შვილის ქორწილის ამბავი მეზობლისგან გავიგე – დედის გულისტკივილი და გაბედული ნაბიჯი
„შენც გაიგე, ხო? გუშინ მეზობელმა მითხრა, რომ შენი ლაშა ქორწინდება…“ – ეს სიტყვები ჯერ კიდევ ყურებში ჩამესმოდა, როცა კარს ვხურავდი და სახლში შევდიოდი. გულში რაღაც ჩამწყდა. თითქოს მთელი სამყარო თავზე დამენგრა. ჩემი ერთადერთი შვილი, ჩემი ლაშა, რომელსაც ბავშვობიდანვე ყველაფერს ვუკეთებდი, ახლა ქორწინდება და მე ამის შესახებ სხვებისგან ვიგებ.
სავარძელში ჩავჯექი და ცრემლები თავისით წამომივიდა. არ ვიცი, რამდენ ხანს ვიჯექი ასე, ალბათ საათზე მეტი. მეზობლის სიტყვები ისევ და ისევ მიტრიალებდა თავში: „ლაშას ქორწილი მალე იქნება, უკვე დარბაზიც დაჯავშნეს…“ როგორ შეიძლებოდა, რომ მე არაფერი მცოდნოდა? განა ასე შორს წავედით ერთმანეთისგან? განა ასე დავკარგეთ ერთმანეთი?
ლაშა ჩემი ცხოვრების მთავარი მიზეზი იყო. ქმარი ადრე გარდამეცვალა და მას შემდეგ მარტო ვზრდიდი. ყველაფერი მისთვის გავიღე – ჩემი ახალგაზრდობა, ოცნებები, კარიერა… მხოლოდ ის მინდოდა, ბედნიერი ყოფილიყო. მაგრამ ახლა, როცა მისი ცხოვრების ყველაზე მნიშვნელოვანი დღე ახლოვდებოდა, მე მის გვერდით არ ვიყავი. არც კი მითხრა.
მთელი ღამე ვერ დავიძინე. ფიქრები არ მასვენებდა: იქნებ მე დავაშავე რამე? იქნებ ზედმეტად ჩავერიე მის ცხოვრებაში? ან იქნებ ახალი რძალი არ მოვეწონე? იქნებ ლაშას რცხვენია ჩემი უბრალო სახლის ან ჩემი სოფლის წარმომავლობის? ამ კითხვებმა მთელი ღამე არ მომცა მოსვენება.
დილით, როცა მზის სხივებმა ფანჯარაში შემოაღწია, უკვე გადაწყვეტილება მქონდა მიღებული: უნდა მელაპარაკა ანასთვის – ლაშას საცოლესთვის. ვიცოდი, რომ ისინი ერთად ცხოვრობდნენ თბილისში, ვაკეში, ახალ ბინაში. ტელეფონი ავიღე და ლაშას ნომერი ავკრიფე. ზარი არავინ უპასუხა. მესიჯიც მივწერე: „ლაშა, მინდა დაგელაპარაკო.“ პასუხი არ იყო.
მთელი დღე ველოდე. საღამოს ისევ დავრეკე – ისევ უშედეგოდ. ბოლოს გადავწყვიტე, პირდაპირ ანასთვის დამერეკა. მისი ნომერი ერთხელ ლაშამ მომცა, როცა ავად ვიყავი და მთხოვა, თუ რამე დაგჭირდეს, ანას დაურეკეო.
– გამარჯობა, ანა. შერიგება მინდა… ანუ… მინდა გნახო.
– ქალბატონო შარლოტა? რა თქმა უნდა… რამე მოხდა?
– უნდა გესაუბრო. პირადად.
– კარგი, ხვალ საღამოს სახლში იქნებით?
– კი…
მთელი მეორე დღე ნერვიულობაში გავატარე. ათასჯერ გადავიფიქრე, მივსულიყავი თუ არა. ბოლოს მაინც წავედი – უნდა გამეგო სიმართლე.
ვაკის ახალ ბინაში შევედი. ანამ კარი გამიღო – თავაზიანად გამიღიმა, მაგრამ თვალებში დაძაბულობა ეტყობოდა.
– შემოდით, ქალბატონო შარლოტა.
მისაღებში დავსხედით. ანამ ჩაი მომიტანა და უხერხულად ჩამოჯდა ჩემს წინ.
– ანა… მინდა პირდაპირ გკითხო: რატომ არ ვიცოდი ლაშას ქორწილის შესახებ? რატომ გავიგე ეს ამბავი მეზობლისგან?
ანა დაიძაბა. ცოტა ხანს ჩუმად იჯდა, მერე ხმა აუკანკალდა:
– ქალბატონო შარლოტა… ძალიან მიჭირს ამაზე საუბარი… ლაშამ მითხრა, რომ თქვენთან ურთიერთობა რთული იყო მისთვის ბოლო დროს… რომ ხშირად ჩაერეოდით მის საქმეებში…
გული მომიკვდა. ნუთუ მართლა ასე იყო? ნუთუ ჩემი სიყვარული ზედმეტი გამოდგა?
– მე ხომ მხოლოდ მისი ბედნიერება მინდოდა… – ძლივს ამოვთქვი.
– ვიცი… მაგრამ ლაშას უნდოდა დამოუკიდებლად გადაეწყვიტა ყველაფერი. ცოტა ეშინოდა თქვენი რეაქციის…
– ჩემი რეაქციის? რატომ უნდა ეშინოდეს? მე ხომ დედა ვარ…
ანა ჩუმად იჯდა. მერე მოულოდნელად თქვა:
– იცით… ლაშას ბავშვობიდან ჰქონდა განცდა, რომ ყველაფერში თქვენ უნდა გეთქვათ ბოლო სიტყვა. ახლა კი უნდოდა თავად ემართა თავისი ცხოვრება.
ცრემლები წამომივიდა. ანამ ხელი მომკიდა:
– გთხოვთ, ნუ იტირებთ… ლაშას ძალიან უყვარხართ. უბრალოდ ახლა სჭირდება დრო და სივრცე…
– მაგრამ ქორწილი? რატომ არ დამპატიჟეთ?
– ლაშამ მითხრა, რომ აუცილებლად დაგპატიჟებდით… უბრალოდ ჯერ არ იცოდა როგორ ეთქვა ეს ყველაფერი თქვენთვის.
ჩემი გული ისევ ტკიოდა, მაგრამ რაღაცნაირად დავმშვიდდი კიდეც – თითქოს სიმართლემ დამამშვიდა. მივხვდი: ზოგჯერ სიყვარული შეიძლება დამძიმდესაც კი.
– ანა… მინდა იცოდე: მე შენს წინააღმდეგი არასდროს ვყოფილვარ. უბრალოდ მეშინოდა, რომ ლაშას დავკარგავდი…
ანა ჩამეხუტა.
– თქვენ ჩვენი ოჯახი ხართ… გპირდებით, რომ ყველაფერი კარგად იქნება.
იმ საღამოს სახლში რომ დავბრუნდი, ფანჯარასთან დავდექი და დიდხანს ვუყურებდი თბილისს – ქალაქს, სადაც ჩემი შვილი გაიზარდა და ახლა დამოუკიდებლად ცხოვრობდა. საკუთარ თავს ვეკითხებოდი: ნუთუ მართლა ასე რთულია დედისა და შვილის ურთიერთობა? ნუთუ სიყვარული ზოგჯერ ტკივილად იქცევა?
მაინც ერთი რამ ვიცი: დედის გული არასდროს ჩერდება შვილისთვის.
ახლა თქვენ გკითხავთ: რას იზამდით ჩემს ადგილას? როგორ უნდა მოიქცეს დედა ასეთ სიტუაციაში – დათმოს თუ ბოლომდე იბრძოლოს შვილის სიყვარულისთვის?