ჩემი შვილი ყველაფერს თმობს და მეც ვსწავლობ გაბედვას – ერთი დედის ემოციური აღსარება

– ნიკა, გთხოვ, კიდევ ერთხელ დაფიქრდი! – ხმამაღლა ვთქვი და თითქოს ჩემი ხმა მთელ ბინაში გაისმა. ნიკა ფანჯარასთან იდგა, მზერა თბილისის ცაზე გაეშტერებინა და ხელში კამერა ეჭირა. მისი თვალები უცნაურად ანათებდა – იმედით, შიშით და რაღაცით, რაც მაშინ ვერ გავიგე.

– დედა, მე უკვე გადავწყვიტე. ვიცი, რომ გეშინია, მაგრამ ეს ჩემი ცხოვრებაა. ბანკში მუშაობა არ არის ჩემი გზა.

მისი სიტყვები გულში მეჩხვლიტა. მთელი ცხოვრება ვცდილობდი, ნიკასთვის საუკეთესო მომავალი შემექმნა – კარგი განათლება, სტაბილური სამსახური, საკუთარი ბინა საბურთალოზე… ახლა კი ის ყველაფერს ტოვებდა იმისთვის, რომ ფოტოგრაფიად ეცხოვრა. ჩემთვის ეს სიგიჟე იყო.

– ნიკა, შენ ხომ იცი, რამდენი ვიშრომეთ ამ ყველაფრისთვის? ასე უბრალოდ როგორ ტოვებ? – ხმა ამიკანკალდა.

– დედა, მე მადლობელი ვარ ყველაფრისთვის, მაგრამ თუ ახლა არ ვცდი იმას, რაც მართლა მინდა, მერე მთელი ცხოვრება ვინანებ. გთხოვ, უბრალოდ დამიჯერე.

ვუყურებდი ჩემს შვილს და ვერ ვხვდებოდი, როდის გაიზარდა ასე. თითქოს გუშინვე იყო პატარა ბიჭი, რომელსაც სკოლაში ხელჩაკიდებული მივყავდი. ახლა კი ჩემს წინ იდგა ზრდასრული კაცი, რომელსაც საკუთარი ოცნებები ჰქონდა.

იმ ღამით ვერ დავიძინე. ფიქრები მახრჩობდა: იქნებ მართლა ვცდები? იქნებ ნიკას ბედნიერება სხვაგანაა? მაგრამ შიში უფრო ძლიერი იყო – შიში იმისა, რომ ყველაფერი დაკარგავდა.

მეორე დღეს დილით ნიკამ თავისი გადაწყვეტილება განახორციელა. ბანკში განცხადება დაწერა და სახლში დაბრუნდა. რამდენიმე კვირა სახლში ატარა – ფოტოაპარატით დადიოდა ქალაქში, ხანდახან მეგობრებთან ერთად გადიოდა გადაღებებზე. მე კი ყოველ დღე ველოდი ზარს ბანკიდან ან მისი მეგობრებისგან: “რა დაემართა ნიკას? რატომ გააკეთა ეს?” მაგრამ არაფერი ხდებოდა.

ერთ დღესაც სახლში დაბრუნებულმა ნიკა სიხარულით შემოვარდა:

– დედა! ჩემი ფოტოები ერთმა ცნობილმა ჟურნალმა გამოაქვეყნა! წარმოგიდგენია?

მის თვალებში ისეთი ბედნიერება დავინახე, როგორიც არასდროს მინახავს. მაგრამ მაინც ვერ შევეგუე – შიგნით რაღაც მღრღნიდა: “ეს ხომ დროებითია… მერე რა იქნება?”

დრო გადიოდა. ნიკა სულ უფრო მეტად ერთვებოდა თავის საქმეში – გამოფენებზე დადიოდა, ახალ ადამიანებს იცნობდა. მე კი ისევ იმავე ადგილას ვიდექი – ჩემს პატარა სამზარეულოში, ჩაის ჭიქით ხელში და ფიქრით: “მე რომ ასე გამებედა ოდესმე…”

ჩემი ცხოვრება სულ სხვანაირად წარიმართა. მამაჩემი სამხედრო იყო – დისციპლინა და წესრიგი ყველაფერზე მაღლა იდგა ჩვენს ოჯახში. დედაჩემი სულ მახსენებდა: “სტაბილურობა ყველაზე მნიშვნელოვანია ქალისთვის.” მეც ასე გავიზარდე – ყოველთვის ვცდილობდი, ყველაფერი წესრიგში მქონოდა: სამსახური სკოლაში, ოჯახი, პატარა ბინა დიდ დიღომში… არასდროს მიფიქრია იმაზე, რა მინდოდა სინამდვილეში.

ერთ დღესაც ყველაფერი შეიცვალა. სკოლაში რეორგანიზაცია გამოცხადდა – ჩემი პოზიცია გაუქმდა. 52 წლის ასაკში უმუშევარი დავრჩი. თითქოს მიწა გამომეცალა ფეხქვეშ.

– ნიკა, არ ვიცი რა გავაკეთო… – ჩავიჩურჩულე ერთ საღამოს.

– დედა, ახლა შენი დროა! ხომ ხედავ, ცხოვრება ყოველთვის გვაძლევს შანსს თავიდან დავიწყოთ.

მისი სიტყვები გულში ჩამივარდა. პირველად ცხოვრებაში დავფიქრდი: იქნებ მართლა შემიძლია რაღაც ახალი ვცადო?

მეგობარმა შემომთავაზა გერმანიაში წასვლა – მოხუცების მომვლელად მუშაობა შეიძლებოდა. თავიდან შემეშინდა: უცხო ქვეყანა, უცხო ენა… მაგრამ სხვა გზა არ მქონდა. ნიკამ გამამხნევა:

– დედა, შენ ამას შეძლებ! მე შენზე ვამაყობ.

გერმანიაში ჩასვლის პირველი დღე არასდროს დამავიწყდება. პატარა ქალაქში ჩამიყვანეს – სახლი სუფთა იყო და სიჩუმე სუფევდა. მოხუცი ქალბატონი ელენა დამხვდა – ძალიან კეთილი იყო, მაგრამ ენა ვერ გავუგეთ ერთმანეთს. საღამოს მარტო დავრჩი ჩემს ოთახში და ავტირდი: “რატომ ვარ აქ? რატომ ვერ გავბედე ადრე?”

დღეები გადიოდა. ნელ-ნელა ენა ვისწავლე, ელენასთან დავმეგობრდი. მისი შვილები ხშირად მოდიოდნენ სტუმრად და მეკითხებოდნენ საქართველოზე – მე კი სიამაყით ვუყვებოდი ჩემს ქვეყანაზე.

ერთ დღესაც ელენამ მითხრა:

– ნინო, შენ ძალიან ძლიერი ქალი ხარ. მე შენს ადგილას ასე ვერ გავბედავდი.

ამ სიტყვებმა გამაბედნიერა და გამაბედვინა კიდეც. პირველად ცხოვრებაში მივხვდი: სტაბილურობა კარგია, მაგრამ ბედნიერება მხოლოდ მაშინ მოდის, როცა საკუთარ თავს უსმენ.

ნიკას ხშირად ვურეკავდი ვიდეოზარით:

– დედა, ნახე ჩემი ახალი ფოტოები! – მეუბნებოდა ის და ეკრანზე თავისი ნამუშევრები მიჩვენებდა.

– ნიკა, შენ მართალი იყავი… ცხოვრება მხოლოდ მაშინ ღირს, როცა საკუთარ ოცნებებს მისდევ.

ახლა უკვე მეც სხვანაირად ვუყურებ ცხოვრებას. აღარ მეშინია ცვლილებების – ვიცი, რომ ნებისმიერ ასაკში შეიძლება თავიდან დაიწყო. ნიკასაც სხვანაირად ვუყურებ: აღარ ვარ ის დედა, რომელიც მხოლოდ სტაბილურობას ეძებს; ახლა უკვე მესმის მისი სურვილები და ვამაყობ მისი გაბედულებით.

ხანდახან ვფიქრობ: რატომ გვაშინებს ასე ცვლილებები? რატომ გვგონია, რომ ბედნიერება მხოლოდ სტაბილურობაშია? იქნებ დროა ვისწავლოთ გაბედვა და საკუთარი თავის მოსმენა?

ახლა უკვე ვიცი: ცხოვრება მხოლოდ მაშინ იწყება, როცა გაბედავ და საკუთარ გულს მიჰყვები.