„მამაკაცის საიდუმლო: ერთი ზარი, რომელმაც ჩემი ცხოვრება სამუდამოდ შეცვალა“
ზარი შუაღამით იყო. ტელეფონის ეკრანზე უცხო ნომერი აინთო, და სანამ ვუპასუხებდი, უკვე ვიცოდი — რაღაც ცუდი ხდებოდა. „ქალბატონო ნინო? თქვენი ქმარი ავარიაში მოყვა. მაგრამ ეს ყველაფერი არ არის…“ ხმა მეორე მხრიდან ისეთი ცივი იყო, თითქოს უბრალოდ ტექსტს კითხულობდა, და ამ სიტყვებმა სისხლი გამიყინა. სანამ კითხვას დავუსვამდი, მან დაამატა: „უნდა მოხვიდეთ საავადმყოფოში. ის გონზეა, მაგრამ… მასთან ერთად კიდევ ვიღაც იყო.“
კარები ისე გამოვიჯახუნე, არც კი მახსოვს, როგორ ჩავიცვი. ლონდონის ქუჩები სველია, წვიმა ცვივა, ტაქსის ვაჩერებ და მხოლოდ ერთი აზრი მაქვს: „ღმერთო, ნიკა ცოცხალია?“ მაგრამ მეორე ფრაზა — „მასთან ერთად კიდევ ვიღაც იყო“ — ტვინში მიტრიალებს და გულში შიშს მიშლის.
საავადმყოფოს დერეფანში სირბილით შევდივარ. მიმღებში ახალგაზრდა ქალი ზის, სახეზე თანაგრძნობა არ ეტყობა. „ნინო ხარ? თქვენი ქმარი მესამე სართულზეა. მაგრამ ჯერ პოლიციას უნდა ესაუბროთ.“
პოლიციელი ინგლისურად მელაპარაკება, მაგრამ მე მხოლოდ რამდენიმე სიტყვას ვიგებ: „car accident“, „passenger“, „injured“. მერე ქართულად ვეკითხები: „ვინ იყო მასთან ერთად?“ პოლიციელი ჩუმდება, მერე ამბობს: „ქალი იყო. ჯერ ვერ გეტყვით ვინ.“
გული მიჩერდება. ნიკა ხომ ყოველთვის მეუბნებოდა, რომ სამსახურის შემდეგ პირდაპირ სახლში მოდიოდა. აქ, ემიგრაციაში, ერთმანეთის მეტი არავინ გვყავს. სამი წელი გავიდა მას შემდეგ, რაც თბილისიდან წამოვედით — მე და ნიკა უკეთეს ცხოვრებას ვეძებდით. თავიდან ყველაფერი რთული იყო: ენა, სამსახური, მარტოობა. მაგრამ ერთმანეთს ვუჭერდით მხარს. ან ასე მეგონა.
პალატაში შევდივარ. ნიკა საწოლზე წევს, სახე დასერილი აქვს, თვალებში მტანჯველი ტკივილი უჩანს. ჩემს დანახვაზე ცრემლი ჩამოუვიდა.
— ნინო… მაპატიე…
— ნიკა, რა მოხდა? ვინ იყო შენთან ერთად?
ის ჩუმადაა. მერე თვალებს ხუჭავს და ამბობს:
— ვერ გეტყვი… ჯერ არა.
— ნიკა! ახლა უნდა მითხრა! — ხმას ვერ ვაკონტროლებ.
ის ისევ ჩუმადაა. ოთახში სიჩუმეა, მხოლოდ აპარატების წიკწიკი ისმის.
მიმღებში ვბრუნდები და იქ ახალგაზრდა ქალი ზის — თმა შავი აქვს, თვალები ჩაწითლებული. გვერდით პატარა გოგონა უდგას, ალბათ ექვსი წლის იქნება. ქალი თვალს მარიდებს.
— თქვენც ავარიაში იყავით? — ვეკითხები ქართულად.
ის მიყურებს და ჩუმად ამბობს:
— დიახ… მე მარიამი ვარ.
სახელი არაფერს მეუბნება.
— ნიკას საიდან იცნობთ?
ის ცრემლებს იწმენდს.
— მე… მე თქვენი ქმრის მეგობარი ვარ…
— მეგობარი? — ირონიით ვიმეორებ.
— ნინო, გთხოვთ… ყველაფერი ასე მარტივი არ არის…
მაშინვე ვხვდები — ეს ქალი ნიკას ცხოვრებაში შემთხვევით არ აღმოჩნდა. მაგრამ რატომ? როგორ? ჩვენ ხომ ერთად ვიყავით ამ უცხო ქვეყანაში, ერთმანეთს ვენდობოდით…
მთელი ღამე საავადმყოფოში გავათენე. დილით ექიმმა მითხრა, რომ ნიკა მალე გამოჯანმრთელდებოდა. მაგრამ ჩემი ცხოვრება უკვე აღარასოდეს იქნებოდა ისეთი, როგორიც ადრე იყო.
ორი დღე გავიდა. ნიკა ისევ არაფერს ამბობს. სახლში მარტო ვბრუნდები — ჩვენი პატარა ბინა ახლა ცარიელია და ცივი. სამზარეულოში ვზივარ და ბავშვობის ფოტოებს ვათვალიერებ: თბილისი, ჩემი მშობლები, ძველი ეზო… მაშინ მეგონა, რომ სიყვარული ყველაფერს უძლებდა.
მესამე დღეს მარიამი მირეკავს.
— ნინო, უნდა გნახოთ.
ვხვდებით პატარა კაფეში ლონდონის გარეუბანში. ის დაძაბულია, ხელები უკანკალებს.
— ვიცი, რომ გტკივა… მაგრამ სიმართლე უნდა იცოდე.
— თქვი!
ის ღრმად სუნთქავს.
— ნიკა ჩემი შვილის მამაა.
მიწა ფეხქვეშ მეცლება.
— რას ამბობ?!
— ექვსი წლის წინ თბილისში გავიცანი. მაშინ თქვენ უკვე ერთად იყავით, მაგრამ მე არ ვიცოდი… მერე გავიგე, რომ დაქორწინდით და წავედი საქართველოდან. როცა ლონდონში ჩამოვედი, შემთხვევით შევხვდით… ნიკამ იცოდა ჩემი შვილის შესახებ.
ცრემლები თავისით მოდის. მთელი ეს წლები ნიკა ტყუილში ცხოვრობდა? მე კი მეგონა, რომ ჩვენი სიყვარული ყველაფერს გაუძლებდა…
— რატომ ახლა? რატომ ასე?
— ავარიამდე უნდა ეთქვა შენთვის… მაგრამ ვერ გაბედა.
მარიამი მიდის. მე კი მარტო ვრჩები ჩემს ტკივილთან და კითხვებთან.
ნიკას პალატაში მივდივარ.
— ყველაფერი ვიცი.
ის თვალებში მიყურებს — იქ სინანული და შიშია.
— მაპატიე… ძალიან მიყვარხარ… მაგრამ მარიამიც მიყვარდა… არ ვიცოდი როგორ მეთქვა…
— ახლა რას აპირებ? — ვეკითხები ჩუმად.
ის ჩუმადაა. მერე ამბობს:
— არ ვიცი…
მე კი ვიცი: ჩემი ცხოვრება ორ ნაწილად გაიყო — მანამდე და შემდეგ. ახლა უნდა გადავწყვიტო: დავრჩე ამ ტყუილში თუ წავიდე საკუთარი სიმართლის საძებნელად.
ლონდონის ქუჩებში მარტო დავდივარ და ვფიქრობ: რა უფრო მტკივნეულია — მოტყუება თუ სიმართლის მიღება? შეიძლება ოდესმე აპატიო ადამიანს ასეთი რამ? იქნებ სიყვარული მხოლოდ მაშინ არსებობს, როცა სიმართლეს თვალებში უყურებ?