მე ვარ ია. განქორწინების შემდეგ სრულიად მარტო დავრჩი, არც ბინა იყო ჩემი, არც მანქანა, არც ერთი თეთრი არ მქონდა. ეს არის ჩემი ისტორია ღალატის, ოჯახური კონფლიქტების და საკუთარი თავის თავიდან აღმოჩენის შესახებ.
ეს არის ჩემი ამბავი, როგორ დამემართა, როცა ქმარმა და მისმა ოჯახმა ყველაზე მნიშვნელოვან გადაწყვეტილებაში გამომტოვეს. კრედიტის აღება ჩემ გარეშე იყო ბოლო წვეთი, რომელმაც ჩემი მოთმინების ფიალა აავსო. ეს არის ბრძოლა საკუთარი ხმისთვის და იმ ტკივილის შესახებ, რომელსაც ახლობლებისგან მიღებული იმედგაცრუება ტოვებს.
ორი კვირის წინ დედაჩემი ჩემთან გადმოვიდა საცხოვრებლად. მეგონა, უბრალოდ რთული იქნებოდა, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ ეს იყო ემოციური ქარიშხალი, რომელმაც ჩემი ბავშვობის ტკივილები და ოჯახური დაპირისპირებები ისევ გააცოცხლა. ახლა ვცდილობ, გავიგო, როგორ შეიძლება ვიყო კარგი შვილი, როცა საკუთარ თავსაც ვერ ვპატიობ წარსულს.
მე ვარ ნინო, 30 წლის ქალი თბილისიდან, რომელიც დღემდე დედის ჩრდილში ცხოვრობს. ჩემი ცხოვრება მუდმივად კონტროლსა და მოლოდინებს შორისაა გაჭედილი, რაც თავისუფლებისა და ბედნიერების საშუალებას არ მაძლევს. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახის ტკივილისა და დამოუკიდებლობის ძიების შესახებაა.
მე ვარ ივანა და უკვე თორმეტი წელია, რაც დამიანთან ერთად ვცხოვრობ ქორწინებაში, სადაც ფული და კონტროლი სიყვარულის ერთადერთ საზომად იქცა. ეს არის ჩემი ისტორია ღირსებისა და დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლის შესახებ, როცა ოჯახის შენარჩუნების სურვილსა და დამახრჩობელ ურთიერთობიდან გაქცევის აუცილებლობას შორის ვიხლიჩები. წლების დუმილის, ჩახშობილი სკანდალებისა და დავიწყებული ოცნებების შემდეგ, საკუთარ თავს ვეკითხები: გაქცევა ხომ არ არის ერთადერთი გზა, რომ ისევ გავიხსენო, ვინ ვარ.
პირველი დღიდანვე, მარკოს დედა, მარია, ჩვენს ცხოვრებაში ჩართული იყო. მისი სახლის ქვეშ ცხოვრება ყოველდღიურ ბრძოლად იქცა, სადაც პირადი სივრცე და დამოუკიდებლობა მუდმივად საფრთხეში იყო. ეს არის ჩემი ემოციური ისტორია, თუ როგორ ვიპოვეთ მე და მარკომ ჩვენი გზა, ცრემლების, ჩხუბებისა და სიყვარულის მიუხედავად.
გუშინ დედამთილი მოულოდნელად მოვიდა და სახლში არ შევუშვი. ეს გადაწყვეტილება ჩემთვის ძალიან მძიმე იყო, მაგრამ საკუთარი ოჯახის სიმშვიდისთვის აუცილებელი. ახლა ვზივარ და ვფიქრობ, მართლა სწორად მოვიქეცი თუ არა.
ყოველთვის დამოუკიდებელი ვიყავი – ასე გავიზარდე და ასე ვიცხოვრე. ახლა კი, როცა სიბერე მომადგა, მარტოობისგან სული მეხუთება და ვნატრობ, ვინმე უბრალოდ მომიკაკუნოს კარზე. ჩემი ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება საკუთარი პრინციპები და სიამაყე საბოლოოდ ყველაზე მტკივნეულ მარტოობად გადაიქცეს.
მამაჩემის გარდაცვალების შემდეგ, ოჯახური სახლი ჩემს ხელში აღმოჩნდა. წლების შემდეგ, შვილს გადავეცი, რომ დამოუკიდებლად ეცხოვრა, მაგრამ ახლა სულ უფრო ხშირად ვფიქრობ, სწორად მოვიქეცი თუ არა. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლების, ოჯახური კონფლიქტების და სიყვარულის შესახებაა.
ოცდახუთი წელი ჩემი ქმრის გვერდით ვიდექი, მისთვის ყველაფერი გავიღე, მაგრამ როცა წარმატებას მიაღწია, მითხრა, რომ აღარ ვუყვარდი. ეს ამბავი ჩემი ტკივილის, იმედგაცრუების და საკუთარი თავის ძიების გზაა. მინდა გაგიზიაროთ, როგორ შეიძლება ერთმა სიტყვამ მთელი ცხოვრება თავდაყირა დააყენოს.
მე ვარ ნინო, ქართველი ემიგრანტი საბერძნეთში. ჩემი ერთადერთი ქალიშვილი, მარიამი, ბავშვობიდანვე ჯიუტი და დამოუკიდებელი იყო. ჩემი მცდელობა მისი დაცვაზე, საბოლოოდ, ჩვენს შორის უფსკრულად იქცა – და ახლა, წლების შემდეგ, როცა დაბრუნდა, თვალებში მხოლოდ ტკივილი და გაუცხოება დავინახე.
იმ ღამით, როცა შვილი სამშობიაროში წავიდა, მეგონა, რომ ბედნიერება კარს მომადგა. მაგრამ მალე მივხვდი, რომ ჩემი ადგილი მის ცხოვრებაში აღარ იყო ისეთი, როგორიც ადრე. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად მთავრდება დედის სიყვარული და იწყება შვილის დამოუკიდებლობა.