ძველი დღიური, რომელიც ჩემი ოჯახის ბედს შეცვლიდა – ჩემი ცხოვრების ყველაზე მძიმე აღმოჩენა

„ნინო, სად ხარ ამდენ ხანს? ბავშვები გელოდებიან!“ – ზემოდან ჩამესმის ლევანის ხმა, როცა სარდაფში მტვრიან ყუთებს ვაწყობ. „მოვდივარ, ერთი წუთი!“ – ვპასუხობ, მაგრამ სინამდვილეში არც კი ვიცი, რამდენი წუთი გავიდა მას შემდეგ, რაც ძველ წიგნებსა და ნივთებში ჩავიძირე. ეს ჩემი საყვარელი დროა – მოგონებებში დაბრუნება, დედაჩემის ნაქარგი სუფრის ხელში დაჭერა, მამაჩემის საათის დაქოქვა… მაგრამ დღეს რაღაც სხვანაირადაა.

ერთ-ერთ ყუთში, ყველაზე ძველში, რომელსაც წარწერა ჰქონდა: „ლევანის ნივთები – 1998“, რაღაც მძიმე ვიგრძენი. ყუთის ფსკერზე, მტვერში ჩაფლული, ძველი რვეული იდო. ყდა გახუნებული, გვერდები მოყვითალო. ინსტინქტურად ავიღე და გადავშალე. პირველივე გვერდზე ლევანის ბავშვური ხელწერით ეწერა: „ჩემი საიდუმლოებები. არავის წასაკითხად.“

გული ამიჩქარდა. თითქოს რაღაც აკრძალულს ვეხებოდი. მაგრამ ცნობისმოყვარეობამ მძლია. პირველი ჩანაწერი 1998 წლის ზაფხულს ეხებოდა – იმ წელს, როცა ლევანი გერმანიაში წავიდა სამუშაოდ. დღიურში დაწვრილებით აღწერდა მარტოობას, შიშს და იმედგაცრუებას. მაგრამ შემდეგი გვერდები სულ სხვა რამეს მიყვებოდა – რაღაცას, რაზეც წარმოდგენაც არ მქონდა.

„დღეს პირველად ვნახე ის ქალი…“ – ასე იწყებოდა ერთ-ერთი ჩანაწერი. ვკითხულობდი და თვალებს ვერ ვუჯერებდი: ლევანი წერდა გერმანიაში გაცნობილ ქალზე, ანაზე, რომელთანაც ურთიერთობა ჰქონდა. ის წერდა, როგორ უყვარდა ანასთან საუბარი, როგორ ეშინოდა მისი დაკარგვის და როგორ გრძნობდა თავს ცარიელად მის გარეშე.

„ვიცი, რომ ეს არასწორია, მაგრამ საქართველოში არავინ მელოდება ისეთი სითბოთი, როგორც ანა მხვდება ყოველ საღამოს,“ – წერდა ლევანი. შემდეგი გვერდები კიდევ უფრო მძიმე იყო. ის წერდა, რომ ანა ორსულად იყო და არ იცოდა, რა ექნა. „ნინო კარგი გოგოა, მაგრამ მე სხვა ცხოვრება მინდა…“ – ეს სიტყვები გულში მეჩხვლიტა.

ვიჯექი სარდაფში და ცრემლები თავისით მდიოდა. ვერ ვიჯერებდი, რომ ეს ყველაფერი ჩემს ლევანს ეხებოდა – კაცს, რომელსაც მთელი ცხოვრება ვენდობოდი. ჩვენი ქორწინება თითქოს ყოველთვის მშვიდი იყო; ერთად გავზარდეთ ორი შვილი, ერთად გადავიტანეთ სირთულეები ემიგრაციაში დაბრუნების შემდეგაც კი.

მახსოვს, როგორ დაბრუნდა ლევანი გერმანიიდან – თითქოს შეცვლილი იყო, უფრო ჩუმი და ჩაფიქრებული. მაშინ მეგონა, უბრალოდ დაღლილი იყო მძიმე სამუშაოსგან. ახლა კი ვხვდებოდი, რომ სულ სხვა რამ აწუხებდა.

სარდაფიდან ამოსვლის თავი აღარ მქონდა. საათობით ვიჯექი იქვე, დღიურს ხელში ვატრიალებდი და ვფიქრობდი: რა უნდა მექნა? უნდა მეთქვა მისთვის, რომ ყველაფერი ვიცოდი? უნდა დამენგრია ჩვენი ოჯახი სიმართლის გამო?

იმ ღამით ლევანი გვერდით მომიწვა საწოლში და ჩუმად მკითხა: „დღეს რაღაც გაწუხებს?“

გავჩუმდი. ვერაფერი ვუთხარი. მხოლოდ მისი სუნთქვა მესმოდა სიბნელეში.

მეორე დღეს მთელი დღე სახლში დავდიოდი და ვფიქრობდი: იქნებ ეს ყველაფერი წარსულია? იქნებ ანამ ბავშვი არ გააჩინა? იქნებ ლევანმა ყველაფერი დაივიწყა და ახლა მხოლოდ მე და ჩვენი შვილები ვართ მისთვის მთავარი?

მაგრამ კითხვები არ მასვენებდა.

ორი კვირის შემდეგ მაინც ვერ მოვითმინე და საუბარი დავიწყე:

– ლევან… შენ გერმანიაში რომ იყავი… რამე ისეთი ხომ არ მოხდა, რაც უნდა ვიცოდე?

ლევანმა უცნაურად შემომხედა.

– რას გულისხმობ?

– უბრალოდ… ხანდახან მგონია, რომ რაღაც გაწუხებს.

– ნინო… – დაიწყო ჩუმად და მერე გაჩუმდა.

მინდოდა მეთქვა: „მე ყველაფერი ვიცი!“ მაგრამ ხმა ჩამიწყდა.

იმ ღამით ისევ ვერ დავიძინე. მეორე დღეს კი გადავწყვიტე ანას შესახებ მეტი გამეგო. სოციალურ ქსელებში ძებნა დავიწყე – გერმანიაში მცხოვრები ქართველი ქალების ჯგუფებში შევედი. ბოლოს ერთ-ერთ ფოტოზე ქალი დავინახე – სახეზე რაღაც ნაცნობი ჰქონდა. პროფილზე ეწერა: „ანა ბერლინი“. ფოტოებზე პატარა ბიჭიც იყო – დაახლოებით თორმეტი წლის.

გული შემეკუმშა. ბიჭს ლევანის თვალები ჰქონდა.

იმ დღეს პირველად გავიფიქრე: იქნებ ჩემი ოჯახი ტყუილზე დგას? იქნებ ჩემი შვილების მამა კიდევ ერთი ბავშვის მამაა და მე არაფერი ვიცი?

რამდენიმე დღე გავიდა. ლევანი ჩვეულებრივად იქცეოდა – ბავშვებთან თამაშობდა, სამსახურში დადიოდა, საღამოს ფილმს ერთად ვუყურებდით. მაგრამ მე აღარ ვიყავი იგივე ადამიანი.

ერთ დღესაც აღარ მოვითმინე და პირდაპირ ვკითხე:

– ლევან, შენ გერმანიაში სხვა ოჯახი ხომ არ გყავს?

ლევანი გაშეშდა. რამდენიმე წამი ხმა არ ამოუღია.

– ნინო… რატომ მეკითხები ამას?

– იმიტომ რომ… – ხმა ჩამიწყდა – იმიტომ რომ შენი დღიური ვიპოვე.

ლევანმა სახეზე ხელი აიფარა.

– ნინო… ეს დიდი ხნის წინ იყო… ანამ ბავშვი გააჩინა, მაგრამ მე მასთან კავშირი აღარ მაქვს… მხოლოდ ერთხელ ვნახე ის ბავშვი…

– რატომ დამიმალე? რატომ მომატყუე მთელი ეს წლები?

– იმიტომ რომ შენს დაკარგვას ვერ გადავიტანდი! იმიტომ რომ მეშინოდა…

ვტიროდი. ისიც ტიროდა.

– ახლა რა უნდა გავაკეთოთ? – ვკითხე ჩუმად.

– არ ვიცი… უბრალოდ მინდა მაპატიო…

მაგრამ როგორ უნდა მაპატიოს ადამიანი ასეთი რამ?

იმ ღამით მთელი ღამე ფანჯარასთან ვიდექი და ვფიქრობდი: ღირს თუ არა ოჯახისთვის ასეთი სიმართლის დამალვა? შეიძლება თუ არა ცხოვრება ტყუილზე აგებულ ურთიერთობაში?

დღესაც ვერ ვპასუხობ ამ კითხვებს. მხოლოდ ის ვიცი, რომ ჩემი ცხოვრება სამუდამოდ შეიცვალა იმ დღიურის წაკითხვის შემდეგ.

ხანდახან ვფიქრობ: რა ჯობს – სიმართლე თუ მშვიდობა? ღირს თუ არა ოჯახის შენარჩუნება მაშინაც კი, როცა იცი, რომ ყველაფერი ისე არაა როგორც გეგონა?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას?