შვიდი ათეული წლის შემდეგ: დები, რომლებიც დრო და სიჩუმე დააშორა

— ნინო, სად ხარ? — კარის ზარმა გამაკრთო. ფანჯრიდან ვუყურებდი, როგორ იწვიმა პარიზში, და ვცდილობდი, მეხსიერებაში დამებრუნებინა ის დღე, როცა ჩემი და ბოლოს ვნახე. შვიდი ათეული წელი გავიდა. შვიდი წელი სიჩუმის, წყენის, გაუგებრობის და გაუბედავი სიტყვების.

კარი გავაღე. იქ იდგა — ჩემი და, ეკა. თმა უკვე ჭაღარა ჰქონდა, თვალებში კი ისევ ის ბავშვური სითბო ჩანდა, რომელსაც ოდესღაც ვეძებდი. მაგრამ ახლა ეს სითბო თითქოს შორიდან მიყურებდა.

— გამარჯობა, ნინო, — მითხრა უხმოდ, თითქოს უცხოს ელაპარაკებოდა.

— შემოდი, — ძლივს ამოვთქვი.

სახლში შევიდა. ჩემმა ქმარმა, ლევანმა, ჩაის მომართვა. ეკამ მადლობა გადაუხადა და ჩანთა მაგიდაზე დადო.

— მხოლოდ ჩემი ნივთების წამოსაღებად მოვედი, — თქვა უცებ. — ბევრი დრო არ მაქვს.

ეს სიტყვები გულში მეჩხვლიტა. მეგონა, რომ ჩავეხუტებოდი, ვიტირებდით, ერთმანეთს ყველაფერს ვეტყოდით, რაც ამ წლების განმავლობაში დაგვიგროვდა. მაგრამ ის მხოლოდ თავისი ნივთების წასაღებად იყო მოსული.

— როგორ ხარ? — ვკითხე უხერხულად.

— კარგად ვარ. შენ?

— მეც…

სიჩუმე ჩამოვარდა. მხოლოდ საათის ტიკტიკი ისმოდა.

ეკამ თავისი ძველი ჩანთა გახსნა და იქიდან წერილები ამოიღო. ჩვენი ბავშვობის წერილები — მაშინ ვწერდით ერთმანეთს, როცა დედა სოფელში აგვიშვებდა ხოლმე.

— ესენი შენ გეკუთვნის, — მითხრა და მაგიდაზე დამიდო.

— ეკა… — ხმა ჩამიწყდა. — ასე უნდა წავიდე? ასე უნდა დავასრულოთ?

მან ამოიოხრა.

— ნინო, არ ვიცი… ძალიან ბევრი რამ მოხდა. ძალიან ბევრი რამ ვერ ვაპატიეთ ერთმანეთს. მე საქართველოდან რომ წავედი იტალიაში სამუშაოდ, შენ არ დამირეკე. მე რომ დავბრუნდი, შენ უკვე პარიზში იყავი. დედა რომ გარდაიცვალა, არც ერთი არ ვიყავით მის გვერდით. მერე ყველაფერი აირია…

— მე მეგონა, რომ შენ გაბრაზებული იყავი ჩემზე… — ვთქვი ჩურჩულით.

— მეც ეგ მეგონა შენზე.

გავჩუმდით. გული მტკიოდა იმის გამო, რომ ამდენი წელი დავკარგეთ ერთმანეთის გარეშე. ბავშვობაში ხომ ერთად ვიძინებდით, ერთად ვხატავდით ცარცით ეზოში და ერთად ვოცნებობდით დიდ ქალაქებზე.

— გახსოვს ჩვენი ბავშვობის ეზო? — ვკითხე მოულოდნელად.

ეკამ თავი დაუქნია.

— როგორ არ მახსოვს… მაგრამ ახლა ყველაფერი შეცვლილია. ჩვენც შევიცვალეთ.

— იქნებ შევძლოთ თავიდან დაწყება? — ვკითხე იმედით.

მან სევდიანად გამიღიმა.

— ნინო, მე ახლა ოჯახი მყავს იტალიაში. ორი შვილი მყავს. აქ მხოლოდ იმიტომ მოვედი, რომ ჩემი ნივთები წამეღო და საბოლოოდ დამემშვიდობებინე ბავშვობასთან… და შენთანაც.

ცრემლები წამომივიდა. ვერაფერი ვუთხარი. ეკამ ჩანთა აიღო და კარისკენ წავიდა.

— მაპატიე… თუ შეძლებ ოდესმე… — მითხრა ჩუმად.

კარი დაიხურა. მარტო დავრჩი ჩემს მოგონებებთან და იმ წერილებთან, რომლებიც მაგიდაზე ეყარა.

მახსოვს ჩვენი ბოლო დიდი ჩხუბი: დედის ავადმყოფობის დროს ვერ შევთანხმდით, ვინ უნდა დარჩენილიყო მასთან სოფელში. მე სამსახური მქონდა თბილისში, ეკა კი უკვე ემზადებოდა იტალიაში წასასვლელად. ორივეს გვეგონა, რომ მეორე უფრო ნაკლებად ზრუნავდა დედაზე. სინამდვილეში ორივეს გვტკიოდა მისი მდგომარეობა, მაგრამ ერთმანეთთან საუბარი ვერ შევძელით.

დედის დაკრძალვაზე არც ერთი არ ვიყავით — მე პარიზში ვიზაზე ველოდებოდი პასუხს, ეკა კი იტალიაში მუშაობდა მოხუცის მომვლელად. მერე თითქოს ყველაფერი აზრი დაკარგა: არც ზარები იყო, არც წერილები. მხოლოდ დაბადების დღეებზე ვუგზავნიდით ერთმანეთს მოკლე მესიჯებს: „გილოცავ“. მეტი არაფერი.

ლევანი ხშირად მეუბნებოდა:

— ნინო, დებთან ასე არ უნდა იყოს საქმე. ერთხელ მაინც სცადე დარეკვა.

მაგრამ ვერ გავბედე. მეგონა, რომ ეკას ჩემთან საუბარი აღარ უნდოდა.

ახლა კი მივხვდი: არც ერთს არ გვეყო ძალა პირველ ნაბიჯზე.

მთელი ღამე არ მძინებია. წერილებს ვკითხულობდი: „ეკა, დღეს სკოლაში ხატვის კონკურსი მოვიგე!“, „ნინო, დედამ ახალი კაბა მიყიდა!“, „მიყვარხარ!“. რა მარტივი იყო მაშინ სიყვარული და სიახლოვე…

დილით ლევანმა ჩაი მომიტანა:

— როგორ ხარ?

— ცუდად… ძალიან ცუდად…

— იქნებ დაურეკო? უთხარი ყველაფერს?

— გვიან ხომ არ არის?

ლევანმა მხარზე ხელი დამადო:

— სანამ ცოცხლები ვართ, არასდროს არის გვიან.

მაგრამ ვერ დავრეკე. მთელი დღე ტელეფონს ვუყურებდი და ვერ გავბედე ნომრის აკრეფა.

მერე ფეისბუქზე ფოტო დავდე ჩვენი ბავშვობის ეზოდან და მივწერე: „ეკა, გახსოვს?“

მან მხოლოდ ერთი სიტყვა მომწერა: „გახსოვს.“

იქნებ ესეც რაღაც დასაწყისია?

ახლა ხშირად ვფიქრობ: რატომ გვიჭირს ადამიანებს ერთმანეთისთვის პატიება? რატომ გვგონია ხოლმე, რომ დრო ყველაფერს მოაგვარებს? იქნებ დრო მხოლოდ აძლიერებს სიჩუმეს?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? დაურეკავდით დას ამდენი წლის შემდეგ?