სარწმუნოება გაჭირვების დროს: როგორ გადავლახე ფინანსური სირთულეები და ოჯახური კრიზისი ღმერთის დახმარებით

„გეყოფა, ნინო! რამდენჯერ უნდა გითხრა, რომ ასე აღარ შეიძლება! ბავშვები შიმშილობენ, მე კი თავს ვეღარ ვაკონტროლებ!“ – გიორგის ხმა მთელ ბინაში ისმოდა, თითქოს კედლებიც კი ზანზარებდნენ. მე კი სამზარეულოში ვიდექი, ხელში ჩაის ჭიქა მეჭირა და თითები მიკანკალებდა. ფანჯრიდან გარეთ ვიყურებოდი – იქაც ზამთრის სუსხი და სიბნელე იყო, ზუსტად ისეთი, როგორიც ჩემს გულში.

ეს ამბავი თბილისში დაიწყო, მაგრამ მალევე გადაინაცვლა საბერძნეთში – იქ, სადაც ჩემი ოცნებები და იმედები თან წავიღე, მაგრამ რეალობამ სულ სხვა რამ მაჩვენა. 2016 წელი იყო, როცა გიორგიმ სამსახური დაკარგა. ბანკის სესხი გვაწვა, ბავშვებს სკოლაში წასასვლელად ფული არ ჰქონდათ, მე კი ყოველდღე ვცდილობდი, როგორმე საჭმელი მომემზადებინა იმ მწირ პროდუქტებზე, რაც გვქონდა.

ერთ დღესაც გიორგიმ მითხრა: „ნინო, ასე აღარ გამოვა. ან შენ წახვალ საზღვარგარეთ სამუშაოდ, ან მე. მაგრამ ასე ვერ გავაგრძელებთ.“ ვიცოდი, რომ მას ეშინოდა უცხოეთში წასვლის – ენას ვერ ფლობდა, არც ნაცნობები ჰყავდა. მე კი ბავშვების დატოვება არ მინდოდა. მაგრამ სხვა გზა არ იყო.

საბერძნეთში ჩასვლის პირველი დღე არასდროს დამავიწყდება. ათენის აეროპორტში მარტო ვიდექი ჩემოდნით ხელში და ცრემლები თავისით მომდიოდა. „ღმერთო, რატომ დამემართა ეს ყველაფერი?“ – ვკითხე გულში. მაგრამ პასუხი მაშინვე არ მიმიღია.

პირველი თვეები საშინელი იყო. ვმუშაობდი მოხუცის მომვლელად – დილიდან ღამემდე. ხელფასი მწირი მქონდა, მაგრამ მაინც ვუგზავნიდი გიორგის და ბავშვებს ფულს. ყოველ საღამოს ლოცვას ვიწყებდი: „ღმერთო, მომეცი ძალა, რომ ეს ყველაფერი გადავიტანო.“

ერთ დღესაც გიორგიმ დამირეკა: „ნინო, ბავშვები ავად არიან. ექიმთან უნდა წავიყვანო, მაგრამ ფული არ მაქვს.“ მაშინ პირველად ვიგრძენი სრული უმწეობა. ბინაში მარტო ვიყავი, ფანჯრიდან ათენის ხმაური შემოდიოდა და მე ცრემლები მდიოდა სახეზე. იმ ღამით პირველად ვიგრძენი ღმერთის სიახლოვე – თითქოს ვიღაცამ ხელი მომკიდა და მითხრა: „ნინო, არ დანებდე.“

მეორე დღეს სამსახურში უფროსმა მითხრა: „დღეს შეგიძლია ადრე წახვიდე.“ გზაში ეკლესიასთან ჩავლისას უცებ რაღაც ძალამ შემაჩერა – შევედი შიგნით და სანთელი დავანთე. იქვე ერთი ქართველი ქალი დავინახე – მარინე. მან მკითხა: „შვილო, კარგად ხარ?“ და მე ყველაფერი მოვუყევი.

მარინემ მითხრა: „ყველაფერი კარგად იქნება. მთავარია, რწმენა არ დაკარგო.“ იმ დღიდან მარინე ჩემი მეგობარი გახდა – ერთად ვლოცულობდით, ერთმანეთს ვამხნევებდით.

მაგრამ პრობლემები არ მთავრდებოდა. ერთ დღეს გიორგიმ მომწერა: „აღარ შემიძლია ასე ცხოვრება. ბავშვებიც ნერვიულობენ. იქნებ დაბრუნდე?“

გული გამისკდა – რა უნდა მექნა? აქაც არაფერი მქონდა, საქართველოში დაბრუნება კი ისევ სიღარიბეს ნიშნავდა. იმ ღამით ლოცვაში ჩავვარდი: „ღმერთო, მაჩვენე გზა!“

რამდენიმე დღეში მარინემ შემომთავაზა: „ჩემი ნაცნობი ოჯახი ძიძას ეძებს. უკეთესი პირობებია და თავისუფალი დრო გექნება.“ დავთანხმდი და ახალი სამსახური დავიწყე. ხელფასი ოდნავ მეტი იყო და ცოტა თავისუფალ დროსაც ვპოულობდი ბავშვებთან სასაუბროდ.

ერთ საღამოს გიორგიმ დამირეკა: „ბავშვები გელოდებიან. ნინო, იქნებ ცოტა ხნით ჩამოხვიდე?“

ბილეთის ფული ძლივს შევაგროვე და საქართველოში ჩამოვედი. ბავშვები რომ ჩამეხუტნენ, მაშინ მივხვდი, რა ძალიან მაკლდნენ.

მაგრამ სახლში ისევ დაძაბულობა იყო – გიორგის ნერვები აღარ ჰქონდა, მე კი თავს დამნაშავედ ვგრძნობდი. ერთ ღამეს ჩხუბის შემდეგ ოთახში ჩავიკეტე და ხმამაღლა დავიწყე ლოცვა: „ღმერთო, მაპატიე ყველაფერი! მაჩვენე გზა!“

იმ ღამით პირველად ვიგრძენი სიმშვიდე გულში – თითქოს ღმერთმა მითხრა: „ყველაფერი კარგად იქნება.“ მეორე დილით გიორგიმ მომაკითხა: „ნინო, მაპატიე გუშინდელი. მეც ძალიან მიჭირს.“

დავიწყეთ საუბარი – გულწრფელად მოვუყევით ერთმანეთს ჩვენი ტკივილი და შიში. პირველად გავბედეთ ერთმანეთისთვის გვეღიარებინა, რომ ორივეს გვეშინოდა მომავლის.

მაშინ გადავწყვიტეთ: ერთად უნდა გვებრძოლა ყველაფრისთვის. მე საბერძნეთში დავბრუნდი, მაგრამ ამჯერად გიორგიც ცდილობდა საქართველოში რამე დაეწყო – პატარა მაღაზია გახსნა მეგობართან ერთად.

ნელ-ნელა ყველაფერი დალაგდა – ბავშვები სკოლაში დადიოდნენ, გიორგის მაღაზიამაც გაამართლა და მეც უკეთესი სამსახური ვიპოვე.

ახლა როცა უკან ვიყურები, ვხვდები: ყველაზე რთულ დროს რწმენამ გადამარჩინა. ლოცვამ მომცა ძალა არ დავნებებულიყავი.

ხშირად ვფიქრობ: რამდენი ოჯახი ცხოვრობს ასე – შიშით, სიღარიბით და გაურკვევლობით? რამდენმა იცის, რომ რწმენა ყველაზე მძიმე დროსაც კი ძალას გაძლევს?

ხანდახან საკუთარ თავს ვეკითხები: ნეტავ რომ არ დამეჯერებინა ღმერთისთვის და არ მელოცა იმ ღამეებში, დღეს სად ვიქნებოდი? თქვენ როგორ უმკლავდებით ასეთ პერიოდებს? რწმენა გეხმარებათ?