საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ, დედაჩემის ტოქსიკურობისა და ავადმყოფი ძმის მოვლის ტვირთისგან თავის დასაღწევად სახლიდან გავიქეცი. ყოველდღე მტანჯავს დედის სიძულვილითა და მუქარებით სავსე შეტყობინებები, სინდისის ქენჯნა და საკუთარი ცხოვრების სურვილი. ეს არის ჩემი ბრძოლა ოჯახის, პირადი თავისუფლებისა და პატიების ძიებას შორის.
ეს არის ჩემი ისტორია, როგორ დავკარგე დედა და როგორ ვცდილობ, საკუთარ თავს ვაპატიო. დღემდე მაწუხებს დანაშაულის გრძნობა და ვცდილობ, ვიპოვო გზა, რომ ტკივილი შევამსუბუქო. მინდა თქვენი რჩევა, როგორ გავუმკლავდე ამ მძიმე განცდებს.
ეს ჩემი ამბავია – დედის, რომელიც წლების განმავლობაში დანაშაულის გრძნობაში ცხოვრობდა და ბოლოს საკუთარ თავსაც და შვილსაც სიმართლე უთხრა. ოჯახური კონფლიქტები, ემიგრაცია, ყოველდღიური ბრძოლა და საბოლოოდ – რთული, მაგრამ განმათავისუფლებელი გადაწყვეტილება. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს: ნუთუ სიყვარული მხოლოდ მსხვერპლზე დგას?
ერთ საღამოს, ჩემი ერთადერთი შვილი მითხრა სიტყვები, რომლებმაც მთელი ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. ვცდილობ გავიგო, როგორ მივიყვანე აქამდე და როგორ ვიცხოვრო ამ ტკივილთან ერთად. ეს ამბავი არის დედისა და ქალიშვილის ურთიერთობის, დანაშაულის გრძნობისა და მიტევების ძიების შესახებ.
დედამ ბინა მე დამიტოვა, მაგრამ ახლა ოჯახის წევრები მეძახიან ხარბს. არასდროს მითხოვია ეს ბინა, უბრალოდ ასე გადაწყვიტა დედამ. ახლა კი, როცა მისი აღარ არის, ჩემი ცხოვრება მთლიანად შეიცვალა და ვცდილობ გავიგო, მართლა ვარ თუ არა დამნაშავე.