„დედა, სად ხარ?“ – ჩემი ცხოვრება სხვისი სურვილების ჩრდილში და პირველი ნაბიჯები საკუთარი თავისკენ

„დედა, სად ხარ? სად დადიხარ ამდენ ხანს?“ – მესმოდა ლუკას ხმა ტელეფონში, როცა უკვე მეოთხე საათი იყო, რაც სახლიდან გასული ვიყავი. არადა, პირველად ბოლო ოცდაათი წლის განმავლობაში, უბრალოდ ვსეირნობდი ვაკის პარკში, ყურსასმენებში ჩუმად უკრავდა ჩემი საყვარელი მუსიკა და პირველად ვგრძნობდი, რომ ჰაერი მხოლოდ ჩემთვის იყო.

მახსოვს, როგორ გამიკვირდა საკუთარი გულისცემა – თითქოს პირველად მესმოდა. მზე ნელა ეფინებოდა ხეებს და მე ვფიქრობდი: „ნინო, ეს დღე შენია. არავის არ უნდა აუხსნა, სად ხარ.“ მაგრამ სინდისი მაინც მღრღნიდა – ბავშვები ხომ სახლში მელოდნენ, ქმარი ალბათ უკვე გაბრაზებული იყო, დედაჩემი კი ალბათ კიდევ ერთხელ დარეკავდა, რომ ეკითხა, „რას შვები, შვილო?“

ჩემი ცხოვრება ყოველთვის სხვისი სურვილების გარშემო ტრიალებდა. ბავშვობაში დედა მკაცრი იყო – „ნინო, გოგო ხარ და ყველაფერი წესრიგში უნდა იყოს!“ – მახსენდება მისი ხმა, როცა სამზარეულოში თეფშებს ვრეცხავდი და თან ვცდილობდი, გაკვეთილებიც მომესწრო. მამა ადრე გარდაიცვალა და დედამ მარტო გაგვზარდა მე და ჩემი ძმა. მაშინვე ვისწავლე, რომ ჩემი სურვილები მეორეხარისხოვანი იყო – მთავარი იყო ოჯახი, წესრიგი და სხვისი კეთილდღეობა.

19 წლის ვიყავი, როცა გია გავიცანი – მაღალი, მხიარული ბიჭი სამეზობლოდან. თავიდან მეგონა, რომ სიყვარულს ვპოულობდი, მაგრამ მალე მივხვდი: გია ისეთი კაცი იყო, რომელსაც ძლიერი ქალი სჭირდებოდა გვერდით – ქალი, რომელიც ყველაფერს მიხედავდა. ქორწილის შემდეგ დედამ მითხრა: „ახლა უკვე ოჯახი გყავს და ყველაფერი უნდა შეძლო.“

მაშინ დავიწყე საკუთარი თავის დავიწყება. დილით ადრე ვდგებოდი, ბავშვებს სკოლაში ვამზადებდი, გიას საუზმეს ვუკეთებდი, მერე სამსახურში გავრბოდი – ჯერ საბავშვო ბაღში აღმზრდელად ვმუშაობდი, მერე მაღაზიაში კონსულტანტად. საღამოს ისევ სახლი – სადილი, დასუფთავება, ბავშვების გაკვეთილები. გიას არასდროს აინტერესებდა, როგორ ვიყავი – მთავარია ყველაფერი წესრიგში ყოფილიყო.

ერთხელ ავად გავხდი – მაღალი სიცხე მქონდა და ძლივს ვდგებოდი ფეხზე. გიამ მხოლოდ მკითხა: „სადილი მზად გაქვს?“ მაშინ პირველად ვიგრძენი სიბრაზე – მაგრამ მაშინვე ჩავახშე: „ასე უნდა იყოს,“ ვფიქრობდი.

წლები გადიოდა. ჩემი შვილები იზრდებოდნენ და მე სულ უფრო მეტად ვკარგავდი საკუთარ თავს. ჩემი მეგობრები ნელ-ნელა გაქრნენ – ყველას თავისი ოჯახი ჰქონდა. მხოლოდ ნათელა დარჩა – ჩემი ბავშვობის მეგობარი. ერთხელ მითხრა: „ნინო, როდის იყო ბოლოს შენთვის რამე გააკეთე?“ მაშინ გამეცინა – „მე რომ დრო მქონდეს!“

მაგრამ ყველაზე რთული იყო დედაჩემის ავადმყოფობა. ბოლო წლებში მას დემენცია დაეწყო და მე ყოველდღე მის გვერდით ვიყავი – წამლები, ექიმები, საჭმელი… ძმა გერმანიაში ცხოვრობს და მხოლოდ ფულს აგზავნიდა. ერთხელაც დედამ ვერ მიცნო – „შვილო, შენ ვინ ხარ?“ იმ დღეს მთელი ღამე ვტიროდი.

გია სულ უფრო უხეში ხდებოდა – სამსახური დაკარგა და სახლში ჯდომა დაიწყო. ყველაფერს მე ვაკეთებდი – ფულსაც მე ვშოულობდი, სახლსაც მე ვალაგებდი. ერთხელაც ხმამაღლა მითხრა: „შენ რომ არ იყო, რა იქნებოდა ამ ოჯახში?“ თითქოს მადლობა იყო, მაგრამ სინამდვილეში ეს იყო კიდევ ერთი ტვირთი.

ბავშვები გაიზარდნენ – ლუკა უნივერსიტეტში სწავლობდა უკვე თბილისში, ნინი კი სკოლას ამთავრებდა. მაგრამ მაინც ყველაფერს მე მეკითხებოდნენ: „დედა, სად არის ჩემი პერანგი?“, „დედა, ფული დამრჩა?“ ერთხელაც ნინიმ მითხრა: „დედა, შენ სულ სახლში ხარ?“ მაშინ მივხვდი – მათთვის მე უბრალოდ ფუნქცია ვიყავი.

ერთ დღეს ნათელამ დამირეკა: „ნინო, წამო კინოში წავიდეთ.“ თავიდან უარი ვუთხარი – „ვერ გამოვალ, საქმე მაქვს.“ მაგრამ მერე უცებ რაღაც მოხდა ჩემში – რატომ არა? იმ საღამოს პირველად გავედი სახლიდან ისე, რომ არავის დავუტოვე ახსნა-განმარტება. კინოში ვიყავით და ფილმის ბოლოს ნათელამ მკითხა: „რას გრძნობ?“ ვერაფერი ვუპასუხე – იმდენად უცნაური იყო ეს თავისუფლება.

ამის შემდეგ ნელ-ნელა დავიწყე საკუთარი თავისთვის დროის გამოყოფა. დილით ადრე გავდიოდი სეირნობაზე – თავიდან გია ბრაზობდა: „სად დადიხარ ამ დილით?“ ბავშვები გაკვირვებულები მიყურებდნენ – „დედა, რამე ხომ არ გჭირს?“ მაგრამ მე აღარ ვაპირებდი უკან დაბრუნებას.

ერთხელაც ტელეფონი გამოვრთე – მთელი დღე არავის დავურეკე და არც პასუხი გამიცია ზარებზე. საღამოს სახლში დაბრუნებულმა დავინახე გაბრაზებული გია და დაბნეული ბავშვები.

– სად იყავი? რატომ არ გვიპასუხე?
– უბრალოდ გარეთ ვიყავი.
– ასე არ შეიძლება! ოჯახი გაქვს!
– ვიცი. მაგრამ მე თვითონაც ადამიანი ვარ.

იმ ღამეს პირველად დავიძინე ისე მშვიდად, როგორც ბავშვობაში.

ახლა უკვე ვიცი: საკუთარი თავის სიყვარული დანაშაული არ არის. მე აღარ ვარ მხოლოდ დედა ან ცოლი – მე ვარ ნინო. ყოველ დილით ვსეირნობ პარკში და ვფიქრობ იმ წლებზე, როცა საკუთარი თავი დავკარგე სხვისი სურვილების გამო.

ხანდახან მაინც მიჭირს – სინდისი მღრღნის ხოლმე: ხომ არ ვარ ეგოისტი? მაგრამ მერე საკუთარ თავს ვეკითხები: თუ მე არ მიყვარს საკუთარი თავი, სხვას როგორ შევუყვარდები?

ახლა თქვენ გკითხავთ: ნუთუ ასე გვიან უნდა ვისწავლოთ საკუთარი თავის სიყვარული? იქნებ ჯერ კიდევ დრო გვაქვს ცვლილებებისთვის?