მეორე შანსი სიყვარულისთვის – ჩემი ცხოვრების ყველაზე მოულოდნელი თავგადასავალი
— ნანა, გთხოვ, ნუ წახვალ! — მითხრა ლაშამ, როცა ჩემოდანი უკვე კართან მედგა.
მისი ხმა კანკალებდა. მე კი, თითქოს გული გამეყინა. სამოცდაშვიდი წლის ვარ და პირველად ვგრძნობდი თავს ასე უსუსურად. შვილები დიდი ხანია საზღვარგარეთ ცხოვრობენ — ერთი პოლონეთშია, მეორე გერმანიაში. ქმარი ათი წლის წინ დავკარგე. მას შემდეგ მარტო ვცხოვრობდი თბილისში, პატარა ბინაში, სადაც ყოველი ნივთი მოგონებებს მახსენებდა.
— ლაშა, უნდა წავიდე. აქ აღარ შემიძლია. მარტოობა მჭამს. ნინო მელოდება ვარშავაში, შვილიშვილიც უნდა გავიცნო…
ლაშამ თავი დახარა. ვიცოდი, რომ მისთვისაც რთული იყო დედის გაშვება, მაგრამ სხვა გზა არ მქონდა. თბილისში ყველაფერი ნაცრისფერი გახდა — მეგობრები ნელ-ნელა წავიდნენ ან უბრალოდ გაქრნენ ჩემი ცხოვრებიდან. ყოველდღე ერთსა და იმავეს ვაკეთებდი: დილას ჩაი, მერე ბაზარი, საღამოს ტელევიზორი და ძილი.
ვარშავაში ჩასვლა მარტივი არ ყოფილა. უცხო ენა, უცხო ქუჩები, უცხო სუნი ჰაერში. ნინო სამსახურში იყო მთელი დღე, სიძე — პოლონელი — თავაზიანი, მაგრამ ცივი. პატარა ლუკა კი სულ ტიროდა და მე ვერაფრით ვაწყნარებდი.
— დედა, გთხოვ, ნუ ჩაერევი ყველაფერში! — მითხრა ნინომ ერთ საღამოს, როცა ლუკას პიურეს ვუმზადებდი.
— მე ხომ მხოლოდ დახმარება მინდა…
— ვიცი, მაგრამ აქ სხვანაირადაა ყველაფერი. შენ ვერ გაიგებ.
ისევ მარტო დავრჩი. ამჯერად უცხო ქვეყანაში. საღამოობით ფანჯრიდან ვუყურებდი ქუჩას და ვფიქრობდი: ნეტავ რისთვის მოვედი? იქნებ საქართველოში მაინც უფრო მშვიდად ვიქნებოდი?
ერთხელაც, როცა სუპერმარკეტში რიგში ვიდექი, გვერდით მოხუცმა კაცმა ქართულად მკითხა:
— ბოდიშით, თქვენ ქართველიხართ?
გავშრი. აქამდე არავინ შემხვედრია ქართველთაგან.
— დიახ… თქვენ?
— გია ვარ, ქუთაისიდან. ოცდაათი წელია აქ ვცხოვრობ.
ის დღე არასოდეს დამავიწყდება. გია სულ სხვანაირი იყო — თბილი, გულღია, თითქოს ბავშვობის მეგობარი ყოფილიყოს. ერთმანეთს ხშირად შევხვდით. თავიდან უბრალოდ ვსაუბრობდით საქართველოზე, ბავშვობაზე, ჩვენს შვილებზე.
ერთ დღეს გიამ მკითხა:
— ნანა, შენ ბედნიერი ხარ?
გავჩუმდი. რა უნდა მეთქვა? ბედნიერება? ეგ სიტყვა დიდი ხანია აღარ გამომიყენებია.
— არ ვიცი… ალბათ არა.
— მეც არა. მაგრამ ხომ შეიძლება კიდევ ერთხელ ვცადოთ?
იმ ღამით ვერ დავიძინე. გიას სიტყვები თავში მიტრიალებდა: “კიდევ ერთხელ ვცადოთ”… რას ნიშნავს ეს? მე ხომ უკვე მოხუცი ვარ? სიყვარული ამ ასაკში სასაცილოა? იქნებ უბრალოდ მარტოობის შიშია?
რამდენიმე კვირის შემდეგ გიამ შემომთავაზა ერთად გასეირნება ქალაქგარეთ. პატარა პარკში წავედით. იქ პირველად შემეხო ხელი — ნაზად, ფრთხილად, თითქოს ეშინოდა ჩემი გატეხვის.
— ნანა, შენთან ყოფნა მინდა…
მეც მინდოდა. მაგრამ შინ დაბრუნებულმა ნინოს ყველაფერი მოვუყევი და მისი რეაქცია გამაოცა:
— დედა, რა სისულელეა! ამ ასაკში რა სიყვარული? ხალხი რას იტყვის? სირცხვილია!
მეწყინა. ძალიან მეწყინა. მთელი ღამე ვტიროდი ბალიშში ჩარგული სახით. მეორე დღეს გიას დავურეკე და ვუთხარი:
— მაპატიე… არ შემიძლია.
რამდენიმე დღე გავიდა. გია არ გამოჩენილა. მე კი სულ უფრო მძაფრად ვგრძნობდი სიცარიელეს გულში.
ერთ საღამოს ლუკამ პირველად დამიძახა “ბაბუ” — გიას ეძახდა ასე, როცა პარკში ერთად ვიყავით. ნინო გაბრაზდა:
— დედა! რას ასწავლი ბავშვს?!
— არაფერს… უბრალოდ ბედნიერია.
მაშინ მივხვდი: ჩემი ბედნიერება ჩემს შვილებს არ უნდა შეეწიროს. მე მაქვს უფლება ვიყო ბედნიერი — თუნდაც სამოცდაშვიდის ასაკში.
გიას დავურეკე:
— მინდა ისევ შეგხვდე.
ისიც მაშინვე მოვიდა. ერთმანეთს ჩავეხუტეთ შუა ქუჩაში — ხალხის თვალწინ, სირცხვილის გარეშე.
მას შემდეგ ერთად ვართ. ნელ-ნელა ნინოც შეეგუა ჩვენს ურთიერთობას — დაინახა, რომ მე აღარ ვარ მოწყენილი და ჩაკეტილი.
ერთ დღეს მითხრა:
— დედა, მაპატიე… ალბათ მართლა გაქვს უფლება იყო ბედნიერი.
ახლა უკვე ვიცი: ცხოვრება არასოდეს მთავრდება მანამ, სანამ სუნთქავ და გიყვარს. სიყვარული ასაკს არ ეკითხება.
ხანდახან ვფიქრობ: რატომ გვგონია, რომ ბედნიერება მხოლოდ ახალგაზრდებისთვისაა? იქნებ სწორედ სიბერეში იწყება ნამდვილი ცხოვრება?
თქვენ რას ფიქრობთ — ღირს თუ არა მეორე შანსის მიცემა საკუთარ თავს მაშინაც კი, როცა ყველა გეუბნება “სირცხვილია”?