ორი დედის შუაში: ჩემი გულის ბრძოლა

„შენ ხომ იცი, რომ მე მარტო ვარ, ნინო! რატომ არ მოდიხარ?“ — დედაჩემის ხმა ტელეფონში ისეთი სუსტი და წყენით სავსე იყო, რომ გულში რაღაც ჩამწყდა. სამზარეულოში, სადაც დედამთილი საწოლში იწვა და ხველა არ ასვენებდა, ჩემი ქმარი, ლევანი, ჩუმად მიყურებდა — თითქოს ელოდა, რას ვუპასუხებდი.

„დედა, ხომ იცი… ვერ მოვდივარ ახლა. ვერ დაგტოვებ მარტო, მაგრამ დედამთილი ძალიან ცუდადაა…“ — სიტყვები ყელში მეჩხირებოდა. დედაჩემმა ხმა არ ამოიღო. მხოლოდ სუნთქვა მესმოდა და მერე ჩუმად გათიშა.

იმ ღამით ვერ დავიძინე. ჭერი დავყურებდი და ვცდილობდი გამერკვია, სად დავუშვი შეცდომა. ბავშვობაში დედამ ყველაფერი გააკეთა ჩემთვის — მამა რომ წავიდა, მარტო დარჩა და ორი სამსახური აიღო, რომ არაფერი მომკლებოდა. ახლა კი, როცა მას ჩემი სჭირდებოდა, მე სხვის ოჯახში ვიყავი ჩაფლული.

ლევანი გვერდით დამიწვა და ხელი მომხვია. „იცი, რომ შენს გარეშე დედაჩემი ვერ გაძლებს. შენ რომ არა, არც მე ვიქნებოდი ასე მშვიდად.“

მინდოდა მეთქვა, რომ არც მე ვარ მშვიდად. მინდოდა მეყვირა: „მე ხომ დედაჩემიც მყავს!“ მაგრამ ხმა ვერ ამოვიღე.

დილით დედამთილის ოთახში შევედი. თვალები ჩაწითლებული ჰქონდა.

„ნინო, შვილო, შენ რომ არა… ღმერთმა დაგლოცოს. ვიცი, შენი დედაც გჭირდება…“

მისმა სიტყვებმა კიდევ უფრო დამძიმა გული. თითქოს ორივეს ვღალატობდი — ჩემს სისხლს და იმ ქალს, ვინც შვილივით მიმიღო.

დღეები გადიოდა. დედაჩემი სულ უფრო იშვიათად მირეკავდა. ერთხელაც, როცა ტელეფონი ავიღე, მისი ხმა ისეთი უცხო მომეჩვენა…

„ნინო, აღარ შეგაწუხებ. ვიცი, რომ ახლა სხვა ოჯახი გაქვს.“

ისეთი ტკივილი ვიგრძენი, თითქოს გულში რაღაც ჩამიტეხეს. გავიქეცი მის სანახავად. კარი რომ გავაღე, მარტო იჯდა მაგიდასთან და ჩაი სვამდა.

„დედა…“ — ხმა ჩამიწყდა.

„არაუშავს, შვილო. ყველა თავის გზაზე მიდის.“

მინდოდა ჩავხუტებოდი, მაგრამ მან ხელი გამიშვა.

იმ ღამით ლევანთან ვიჩხუბე. პირველად ასე მძაფრად.

„შენ არ გესმის! ჩემი დედაც მყავს! რატომ უნდა ვიყო სულ აქ? რატომ უნდა ვიგრძნო თავი დამნაშავედ?“

ლევანი გაჩუმდა. მერე თქვა: „შენ თვითონ აირჩიე ეს გზა.“

მაშინ მივხვდი — არჩევანი არასდროს იყო მარტივი. ყოველთვის ვიღაც ტკივილში რჩება.

დედამთილი სულ უფრო ცუდად გახდა. ექიმები ამბობდნენ, რომ დრო ცოტა იყო დარჩენილი. დედაჩემი კი სულ უფრო შორდებოდა.

ერთ დღეს დედამთილმა ხელი მომკიდა:

„ნინო, შვილო… შენს ადგილას რომ ვიყო, დედასთან გავიქცეოდი.“

გავიქეცი კიდეც. დედაჩემის სახლი ცარიელი იყო. სამზარეულოში წერილი დამხვდა:

„ნინო, ვიცი, რომ გიჭირს. მაპატიე, თუ ოდესმე შეგაწუხე. მიყვარხარ.“

ტირილით ჩავიკეცე იატაკზე.

იმ ღამით პირველად ვიგრძენი თავი სრულიად მარტო — ორ ოჯახს შორის გაჭედილი, საკუთარი თავის გარეშე დარჩენილი.

დედამთილი გარდაიცვალა რამდენიმე კვირაში. ლევანი დუმდა. მე კი დედაჩემთან დაბრუნება ვერ გავბედე.

ერთ დღეს ქუჩაში შემხვდა. თვალებში არ შემომხედა.

„დედა…“

„ყველაფერი კარგად იქნება, ნინო.“ — თქვა და წავიდა.

ახლა ვზივარ ფანჯარასთან და ვფიქრობ: ღირს კი ოდესმე არჩევანი? შეიძლება თუ არა ორივეს სიყვარული? ან იქნებ ყოველთვის ვიღაცას ვტკენთ მაშინაც კი, როცა ყველაფერს სიყვარულით ვაკეთებთ?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? როგორ უნდა გავუნაწილოთ გული ორ ოჯახს ისე, რომ არც ერთი არ დავკარგოთ?