ყველაფერი იმ ზამთრის ღამით დაიწყო, როცა დედამ დამირეკა იტალიიდან და მითხრა, რომ ფულს ვეღარ გამოგვიგზავნიდა. მამაჩემი უცებ შეიცვალა, თითქოს სხვა ადამიანი გახდა, და ჩვენი ოჯახი ნელ-ნელა იშლებოდა. ეს ამბავი ჩემი თვალით დანახული ბრძოლაა სიყვარულისთვის, ღირსებისთვის და იმედისთვის, როცა ყველაზე ძვირფასი ადამიანი შორსაა.
პირველი დღიდან, როცა მამამ სახლიდან გამაგდო, მივხვდი, რომ ვეღარასდროს ვიქნებოდი იგივე ადამიანი. ჩემი ცხოვრება სიბრაზესა და წყენას შორის ტრიალებდა, სანამ უცხო ქვეყანაში საკუთარი თავის თავიდან აწყობას ვცდილობდი. დღეს ვეკითხები საკუთარ თავს: შეიძლება თუ არა აპატიო ოჯახს, რომელმაც დაგტოვა?
მე ვარ ნინო. წლები ემიგრაციაში გავატარე, რომ ჩემს ოჯახს უკეთესი ცხოვრება ჰქონოდა, მაგრამ დაბრუნებისას ქმრის ღალატი და შვილების სიჩუმე დამხვდა. ეს ტკივილი მაიძულებს, საკუთარ თავში ჩავიხედო და ვიკითხო, ვინ ვარ მე როგორც დედა და ქალი.
ორი კვირის წინ დედაჩემი ჩემთან გადმოვიდა საცხოვრებლად. მეგონა, უბრალოდ რთული იქნებოდა, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ ეს იყო ემოციური ქარიშხალი, რომელმაც ჩემი ბავშვობის ტკივილები და ოჯახური დაპირისპირებები ისევ გააცოცხლა. ახლა ვცდილობ, გავიგო, როგორ შეიძლება ვიყო კარგი შვილი, როცა საკუთარ თავსაც ვერ ვპატიობ წარსულს.
ეს არის ჩემი ისტორია, როცა დედის გულის ტკივილმა და განრისხებამ მაიძულა, დავუპირისპირდე სკოლას და მთელ სისტემას. ჩემი შვილი, ნიკუშა, უყურადღებოდ დატოვა მასწავლებელმა, სანამ ყველაფერი ძალიან გვიან არ გახდა. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ერთი დედის ბრძოლამ შეცვალოს ბევრი ადამიანის ცხოვრება.
სადილისთვის ვემზადებოდი, იმედით, რომ მშვიდი ოჯახური დღე გვექნებოდა. მაგრამ ერთი ფრაზა ყველაფერს თავდაყირა აყენებს და მე ვრჩები შუაში — დედა, რომელსაც არჩევანის გაკეთება სთხოვეს. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს: შეიძლება კი დედა ოდესმე იყოს საკმარისად სამართლიანი?
ეს არის ჩემი, ნინოს, ისტორია — იმედგაცრუების, ტკივილისა და სასწაულის ამბავი. როცა ჩემი შვილი, მიხო, და მისი ცოლი, ანა, განქორწინების ზღვარზე აღმოჩნდნენ, მხოლოდ რწმენა და ლოცვა დამრჩა. ამ ამბავში გაგიზიარებთ, როგორ ვიბრძოლე ჩემი ოჯახის გადასარჩენად და როგორ მოხდა სასწაული.
ეს ჩემი ისტორიაა, სადაც ოჯახის წევრების სიხარბემ და გაუტანლობამ ჩვენი ურთიერთობები გაანადგურა. დედის გარდაცვალების შემდეგ, ძმამ სახლების გაყიდვა და ერთად ცხოვრება შემომთავაზა, მაგრამ ვერ დავთანხმდი. ყველაფერი შეიცვალა, როცა მამა მოხუცთა სახლში მოხვდა და აღმოვაჩინე, რომ ანდერძიდან ამომშალეს.
ფილიპის კითხვამ – „რატომ აღარ არის სარმა, დედა?“ – ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. ბავშვების წასვლის შემდეგ მე და დარიო მარტო დავრჩით ჩვენს ბინაში ახალ ზაგრებში, სადაც სიჩუმე და სიცარიელე ყოველდღიურობად იქცა. ეს არის ამბავი დაკარგული სიხარულის, გაუგებრობების და იმედის ძიების შესახებ, როცა ოჯახი იცვლება.
არასოდეს მეგონა, რომ ერთი ზარი დედისგან ასე თავდაყირა დააყენებდა ჩემს ცხოვრებას. მისი თხოვნა, ბინა ძმისთვის დამეთმო, ჩემთვის მოულოდნელი დარტყმა იყო. ახლა არჩევანის წინაშე ვდგავარ: ოჯახი თუ საკუთარი ბედნიერება?
დედაჩემის ზარის ხმამ მაშინვე გამაცნობიერა, რომ მძიმე დღე მელოდა. დედა და დედამთილი, ორივე მარტო და ჯიუტი, მუდმივად ითხოვდნენ ჩემს ყურადღებას, მე კი ვგრძნობდი, როგორ ვიხრჩობოდი მათ მოთხოვნებს შორის. ამ ამბავში ვყვები, რას ნიშნავს იყო ქალი, რომელიც ორ ოჯახს შორისაა გაჭედილი და ცდილობს საკუთარი თავი იპოვოს, როცა ყველა თავისკენ გექაჩება.
დედაჩემთან კვირაობის სადილი ყოველთვის ოჯახური ტრადიცია იყო, მაგრამ ამჯერად ყველაფერი შეიცვალა, როცა სიძემ, იოსებმა, ხმამაღლა თქვა ის სიმართლე, რასაც წლებია ყველა ვმალავდით. მაგიდასთან ატმოსფერო უცებ გადაიქცა ბრძოლის ველად, სადაც თითოეული სიტყვა უფრო მეტად გვტკენდა, ვიდრე ზედმეტად მარილიანი სუპი. ახლა ვკითხულობ საკუთარ თავს: ღირს კი სიმშვიდისთვის ტყუილში ცხოვრება, თუ ჯობია სიმართლე ითქვას და ოჯახი დაინგრეს?