედის გულისთვის, სიმამაცისთვის და პატიებისთვის.
ეს არის ჩემი ისტორია, რომელიც იწყება მოულოდნელი ზარით ჩემი ყოფილი ქმრისგან. მისი უჩვეულო წინადადება — ბინის სანაცვლოდ ხელახლა დაქორწინება — ყველაფერს ცვლის. ახლა მე ვდგავარ არჩევანის წინაშე, რომელიც ჩემს შვილს, ოჯახს და საკუთარ ღირსებას ეხება.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც სიყვარულის, პასუხისმგებლობისა და ოჯახური ტკივილის ზღვარზე ვიარე. ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა, როცა კაცმა, რომელსაც ვენდობოდი, ჩემი შვილის მიმართ გულგრილობა გამოავლინა. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და როგორ უნდა ვიცხოვრო ამ ტკივილთან ერთად.
დედამ უარი თქვა მემკვიდრეობაზე ჩემი დეიდის სასარგებლოდ და ამან ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. ვცხოვრობ დედასთან, ვზრუნავ მასზე, მაგრამ ახლა თავს სრულიად უძიროდ და უფასოდ ვგრძნობ. ეს ჩემი გულწრფელი წერილია იმედით, რომ ვიპოვი პასუხებს და გაგებას.