„როცა შვილი სიყვარულში იკარგება და დედა მარტო რჩება“ — ემოციური ამბავი დედა-შვილზე, რომელიც გულს აგიჩუყებთ

— თაკო, სად ხარ? უკვე ორი კვირაა ხმა არ გაგიცია! — ტელეფონს ვუყურებდი და თითები მიკანკალებდა. მესიჯი ისევ არ წაიკითხა.

მე ვარ ნინო, 63 წლის. ჩემი შვილი, თაკო, იყო ჩემი მთელი სამყარო. მასზე ოცნებაც კი მაშინ დავიწყე, როცა ჯერ კიდევ სტუდენტი ვიყავი თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. ოცდაექვსი წლის ასაკში გავაჩინე და იმ დღიდან ყველაფერი შეიცვალა. ჩემი ქმარი, გიგა, წავიდა, როცა თაკო ოთხის იყო. მიზეზი არც აუხსნია — უბრალოდ ერთ დღეს აღარ დაბრუნდა სახლში. მე და თაკო დავრჩით მარტო, პატარა ბინაში საბურთალოზე.

მაშინ ვიფიქრე: „მთავარია, ერთად ვართ“. თაკო ჩემი მეგობარი იყო, ჩემი შვილი და ჩემი ცხოვრების აზრი. ერთად ვსწავლობდით, ერთად ვჭამდით, ერთად ვტიროდით და ვიცინოდით. როცა სკოლაში პირველად ატირეს, მთელი ღამე მის გვერდით ვიჯექი და ვამშვიდებდი. როცა უნივერსიტეტში ჩავაბარა, ისეთი ამაყი ვიყავი, როგორც არასდროს.

მაგრამ ახლა… ახლა თითქოს ყველაფერი გაქრა. თაკომ ახალი მეგობარი იპოვა — ლუკა. თავიდან მიხაროდა კიდეც: „აბა, დროა შენც გიყვარდეს!“ — ვუთხარი ერთხელ სიცილით. მაგრამ მერე რაღაც შეიცვალა. თაკო სულ უფრო იშვიათად მირეკავდა, სახლში აღარ რჩებოდა ღამით, კვირაობითაც კი არ მოდიოდა.

ერთ დღესაც მივედი მის ბინაში — ჩუმად გავაღე კარი და დავინახე, როგორ იცინოდნენ ლუკა და თაკო ერთად. თითქოს მე იქ არც ვიყავი. „დედა, ხომ გითხარი, რომ დაკავებული ვარ!“ — მითხრა უხეშად. გულში რაღაც ჩამწყდა.

მეგობრებმა მითხრეს: „გაუშვი, გაიზარდა უკვე“. მაგრამ როგორ უნდა გაუშვა ადამიანი, რომელიც შენი ნაწილია? როგორ უნდა შეეგუო იმას, რომ აღარ სჭირდები?

ერთხელაც საღამოს ლუკამ დამირეკა:
— ქალბატონო ნინო, თაკოს ტელეფონი სახლში დარჩა. კარგადაა, ნუ ნერვიულობთ.
— ლუკა, უთხარი რომ მომიკითხოს მაინც! — ხმა ამიკანკალდა.
— აუცილებლად.

მაგრამ თაკომ არც იმ საღამოს დამირეკა.

დედაჩემი სოფელში ცხოვრობს — ხანდახან მივდიოდი მასთან და ვუყვებოდი ყველაფერს. ისიც მხოლოდ თავს მიქნევდა: „შვილო, ასეა ცხოვრება. შენც ხომ გამიშვი თავის დროზე?“

მაგრამ მე არ მახსოვს ასე მტკივნეულად გამეშვა დედაჩემი.

ერთხელაც თაკომ დამირეკა:
— დედა, ლუკასთან გადავდივარ საცხოვრებლად. მინდა დამოუკიდებლად ვიცხოვრო.
— ანუ მე აღარ გჭირდები? — ვკითხე ჩუმად.
— რა სისულელეა! უბრალოდ… დროა გავიზარდო.

იმ ღამეს მთელი ღამე ვტიროდი. ჩემი პატარა გოგო წავიდა. ოთახში მისი სუნი დარჩა — ბავშვობის სუნი.

შემდეგ კვირას ლუკას მშობლებმა დამპატიჟეს სტუმრად. სუფრა გაშალეს — ყველანი ერთად ვისხედით. ლუკას დედამ მკითხა:
— ქალბატონო ნინო, თქვენ მარტო ცხოვრობთ?
— კი…
— არ გაგიჭირდებათ?
— ადამიანი ყველაფერს ეგუება.

თაკომ თავი დახარა. ვიცი, რომ ეტკინა ჩემი სიტყვები. მაგრამ მე უფრო მეტკინა.

დღეები გადიოდა. ხანდახან მესიჯს მომწერდა: „დედა, როგორ ხარ?“ მაგრამ ეს საკმარისი არ იყო.

ერთხელაც ავად გავხდი — მაღალი სიცხე მქონდა. დავურეკე თაკოს:
— შვილო, ცუდად ვარ…
— დედა, დღეს ვერ მოვალ, ლუკას დედას დაბადების დღე აქვს…

ისევ მარტო დავრჩი.

მეზობელი ქალი შემოვიდა წამლის მოტანით. მან მითხრა:
— შვილო, შვილები ასე არიან… მერე მიხვდებიან ყველაფერს.

მაგრამ მე მეშინოდა: იქნებ ძალიან გვიან მიხვდეს?

ერთ დღესაც თაკომ დამირეკა შუაღამით:
— დედა… მაპატიე… ძალიან მომენატრე…
— მეც მომენატრე…

მივედი მასთან სტუმრად. ჩახუტებულმა მითხრა:
— შენ რომ არ მყავდე, ვერაფერს შევძლებდი ცხოვრებაში…
— მე ყოველთვის აქ ვარ შენთვის…

მაგრამ გულში მაინც დარჩა სიცარიელე — თითქოს რაღაც დამთავრდა და რაღაც ახალი დაიწყო.

ახლა ხშირად ვფიქრობ: იქნებ ძალიან შევიყვარე? იქნებ ზედმეტად დავიცავი? იქნებ უნდა გამეშვა უფრო ადრე?

ზოგჯერ ვკითხულობ სოციალურ ქსელებში სხვა დედების ისტორიებს და ვხედავ — მარტო არ ვარ ამ ტკივილში.

ახლა ყოველ დილით ფანჯარასთან ვზივარ და ველოდები მის ზარს ან მესიჯს. ზოგჯერ მოდის, ზოგჯერ — არა.

ვფიქრობ: ნუთუ ეს არის დედობის ყველაზე დიდი გამოცდა? როცა უნდა გაუშვა ის, ვინც ყველაზე მეტად გიყვარს?

თქვენ რას ფიქრობთ? მართლა უნდა გავუშვათ შვილები ისე ადვილად? თუ სიყვარული ყოველთვის ცოტა ტკივილთან არის დაკავშირებული?