დაბრუნების იმედით დავბრუნდი საქართველოში, მაგრამ ჩემი ყოფნა ჩემი დის ოჯახის დანგრევის მიზეზი გახდა. ახლა ჩემი და ყველაფერში მე მადანაშაულებს, მე კი საკუთარ თავში ვიკარგები და პასუხებს ვეძებ. ეს არის ამბავი სიყვარულზე, ღალატზე და იმ კითხვებზე, რომლებზეც პასუხი შეიძლება ვერასდროს ვიპოვო.
ყველაფერი დაიწყო იმ ღამით, როცა ჩემი და ტირილით დამირეკა და დახმარება მთხოვა. ჩემი ქმარი კი ულტიმატუმით დამხვდა: ან მის პირობას დავთანხმდებოდი, ან ჩემი და ვერ მიიღებდა დახმარებას. ეს იყო ყველაზე რთული არჩევანი ჩემს ცხოვრებაში, რომელმაც ჩემი ოჯახი და გული შუაზე გააპო.
ჩემი და და მე შვიდი ათეული წლის შემდეგ შევხვდით ერთმანეთს. მეგონა, რომ გულში ჩავიკრავდი, მაგრამ ის მხოლოდ თავისი ნივთების წასაღებად მოვიდა. ეს შეხვედრა გამახსენა, რამდენად რთულია ოჯახური წყენა და რამდენად ძნელია ხანდახან პირველი ნაბიჯის გადადგმა.
დასთან ყოველთვის განსხვავებულები ვიყავით, მაგრამ ერთმანეთის გვერდით ვიდექით. როცა მშობლები გარდაიცვალნენ, მე ნაკვეთი დავუთმე, რადგან მეგონა, მას უფრო სჭირდებოდა. ახლა კი, როცა ყველაზე მეტად მჭირდება მისი სითბო, მხოლოდ სიცარიელეს ვგრძნობ.