თორმეტი წელი ბებიას გვერდით ვიცხოვრე მის ძველ სახლში, როცა დანარჩენი ოჯახი მხოლოდ დღესასწაულებზე ჩნდებოდა. ახლა, როცა ბებია ავადაა, საკუთარ თავთან ვიბრძვი — მაქვს თუ არა უფლება, ვთხოვო, რომ სახლი მე დამიტოვოს? ეს ეგოიზმია თუ სამართლიანობა?
დილით, როცა ტელეფონი დარეკა, არც კი ვიფიქრებდი, რომ ჩემი ცხოვრების ყველაზე უცნაური და ემოციური დღე იწყებოდა. უცნობი ხმამ მითხრა, რომ ჩემი შვილიშვილი ავარიაში მოყვა და დახმარება სჭირდებოდა. მაგრამ მე, ბებია ნანა, ასე ადვილად არ ვნებდები – ჩემი პასუხი თაღლითებსაც კი დააბნევს.
ეს არის ჩემი ამბავი, სადაც ვცდილობ გავუგო და დავუახლოვდე ჩემი ქმრის ბებიას, მაგრამ მუდმივად ვაწყდები გაუგებრობასა და დაძაბულობას. მიუხედავად იმისა, რომ ოჯახის სხვა წევრებთან კარგი ურთიერთობა მაქვს, ბებიასთან კონფლიქტები ყოველდღიურ რუტინად იქცა. ამ ისტორიაში გაგიზიარებთ ჩემს განცდებს, შინაგან ბრძოლებს და იმ კითხვებს, რომლებიც დღემდე მაწუხებს.
მე მარი ვარ, 70 წლის ბებია, რომელიც შვილიშვილის ნახვის უფლებისთვის ვიბრძვი. ჩემი სიძე ლუკა მკაცრ ზღვარს მიყენებს, რაც ჩემს გულს ტკივილს აყენებს და ოჯახში დაძაბულობას ქმნის. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება სიყვარულმა და ზრუნვამ ოჯახში ყველაზე მტკივნეული კონფლიქტები წარმოშვას.
ყველაფერი იმ დღეს დაიწყო, როცა ბებიამ მოულოდნელად გადაწყვიტა, რომ სიმართლე უნდა გაეგო ჩემი მოვლის შესახებ. ერთი უბრალო ბრალდება საკმარისი აღმოჩნდა, რომ მთელი ოჯახი თავდაყირა დაეყენებინა. ახლა ვცდილობ გავიგო, რა უფრო მტკივნეულია — სიმართლის აღმოჩენა თუ მისი დამალვა.
საკუთარი ხელით გაშენებული ბაღი და შვილიშვილებისთვის ნაფიქრალი ოცნებები – ყველაფერი შეიცვალა ერთი გულგრილი მზერით. რძლის სიტყვებმა ჩემი გული დაანგრია და ოჯახში დაძაბულობა შემოიტანა. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და როგორ უნდა ვიცხოვრო ამ ახალ რეალობაში.
ყველაფერი ბებიას სიტყვებით დაიწყო, მაგრამ ცხოვრება ბევრად უფრო რთული აღმოჩნდა, ვიდრე მეგონა. ჩემი და მელისას ქორწინება სირთულეებით იყო სავსე, მიუხედავად იმისა, რომ სიყვარულს ვენდობოდით. ახლა ვხვდები, რომ ზოგჯერ სიყვარული მარტო არ კმარა და ეს ყველაზე მტკივნეული გაკვეთილია.