სარწმუნოების ძალა: როგორ ვიპოვე საკუთარი თავი რწმენასა და ლოცვაში

„ღმერთო, კიდევ ერთხელ გთხოვ, ნუ დამტოვებ მარტო…“ — ეს სიტყვები ჩუმად ამოვილაპარაკე, როცა ჩემი ცოლის ცრემლიანი თვალები დავინახე. სამზარეულოში იდგა, ხელები თეთრ წინსაფარზე ჰქონდა გადაჯვარედინებული და ცდილობდა, ბავშვებისთვის სადილი მოემზადებინა. მაგრამ მე ვხედავდი — მისი გული უკვე გატეხილი იყო.

მე რალფი ვარ, სამი შვილის მამა. ჩემი ცხოვრება თითქოს ჩვეულებრივად მიდიოდა, სანამ ყველაფერი ერთ დღეს არ დაინგრა. თბილისში ვცხოვრობდით, პატარა ბინა გვქონდა საბურთალოზე. მე ბანკში ვმუშაობდი, ნინო — საბავშვო ბაღში აღმზრდელად. ბავშვები — ლუკა, მარიამი და პატარა ანა — ჩვენი ცხოვრების მთავარი სიხარული იყვნენ. მაგრამ 2022 წელს ყველაფერი შეიცვალა: ბანკმა შტატი შეამცირა და მეც სამსახური დავკარგე.

„რალფ, რა ვქნათ ახლა? ბავშვები სკოლაში უნდა წავიყვანოთ, ბინის ქირა გადასახდელია…“ — ნინომ მაშინვე იგრძნო საფრთხე. მე კი ვერაფერს ვპასუხობდი. თითქოს მიწა გამომეცალა ფეხქვეშ. რამდენიმე თვე ვცდილობდი სხვადასხვა საქმეს: ტაქსაობა, მშენებლობაზე მუშაობა, მაგრამ ფული არასდროს გვყოფნიდა.

ერთ დღესაც ნინომ მითხრა: „შეიძლება დროა, მეც წავიდე იტალიაში. იქ ჩემი დეიდა ცხოვრობს, დამეხმარება სამსახურის პოვნაში.“

ეს სიტყვები გულში დანასავით ჩამერჭო. ვიცოდი, რომ ემიგრაცია ბევრისთვის ერთადერთი გამოსავალი იყო, მაგრამ ვერასდროს წარმოვიდგენდი, რომ ეს ჩვენ დაგვჭირდებოდა. ბავშვებს დედის გარეშე როგორ გავზრდიდი? მაგრამ სხვა გზა არ იყო.

ნინო წავიდა. მე კი მარტო დავრჩი სამ შვილთან ერთად. ღამეები არ მეძინა — ანას სიცხე ჰქონდა, ლუკას სკოლაში პრობლემები დაეწყო, მარიამი კი სულ დედას ეძებდა. ყოველ საღამოს ლოცვას ვიწყებდი: „ღმერთო, მომეცი ძალა, რომ ამ ყველაფერს გავუძლო.“

ერთხელაც მარიამმა მკითხა: „მამიკო, დედიკო როდის დაბრუნდება?“

გული ჩამწყდა. არ ვიცოდი, რა მეთქვა. უბრალოდ ჩავიხუტე და ვუთხარი: „დედიკო მალე დაბრუნდება, მთავარია ერთმანეთს არ მოვშორდეთ.“

ამ პერიოდში ჩემი რწმენა ყველაზე დიდი საყრდენი გახდა. ეკლესიაში სიარული დავიწყე — იქ სიმშვიდეს ვპოულობდი. მამაოსთან ხშირად ვსაუბრობდი და ისიც მამხნევებდა: „რწმენა ყველაზე მძიმე დროსაც კი არ უნდა დაკარგო.“

მაგრამ ყოველდღიურობა მაინც მძიმე იყო. ბავშვებს საჭმელი უნდოდათ, სკოლაში წასვლა, მეცადინეობა… ზოგჯერ ისე ვიღლებოდი, რომ ღამე ტირილით ვიძინებდი. ერთხელ ლუკამ დამინახა და მკითხა: „მამიკო, შენც გეშინია?“

„კი, შვილო… მეც მეშინია. მაგრამ ერთად ყველაფერს გავუძლებთ.“

ნინოსთან ყოველდღე ვსაუბრობდით ვიდეოზარით. ისიც იტალიაში ძალიან უჭირდა — მოხუცს უვლიდა და ხშირად ტიროდა. ერთხელ მითხრა: „რალფ, აქ რომ გიყურებ და ბავშვებსაც ასე ძლიერად ზრდი, მეც მეტი ძალა მეძლევა.“

მაგრამ პრობლემები არ მთავრდებოდა. ერთ დღესაც სკოლიდან დამირეკეს — ლუკას ჩხუბი მოუვიდა კლასელთან. დირექტორმა მკაცრად გამაფრთხილა: „ბატონო რალფ, თქვენს შვილს ფსიქოლოგის დახმარება სჭირდება.“

მაშინ მივხვდი, რომ მარტო ვერ გავუმკლავდებოდი ყველაფერს. მეგობრებს მივმართე დახმარებისთვის — ზოგმა ფული მათხოვა, ზოგმა ბავშვების მოვლაში დამეხმარა. მაგრამ ყველაზე მეტად მაინც რწმენა მეხმარებოდა.

ერთ საღამოს ეკლესიაში სანთელს ვანთებდი და უცნობმა ქალმა მკითხა: „რატომ ხარ ასეთი მოწყენილი?“

„ოჯახი დამენგრა… ცოლი ემიგრაციაშია, ბავშვებს მარტო ვზრდი…“

მან ხელი მომკიდა და მითხრა: „ღმერთი არასდროს ტოვებს ადამიანს მარტო. შენს შვილებს შენი რწმენა გადაარჩენს.“

ეს სიტყვები გულში ჩამრჩა.

დრო გადიოდა. ნინომ ცოტა ფული გამოგვიგზავნა და ცოტა ამოვისუნთქეთ. ბავშვებიც ნელ-ნელა შეეგუენ ახალ რეალობას. ლუკამ ფეხბურთზე სიარული დაიწყო და უფრო გახსნა თავი; მარიამმა ხატვა დაიწყო; ანაც ბაღში წავიყვანე.

მაგრამ ყველაზე რთული მაინც მარტოობა იყო. ღამით როცა ბავშვები იძინებდნენ, ფანჯარასთან ვჯდებოდი და ღმერთს ვესაუბრებოდი:

„ღმერთო, რატომ გვცდი ასე? როდემდე უნდა გაგრძელდეს ეს?“

ერთ დღესაც ნინომ მითხრა: „შესაძლოა მალე დავბრუნდე… მოხუცი გარდაიცვალა და დეიდაჩემი დამპირდა, რომ სხვა სამსახურს მომიძებნის.“

იმ დღეს პირველად ვიგრძენი იმედი.

მაგრამ ბედისწერამ ისევ დაგვარტყა — ნინოს დეიდას ინფარქტი დაემართა და საავადმყოფოში მოხვდა. ნინო ისევ მარტო დარჩა უცხო ქვეყანაში.

„რალფ, აღარ ვიცი რა გავაკეთო… მგონია რომ ყველაფერი უშედეგოა,“ — ტიროდა ტელეფონში.

„ნინო, ჩვენ ერთად ვართ ამ ბრძოლაში! ღმერთი არ დაგვტოვებს!“ — ვცდილობდი გამემხნევებინა.

ამ პერიოდში კიდევ უფრო დავუახლოვდი ეკლესიას. მამაომ მითხრა: „შენი რწმენა შვილებისთვის მაგალითია.“

ერთ დღესაც ბავშვებმა მითხრეს:

„მამიკო, შენ რომ ლოცულობ და არასდროს ნებდები, ჩვენც გვჯერა რომ ყველაფერი კარგად იქნება.“

ეს სიტყვები ყველაზე დიდი ჯილდო იყო ჩემთვის.

ორი წელი გავიდა ასე — ბრძოლაში, ლოცვაში და იმედში. ბოლოს ნინო დაბრუნდა საქართველოში. ბავშვები ისე ეხვეოდნენ დედას, როგორც დაკარგულს პოულობენ.

ახლა ისევ ერთად ვართ. ცხოვრება ჯერ კიდევ რთულია — მე ისევ დროებით ვმუშაობ სხვადასხვა ადგილას; ნინო ბაღში დაბრუნდა აღმზრდელად; ბავშვები სწავლობენ და ოცნებობენ.

მაგრამ მთავარი ისაა, რომ რწმენამ გადაგვარჩინა.

ხშირად ვფიქრობ: იქნებ ეს ყველაფერი იმიტომ მოხდა, რომ ერთმანეთი უფრო მეტად შეგვყვარებოდა? ან იქნებ ღმერთმა გვასწავლა, რომ ოჯახი და რწმენა ყველაფერზე ძვირფასია?

თქვენ რას ფიქრობთ? როგორ უნდა გაუძლოს ადამიანმა ასეთ სირთულეებს? იქნებ თქვენი გამოცდილებაც გაგვიზიაროთ…