იძულებითი ქორწინება: ცხოვრება, რომელიც მე არ ამირჩევია

– „გიორგი, ასე არ შეიძლება! ოჯახი უნდა შექმნა, ბავშვი გზაშია!“ – დედაჩემის ხმა ჯერ კიდევ ყურებში ჩამესმის. იმ ღამით, როცა ეს სიტყვები მითხრა, თითქოს მთელი სამყარო თავზე ჩამომენგრა. მე და ევა ერთმანეთს თითქმის არ ვიცნობდით – მხოლოდ რამდენიმე თვე იყო გასული ჩვენი გაცნობიდან, როცა გავიგეთ, რომ ის ორსულად იყო. არც სიყვარული, არც საერთო გეგმები – მხოლოდ მოულოდნელი პასუხისმგებლობა და ოჯახის ზეწოლა.

მახსოვს, როგორ ვიჯექი სამზარეულოს მაგიდასთან, ხელები თავზე მქონდა შემოწყობილი და ვცდილობდი, სუნთქვა დამერეგულირებინა. მამაჩემი ჩუმად შემოვიდა ოთახში და გვერდით მომიჯდა. „გიორგი, კაცობაა ახლა საჭირო. ევას ოჯახი ჩვენზე რას იფიქრებს? შენს შვილს ქუჩაში ხომ არ დატოვებ?“

მაშინ მეგონა, რომ სხვა გზა არ მქონდა. ევასაც არ ჰქონდა არჩევანი – მისი მშობლები მკაცრი, ტრადიციული ადამიანები იყვნენ. ქორწილის დღე ისე დადგა, თითქოს სხვის ცხოვრებას ვუყურებდი შორიდან. ევას თეთრი კაბა ეცვა, თვალებში კი შიში და გაურკვევლობა ჩანდა. მე კი მხოლოდ ერთ რამეზე ვფიქრობდი: როგორ გავუძლებდი ამ ყველაფერს?

პირველი წლები აუტანელი იყო. ერთმანეთისთვის უცხო ადამიანები ვიყავით, რომლებიც ერთ სახლში ცხოვრობდნენ. ევა ცდილობდა კარგი ცოლი ყოფილიყო – დილაობით საუზმეს მიმზადებდა, ბავშვზე ზრუნავდა, მაგრამ ჩვენს შორის უხილავი კედელი იდგა. მე სამსახურში ვიხრჩობოდი, საღამოობით კი სახლში დაბრუნება მეშინოდა. ბავშვი ერთადერთი იყო, ვინც გვაერთიანებდა.

ერთხელ, ღამით, როცა პატარა ლუკა სიცხიანად იყო და ორივე მის საწოლთან ვიჯექით, ევამ ჩუმად მითხრა:
– გიორგი, გგონია ოდესმე შევძლებთ ერთმანეთის პატივისცემას მაინც?

ვერაფერი ვუპასუხე. იმ წამს მივხვდი, რომ მარტო მე არ ვიყავი ამ ტანჯვაში – ევაც ისეთივე მსხვერპლი იყო, როგორც მე.

წლები გადიოდა. ლუკა იზრდებოდა, ჩვენ კი ერთმანეთისთვის უცხოებად ვრჩებოდით. ოჯახში მუდმივი დაძაბულობა სუფევდა – დედაჩემი ხშირად მოდიოდა და ევას აკრიტიკებდა: „ასე არ აკეთებენ ნორმალური ცოლები! გიორგის მეტი ყურადღება უნდა მიაქციო!“ ევას დედაც არ ჩამორჩებოდა: „შენს ქმარს რატომ არ უღიმი? ოჯახი ასე ვერ შენარჩუნდება!“

ერთ დღესაც ყველაფერი აირია. სამსახურში პრობლემები მქონდა – უფროსმა გამაფრთხილა, რომ თუ შედეგებს არ გამოვასწორებდი, დამთხოვიდნენ. სახლში მისულს ევა ცრემლიანი დამხვდა.
– აღარ შემიძლია ასე ცხოვრება! – მითხრა ხმამაღლა.
– არც მე! – წამომცდა უნებურად.

დავიწყეთ ჩხუბი – ერთმანეთის ბრალდებები, წყენა, წარსულის გახსენება… ბოლოს ორივე ჩუმად დავრჩით. იმ ღამით პირველად ვიფიქრე სერიოზულად განშორებაზე.

მაგრამ მეორე დღეს ლუკას სიცხე აუვარდა და ისევ ერთად მოგვიწია მის საწოლთან ჯდომა. ბავშვი თვალებში გვიყურებდა და ჩუმად გვეკითხებოდა: „რატომ ხართ ასე უბედურები?“

მეგობრები ნელ-ნელა დაგვშორდნენ – ყველას თავისი ცხოვრება ჰქონდა. მხოლოდ ჩემი ბავშვობის მეგობარი ნიკა რჩებოდა გვერდით.
– გიორგი, ასე გაგრძელება არ შეიძლება. ან უნდა სცადო ყველაფერი შეცვალო, ან უნდა წახვიდე.

მაგრამ სად წავსულიყავი? ლუკას ვერ დავტოვებდი. ევასაც ვერ დავტოვებდი მარტო ამ სამყაროში.

ერთ დღეს ევამ მითხრა:
– იქნებ ფსიქოლოგთან წავიდეთ?

თავიდან გამეცინა – საქართველოში ვის ესმის ფსიქოლოგის მნიშვნელობა? მაგრამ ბოლოს დავთანხმდი. სეანსებზე მივდიოდით და პირველად ვისწავლეთ ერთმანეთის მოსმენა. გავიგეთ, რომ ორივეს ერთი და იგივე გვტკიოდა – საკუთარი თავის დაკარგვა სხვისი მოლოდინების გამო.

ერთ საღამოს ევამ მითხრა:
– გიორგი, მე შენს მიმართ სიყვარულს ვერ ვგრძნობ, მაგრამ პატივს გცემ როგორც ლუკას მამას და როგორც ადამიანს. იქნებ უბრალოდ მეგობრებად დავრჩეთ?

ეს სიტყვები თითქოს გულში დამარტყა – მაგრამ ამავდროულად შვება ვიგრძენი. აღარ მჭირდებოდა თამაში.

ბავშვს ყველაფერი ავუხსენით ისე, როგორც შეგვეძლო. ლუკა ჯერ გაბრაზდა, მერე იტირა, ბოლოს კი ჩაგვეხუტა ორივეს.
– მთავარია ორივე გყავდეთ ჩემ გვერდით – გვითხრა.

ახლა ცალკე ვცხოვრობთ – მე და ევა მეგობრებად დავრჩით. ლუკას ორივე ვზრუნავთ. დედაჩემი დღემდე ვერ ეგუება ჩვენს გადაწყვეტილებას – ხშირად მირეკავს და მეჩხუბება: „ასე ოჯახებს არ ანგრევენ!“ ევას დედაც თავის მხრივ აბრალებს ყველაფერს.

მაგრამ პირველად ცხოვრებაში ვგრძნობ თავისუფლებას – საკუთარ თავს ვეკუთვნი და არა სხვის მოლოდინებს.

ხანდახან ვფიქრობ: რა იქნებოდა მაშინ რომ გამბედაობა მქონოდა და საკუთარი ცხოვრება ამერჩია? ღირს თუ არა საკუთარი თავი მსხვერპლად შევწიროთ სხვების სურვილებს? იქნებ თქვენც ყოფილხართ ასეთ არჩევანის წინაშე?