ოცი წლის შემდეგ უცხოეთში დაბრუნებისას მეგონა, რომ ოჯახური სითბო და ბავშვობის მოგონებები დამხვდებოდა. სინამდვილეში კი, სიძის სიხარბემ და ეგოიზმმა ყველაფერი გაანადგურა, რაც წლების განმავლობაში შევქმენი. ეს ჩემი მცდელობაა გავიგო, სად დავუშვით შეცდომა და შეუძლია თუ არა ოჯახს გადარჩენა, როცა ფული სიყვარულზე წინ დგას.
ათი წლის წინ ჩემი ქმარი ჯასმინი უკვალოდ გაქრა და მე და ჩვენი შვილები მარტო დაგვტოვა. ახლა, როცა მოულოდნელად დაბრუნდა, ჩემში ყველაფერი აირია — ბრაზი, იმედი და შიში ერთმანეთში აირია. ეს არის ამბავი ღალატზე, მიტევებასა და იმ ძალაზე, რომელსაც საკუთარ თავში ვპოულობთ, როცა ცხოვრება ყველაზე რთულ გადაწყვეტილებებს გვახვედრებს.
დაბრუნების იმედით დავბრუნდი საქართველოში, მაგრამ ჩემი ყოფნა ჩემი დის ოჯახის დანგრევის მიზეზი გახდა. ახლა ჩემი და ყველაფერში მე მადანაშაულებს, მე კი საკუთარ თავში ვიკარგები და პასუხებს ვეძებ. ეს არის ამბავი სიყვარულზე, ღალატზე და იმ კითხვებზე, რომლებზეც პასუხი შეიძლება ვერასდროს ვიპოვო.
დედაჩემის დუმილის მიუხედავად, ნახევარი საუკუნე ვეძებდი ჩემს ბიოლოგიურ მამას. როცა ბოლოს ვიპოვე მოხუცთა სახლში, ყველაფერი თავდაყირა დადგა. ახლა, როცა მასთან ერთად ვცხოვრობ, საკუთარ თავს ვეკითხები: ღირს თუ არა სიმართლის ძიება ნებისმიერ ფასად?
ერთი ზარი საკმარისი აღმოჩნდა, რომ წარსულის ყველა ჭრილობა გამეხსნა. ჩემი ძმა, რომელიც წლებია არ მინახავს, მოულოდნელად დაბრუნდა ჩემს ცხოვრებაში და ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. ახლა არჩევანის წინაშე ვდგავარ: შევძლებ თუ არა მისთვის მიტევებას, როცა ყველაზე მეტად მიღალატა.
ჩემი ქმარი წავიდა ჩემგან ახალგაზრდა ქალთან, მაგრამ როცა მიხვდა, რომ ცხოვრება მარტივი არ არის, დაბრუნდა. ორმოცდაათი წლის ვარ — არც მოხუცი, არც ახალგაზრდა, მაგრამ სავსე ტკივილითა და იმედით. ეს ჩემი ამბავია, სადაც ოჯახი, ღალატი და საკუთარი თავის პოვნა ერთმანეთს ეჯახება.
ათი წელი ვცხოვრობდი გიორგის გარეშე, ჩემი ქმრის გარეშე, დარწმუნებული ვიყავი, რომ აღარასდროს ვნახავდი მას. ერთ წვიმიან ღამეს, როცა მეგონა, რომ ცხოვრება ახალ გზაზე დადგა, ის მოულოდნელად გამოჩნდა კართან. ეს არის ჩემი ამბავი ღალატის, პატიების და იმ გამბედაობის შესახებ, რომელიც საჭიროა, როცა წარსული ბრუნდება და ყველაფერს თავდაყირა აყენებს.
ოცწლიანი განშორების შემდეგ დავბრუნდი ჩემს სოფელში, სადაც დედაჩემის სიყვარულიც კი ვერ დამიცვა ხალხის მკაცრი განსჯისგან. იმედი მქონდა, რომ დრო ყველაფერს შეცვლიდა, მაგრამ სოფლის მეხსიერება უფრო ძლიერი აღმოჩნდა. ახლა ვცდილობ გავიგო, ღირს თუ არა ბრძოლა იმ ადგილისთვის, რომელმაც ერთხელ უკვე უარი მითხრა.
თვრამეტი წელი ემიგრაციაში გავატარე და როცა სახლში დავბრუნდი, მეგონა, რომ ოჯახური სითბო და სიახლოვე დამხვდებოდა. მაგრამ სიძის სიხარბემ და მატერიალურმა მოთხოვნებმა ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. ეს ამბავი ჩემი გულისტკივილისა და იმედგაცრუების შესახებაა – როგორ შეიძლება ერთმა ადამიანმა მთელი ოჯახის ბედი შეცვალოს.