ფლორიდაში მცხოვრები ბაბუას საოცარი იღბალი: როგორ შეცვალა ლატარიამ ჩემი ოჯახი და ცხოვრება

„გურამ, ეს მართლა შენი ხელით გაყიდული ბილეთია?“ – ნინოს ხმა ტელეფონში კანკალებდა. მე კი ჯერ კიდევ ვერ ვიჯერებდი, რომ ჩემი პატარა მაღაზიის კუთხეში, სადაც ყოველდღე ათასობით ადამიანი მოდის და მიდის, სწორედ მე გავყიდე ის ბილეთი, რომელმაც ამერიკის ისტორიაში რეკორდული თანხა მოიგო.

იმ დღეს დილიდანვე რაღაც უცნაურად ვიყავი. მაღაზიაში შესვლისას მზის სხივები ისე შემოიჭრა შუშის კარიდან, თითქოს რაღაც განსაკუთრებული უნდა მომხდარიყო. მაცივართან ვიღაც ახალგაზრდა ბიჭი იდგა, სახეზე ნერვიულობა ეტყობოდა. „ბატონო გურამ, ერთი ლატარიის ბილეთი მომეცით, დღეს იღბლიანად ვგრძნობ თავს,“ მითხრა და გამიღიმა. მეც ჩავუწერე ნომრები, გავუწოდე ბილეთი და გულში გავიფიქრე – ნეტავ მართლა გაუმართლოს.

მეორე დღეს ტელეფონი არ ჩერდებოდა. ჯერ ჩემი შვილი, მერე მეზობლები, მერე კი ადგილობრივი გაზეთის ჟურნალისტიც კი დამიკავშირდა. ყველანი ერთსა და იმავეს მეკითხებოდნენ: „შენ იყავი ის გამყიდველი?“

დიახ, მე ვიყავი. და სწორედ ამიტომ, ლატარიის კომპანიამ $1.5 მილიონი დოლარი გადმომირიცხა როგორც ბონუსი. ეს თანხა ჩემთვის წარმოუდგენელი იყო – ფული, რომელიც მთელი ცხოვრება არ მინახავს.

მაგრამ ბედნიერება დიდხანს არ გაგრძელებულა. ჩემი შვილები – ნინო, ლაშა და თამარი – ერთმანეთს დაუპირისპირდნენ. ნინო მეუბნებოდა: „მამა, ხომ იცი, რომ მე ყველაზე მეტად მჭირდებოდა დახმარება – ბავშვები სკოლაში უნდა შევიყვანო.“ ლაშა კი ხმას უწევდა: „მე ხომ ბიზნესში ჩავვარდი და ბანკი სახლს მართმევს! შენთვის ხომ სულ ვშრომობდი!“ თამარი ჩუმად იყო, მაგრამ მის თვალებში წყენა და იმედი ერთდროულად ჩანდა.

ჩემი ცოლი მარინე კი სულ სხვა რამეზე ფიქრობდა: „გურამ, ხომ გახსოვს, როგორ გვიჭირდა საქართველოში? იქნებ სოფელში ჩვენი სახლი აღვადგინოთ? იქნებ იმათაც დავეხმაროთ, ვისაც მართლა უჭირს?“

ამასობაში მაღაზიაში ხალხის ნაკადი გაორმაგდა. ზოგი მილოცავდა, ზოგი კი შურით მიყურებდა – თითქოს ეს ფული მე მოვიგე და არა უბრალოდ ბილეთი გავყიდე. მეზობელმა გიორგიამ ერთხელ მითხრა: „გურამ, შენც ხომ იცი, ფული ადამიანს ცვლის. ახლა ნახავ, ვინ ვინ არის.“

ერთ საღამოს ოჯახური სადილის დროს სიტუაცია უკიდურესად დაიძაბა. ნინომ ცრემლიანი თვალებით მითხრა: „მამა, ხომ იცი, რომ მარტო ვარ ამ ქვეყანაში. შენ თუ არ დამეხმარები, ბავშვებს ვერ შევინახავ.“ ლაშამ მაგიდაზე მუშტი დაჰკრა: „ყველას თავისი პრობლემა აქვს! მამა, შენ უნდა გადაწყვიტო!“ თამარი ჩუმად ადგა და ოთახიდან გავიდა.

მე კი შუაში ვიჯექი – ერთი მხრივ შვილების ტკივილი და მოთხოვნები, მეორე მხრივ ჩემი ცოლის ოცნებები და ბავშვობის მოგონებები საქართველოზე. საკუთარ თავში ვეძებდი პასუხს: რა გავაკეთო? როგორ გავყო ეს ფული ისე, რომ არც ერთი არ დავაზარალო და არც საკუთარი სინდისი არ დავკარგო?

იმ ღამეს ვერ დავიძინე. ფანჯრიდან ვუყურებდი ფლორიდის მშვიდ ქუჩებს და ვფიქრობდი – რისთვის მოვედი ამ ქვეყანაში? რატომ ვშრომობდი მთელი ცხოვრება? მხოლოდ იმისთვის, რომ ბოლოს ფულმა ყველაფერი დაენგრია?

მეორე დღეს მაღაზიაში ერთი მოხუცი ქალი შემოვიდა – მარია, პუერტორიკოელი მეზობელი. მან იცოდა ჩემი ამბავი და უბრალოდ ჩამეხუტა: „გურამ, ფული ბედნიერებას ვერ ყიდულობს. მაგრამ შეგიძლია სხვებსაც გაუნაწილო შენი სითბო.“

ამ სიტყვებმა თითქოს გონება გამინათა. გადავწყვიტე – ფული სამ ნაწილად გავყავი: ნაწილი ჩემს შვილებს მივეცი თანაბრად; ნაწილი მარინეს ოცნებისთვის გადავდე – საქართველოში სახლის აღსადგენად; დარჩენილი კი ადგილობრივ ქართულ ეკლესიას და ემიგრანტების დახმარების ფონდს გადავურიცხე.

მაგრამ ოჯახში სიმშვიდე მაინც არ დაბრუნებულა. ნინო ისევ ნაწყენი იყო – „მამა, შენ მაინც ვერ გაიგე ჩემი ტკივილი.“ ლაშა გაბრაზებული წავიდა სახლიდან და რამდენიმე კვირა არ გამოჩენილა. თამარი კი ბოლოს მომიახლოვდა და ჩუმად მითხრა: „მამა, მე შენს გვერდით ვარ. ვიცი, რომ რთულია.“

დრო გავიდა. მაღაზია ისევ მუშაობს. ხალხი ისევ მოდის და მიდის. მაგრამ მე ხშირად ვფიქრობ იმ დღეზე – რა შეიცვალა ჩემში? იქნებ ფულმა უფრო მეტი პრობლემა მომიტანა, ვიდრე სიხარული? იქნებ ბედნიერება სულ სხვა რამეა?

ახლა ღამით როცა მარტო ვრჩები, საკუთარ თავს ვეკითხები: ღირს თუ არა ფული იმაზე მეტს, ვიდრე ოჯახური სიმშვიდე? იქნებ ყველაზე დიდი ლატარია ისაა, რომ ერთმანეთი გვიყვარდეს?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას?