მისი ყოფილი ცოლი ჩვენს შორის – როგორ ცდილობს ნინო ჩვენი ოჯახის დანგრევას შვილით მანიპულირებით
„ისევ შენთანაა? ისევ შენთანაა?!“ – ყვიროდა ნინო ტელეფონში, როცა ისაკი სამზარეულოში შევიდა და მე მის თვალებში დავინახე დაღლილობა, რომელსაც უკვე ვეღარ მალავდა. მე ჩუმად ვიჯექი მაგიდასთან, ხელში ჩაის ჭიქა მეჭირა და ვცდილობდი, არ დამეწყო ტირილი. ეს უკვე მერამდენედ ხდებოდა – ნინო ყოველ ჯერზე ახერხებდა ჩვენს შორის დაძაბულობის შეტანას.
ისაკი ჩემი ცხოვრების სიყვარულია. როცა გავიცანი, უკვე მარტო ცხოვრობდა – პატარა ბინაში, თბილისში, სადაც მხოლოდ ერთი საწოლი და ძველი დივანი იდგა. მე არ დამიშლია მისი ოჯახი, არც კი ვიცოდი მაშინ, რომ ნინოსთან ქორწინება ასე ცუდად დასრულდა. მაგრამ ნინო ამას სხვანაირად ხედავდა. მას არასდროს უთქვამს პირდაპირ, მაგრამ მისი ქცევები ყველაფერს ამბობდა.
ყველაფერი ცოტნეს გამო დაიწყო. ისაკის და ნინოს შვილია, ცხრა წლის ბიჭი, რომელსაც ძალიან უყვარს მამა. თავიდან მეგონა, რომ ნინო უბრალოდ ზედმეტად მზრუნველი დედა იყო, მაგრამ მალე მივხვდი – ის ჩვენს დაშლას ცდილობდა. ყოველ ჯერზე, როცა ცოტნე ჩვენთან რჩებოდა, ნინო დარეკავდა და ათას რამეს ითხოვდა: „ცოტნეს ალერგია აქვს, იმ საჭმელს ნუ აჭმევ“, „გუშინ გვიან დაიძინა? რატომ?“, „ისაკი, რატომ არ მითხარი, რომ თეკლამ ცოტნეს ახალი პიჟამა უყიდა?“ – თითქოს ყველაფერს აკონტროლებდა.
ერთხელაც, როცა ცოტნე ჩვენთან იყო და მე ვამზადებდი მის საყვარელ ხაჭაპურს, ისაკი მოულოდნელად შემოვიდა სამზარეულოში. სახეზე ფერი არ ედო.
– თეკლა, ნინო მოვიდა. ქვემოთაა.
გული ამიჩქარდა. ცოტნე მაშინვე წამოხტა და კართან გაიქცა. მე კი დავრჩი ცარიელ სამზარეულოში, ხელში ცომით და გულში შიშით – რა მოხდებოდა ახლა?
ნინო კიბეზე სწრაფად ამოვიდა. მაღალი ქალია, მუდამ მოწესრიგებული და მკაცრი გამომეტყველებით. როგორც კი შემოვიდა, ოთახში სუნთქვა დამძიმდა.
– ცოტნე, წამოდი! – მკაცრად უთხრა შვილს.
– დედა, ხაჭაპური უნდა ვჭამო! – უპასუხა ცოტნემ.
– სახლში უკეთესს გაგიკეთებ! – არ დაუთმო ნინომ და მე გამომხედა ისე, თითქოს რაღაც საშინელება ჩამედინა.
ისაკი უხერხულად იდგა გვერდით. მე ხმა ვერ ამოვიღე. ცოტნე უხალისოდ წავიდა დედასთან ერთად.
კარი რომ დაიხურა, ისაკი ჩამოჯდა და თავი ხელებში ჩარგო.
– ასე აღარ შემიძლია… – ჩაიჩურჩულა.
მე მის გვერდით დავჯექი და ხელი მოვკიდე.
– იქნებ ვილაპარაკოთ ნინოსთან? იქნებ აუხსნა, რომ ასე არ შეიძლება?
ისაკმა თავი გააქნია.
– მასთან ლაპარაკს აზრი არ აქვს. მხოლოდ შვილის გამო მირეკავს და ყველაფერს აკეთებს, რომ თავი დამნაშავედ მაგრძნობინოს.
იმ ღამეს ვერ დავიძინე. ვფიქრობდი იმაზე, რა უნდა გამეკეთებინა. ხომ არ ვიყავი მეც დამნაშავე? იქნებ მართლა არ უნდა ჩავრეულიყავი მათ ცხოვრებაში? მაგრამ მერე გამახსენდა ისაკის მარტოობა და ცოტნეს სიხარული ჩემთან ყოფნისას. ეს ხომ ჩემი ოჯახიც იყო უკვე.
მეორე დღეს ნინომ ისევ დარეკა.
– თეკლა სახლშია? – მკაცრი ტონით ჰკითხა ისაკს.
– კი, აქაა.
– მაშინ ცოტნე დღეს ჩემთან დარჩება. არ მინდა უცხო ქალთან იყოს.
ეს სიტყვები გულში მეჩხვლიტა. უცხო ქალი… მე ხომ ყველაფერს ვაკეთებდი ცოტნესთვის! მასთან ერთად ვსწავლობდი გაკვეთილებს, ვთამაშობდი ეზოში, ვუყიდე ახალი წიგნები…
ისაკმა ტელეფონი გათიშა და ჩემკენ შემოტრიალდა.
– მაპატიე…
– რისთვის? – ძლივს ამოვთქვი.
– რომ ასე გამოგდებს ჩემი წარსული…
ამასობაში ჩემი მშობლებიც ჩაერივნენ. დედაჩემი ხშირად მირეკავდა:
– თეკლა, დარწმუნებული ხარ, რომ ასეთი ცხოვრება გინდა? ხომ ხედავ, რა რთულია ყოფილი ცოლის ამბავი…
მამაჩემი კი უფრო მკაცრი იყო:
– კაცს თუ ოჯახი ერთხელ დაენგრა, მეორედაც ადვილად დაენგრევა!
მაგრამ მე ვიცოდი – ისაკი სხვა იყო. უბრალოდ ძალიან უყვარდა შვილი და ვერაფერს აკეთებდა ნინოს წინააღმდეგ.
ერთ დღესაც ყველაფერი აირია. ისაკმა სამსახური დაკარგა – კომპანიაში შემცირებები იყო და პირველივე გაათავისუფლეს. იმ დღეს სახლში გვიან დაბრუნდა. მე უკვე ვიცოდი ახალი ამბავი – ნინომ დამირეკა:
– იცოდე, ახლა ცოტნეს შენთან აღარ გავუშვებ! მამამისს სამსახური აღარ აქვს და არ მინდა ასეთ გარემოში იყოს!
გავბრაზდი.
– ნინო, ეს უსამართლობაა! ცოტნეს მამა უყვარს და მასთან ყოფნა სჭირდება!
– შენ ვინ გკითხავს?! – მიყვირა ტელეფონში და გათიშა.
ისაკი სახლში რომ მოვიდა, თვალებში ცრემლი ჰქონდა.
– თეკლა… აღარ ვიცი რა გავაკეთო…
მე ჩავეხუტე.
– ერთად ვართ და ყველაფერს გავუძლებთ!
მაგრამ იმ ღამეს პირველად ვიგრძენი სასოწარკვეთა. თითქოს ჩვენი ოჯახი ორად იხლიჩებოდა – ერთი მხარეს მე და ისაკი ვიყავით, მეორე მხარეს კი ნინო თავისი დაუნდობელი ბრძოლით.
რამდენიმე კვირის შემდეგ ცოტნემ თავად დარეკა ჩემთან.
– თეკლა დეიდა… მამას უთხარი, რომ მომენატრა თქვენთან ყოფნა…
ცრემლები წამომივიდა. ისაკიც ატირდა ჩემს გვერდით.
მივხვდი – ეს ბრძოლა მხოლოდ ჩვენ ორს არ ეხებოდა. ეს იყო ომი სიყვარულისთვის, ოჯახის უფლებისთვის და ბავშვის ბედნიერებისთვის.
ერთ დღესაც გადავწყვიტე ნინოსთან პირისპირ ლაპარაკი. შევხვდით კაფეში.
– ნინო, გთხოვ… ნუ გამოიყენებ ცოტნეს ჩვენს წინააღმდეგ. მე არ ვარ შენი მტერი.
მან ირონიულად გამიღიმა.
– შენ ჩემი ოჯახი დამინგრიე!
– არა! როცა მე და ისაკი შევხვდით, თქვენ უკვე დაშორებულები იყავით!
– შენ მაინც ვერ გაიგებ… – თქვა ჩუმად და წავიდა.
იმ დღეს მივხვდი – ზოგჯერ ადამიანები უბრალოდ ვერ პატიობენ წარსულს და საკუთარ ტკივილს სხვებზე ანთხევენ.
ახლა ისევ ვცდილობთ ოჯახად ყოფნას. ცოტნე კვირაში ერთხელ მაინც მოდის ჩვენთან. ნინო ისევ ცდილობს ჩვენს დაშლას, მაგრამ მე აღარ ვარ ისეთი სუსტი როგორც ადრე. ვისწავლე ბრძოლა ჩემი ბედნიერებისთვის.
ხანდახან ვფიქრობ: ღირს თუ არა ასეთი ბრძოლა სიყვარულისთვის? რამდენად შეიძლება გაუძლო მუდმივ დაძაბულობას მხოლოდ იმიტომ, რომ გიყვარს? იქნებ თქვენ იცით პასუხი?